بایگانی دسته بندی ها: هنر

محسن چاووشی برای حسین پناهی خواند

در این ترانه که «این بود زندگی » نام دارد زنده‌یاد حسین پناهی ترانه سرا، محسن چاووشی ملودی و خواننده، فرشاد حسامی به عنوان تنظیم‌کننده و نیما رمضان به عنوان نوازنده گیتار الکتریک حضور دارند.

خواننده موسیقی پاپ کشورمان به مناسبت فرا رسیدن یازدهمین سالروز درگذشت حسین پناهی تک آهنگی را در فضای مجازی منتشر کرد.

در این ترانه که «این بود زندگی » نام دارد زنده‌یاد حسین پناهی ترانه سرا، محسن چاووشی ملودی و خواننده، فرشاد حسامی به عنوان تنظیم‌کننده و نیما رمضان به عنوان نوازنده گیتار الکتریک حضور دارند.

خواننده آلبوم «من خود آن سیزدهم …» که طی روزهای آینده آلبوم «پاروی بی قایق» را منتشر خواهد کرد در توضیحاتی به بهانه انتشار این قطعه موسیقایی آورده است: این موزیک و خواندن من مثل شعر استاد و زندگی، کوتاه است. فعلا چیز دیگری برای گفتن ندارم و هر چه بگویم به گزاف گفته شده… انتشار این اثر در این تاریخ، تصویری است که نزدیکی مرگ و زندگی انسان‌ها در آن جریان دارد و برخی اوقات تفکر درباره زندگی و فراز و فرود‌هایش می‌تواند در نوع زندگی آدم‌ها، تاثیرات شگفت انگیزی را باعث شود.

در متن ترانه «این بود زندگی» آمده است:
میزی برای کار
کاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای یاد
یادی برای سنگ
این بود زندگی …

«تبدیل شوندگان : عصر انقراض» ۱ میلیاردی شد

«تبدیل شوندگان : عصر انقراض» توانست اولین فیلمی باشد که امسال از مرز ۱ میلیارد دلار فروش ، عبور کند .

این فیلم مایکل بای دومین فیلم از مجموعه «تبدیل شوندگان» می باشد که به این فروش رسیده است ، قبل از این در سال ۲۰۱۱ فیلم «تبدیل شوندگان : سیاهی ماه» تواسنته بود یک رکورد در گیشه های چین بزند که توانست ۳۰۰ میلیون دلار در چین فروش کند ، حالا یک رکورد دیگر برای فیلم «تبدیل شوندگان : عصر انقراض» که تواسنته است ۷۶۴ میلیون دلار در گیشه های خارجی (غیر از آمریکای شمالی) و ۲۴۱ میلیون دلار در گیشه های داخلی (آمریکای شمالی) را بدست آورد .

برای این قسمت که چهارمین قسمت از مجموعه «تبدیل شوندگان» بود ، پارامونت همه چیز را تغییر داد . این کمپانی بازیگر اصلی سه قسمت قبلی یعنی شیا لابوف را تغییر داد و مارک والبرگ را جایگزین او کرد همچنین بخش های بزرگی از فیلم را به منظور موفقیت در باکس آفیس در چین فیلمبرداری کرد که در این کار هم موفق شد .

این کمپانی نمی خواهد که غاز طلایی اش از قفس بپرد ، به همین دلیل این هفته اعلام کرد که یک قرارداد سه ساله با مایکل بای کارگردان این مجموعه امضا کرده است .

فیلم فنز

رونمایی از پوستر متفاوت فیلم آرایش غلیظ

قبل از جشنواره فیلم فجر و رونمایی از «آرایش غلیظ» پوسترهای مختلفی از این فیلم پربازیگر در فضای مجازی منتشر و با استقبال مخاطبان روبرو شده بود اما حالا حدود یک ماه مانده به آغاز اکران عمومی «آرایش غلیظ» در سینماها، پوستر جدید و رسمی این فیلم توسط محمد روح‌الامین طراحی شده است .
این پوستر با الهام از پوستر فیلم‌های قدیمی که نقاشی بودند، طراحی شده استو لوگو و عکس بازیگران فضای فیلم‌های قدیمی را تداعی می‌کند.
به گفته سعید خانی (مسئول دفتر پخش نسیم صبا)‌ که پخش «آرایش غلیظ» را بر عهده دارد، برنامه‌ریزی دقیقی برای تبلیغات فیلم جدید حمید نعمت‌الله انجام شده و مسئولان تلویزیون هم این فیلم را دیده‌ و قول همکاری برای اختصاص دادن تیزر به آن را داده‌اند.
وی همچنین تاکید کرد که قرار است این فیلم پربازیگر از اوایل شهریور به صورت گسترده در سینماهای کشور به نمایش گذاشته شود.
«آرایش غلیظ» با بازی ‫حامدبهداد‬، حبیب رضایی و طناز طباطبایی فیلم جدید حمید نعمت‌الله پس از «بی‌پولی» است که بلافاصله بعد از پایان اکران فیلم «امروز» رضا میرکریمی روی پرده می‌رود.
فیلمنامه این فیلم را او و هادی مقدم‌دوست نوشته‌اند و تهیه‌کنندگی‌اش برعهده سعید سعدی بوده است.
نکته جالب توجه درباره «آرایش غلیظ» خوانندگی متفاوت همایون شجریان در تیتراژ این فیلم است که با آهنگسازی سهراب پورناظری همراه شده است.

«Lucy» صدرنشین باکس آفیس

Lucy که توسط «لوک بسون» کارگردانی شده است، فیلم اکشن و ترسناک در مورد زنی است که نیروهای ذهنی خود را فعال می‌کند و قدرت جا به جایی اجسام با ذهن خود را دارد. این فیلم در تعطیلات آخر هفته با فروشی معادل ۴۴ میلیون دلار در صدر جدول فروش قرار گرفت.
lucy_mostwanted1

فیلم فانتزی Hercules با بازی دواین جانسون(راک) با فروش ۲۹ میلیون دلاری در رتبه دوم جای گرفت. جانسون در این فیلم نقش هرکول قهرمان یونانی بازی می‌کند. این نقش در فیلم‌های قبلی توسط استیو ریوز، آرنولد شوارتزینگر و دیگران، ایفا شده است.
Hercules که توسط برت رتنر کارگردانی شده بسیار بیشتر از The Legend of Hercules که در ماه ژانویه اکران شد و تنها ۸ میلیون دلار فروخت، در گیشه‌ها موفق بوده است.
Dawn of the Planet of the Apes که در هفته پیش صدرنشین جدول بود با فروشی معادل ۱۶ میلیون دلار با دو پله سقوط در رتبه سوم جای گرفت.

فیلم‌های The Purge: Anarchy و Disney’s Planes: Fire and Rescue به ترتیب در جایگاه‌های بعدی قرار گرفتند.

تاریخچه پیدایش کاریکاتور

گفته شده هنر کاریکاتور خیلی پیش از پیدایش روزنامه نگاری و حتی اختراع ِ صنعت چاپ در دنیا رواج داشته و در واقع عمری به  درازای تاریخ مکتوب انسان دارد. قرنها پیش از این که اصطلاحات کاریکاتور ، کارتون ( یا هر عنوانی که در زبانهای مختلف به آن داده شده ) ابداع گردد، این هنر در عصر باستان شناخته شده و رواج داشته است.

اولین کاریکاتورهایی که در آنها مسائل سیاسی و اجتماعی مطرح شد ، در حفاریهای شهر پمپی به دست آمده که تقریبا ۱۹۰۰ سال پیش در زیر گدازه های آتشفشانی پنهان  بود.این کاریکاتورها بر روی ستونهای سنگی کنده شده بود و در معرض دید همگان قرار داده می شد.
در قرن اخیرگرچه در نقاشیهای نقاشان بزرگ قرن ۱۶ میلادی ، از قبیل «هولباین» و «بروگل » نقشهای کاریکاتور فراوان به چشم می خورد، اما سُنت کاریکاتور سازی که اساس آن تاکید بر جنبه های خنده آور اشخاص، موضوع کاریکاتور است ، در قرن ۱۷ میلادی به دست “کاراچی” در ایتالیا پایه گذاری شد.

“آگوستینو کاراچی” نقاش ایتالیایی اولین هنرمندی بود که برای سرگرمی خود و دوستانش از چهره ی انسانهای واقعی ، تصاویر کمیک می کشید. کسانی که از کارگاه او دیدن می کردند ، سوژه های تصاویر وی می شدند. این بازدید کنندگان چهره ی خود را به صورت سگ ، خوک ، قاطر و یا حتی پارچ آب و قرص نان می دیدند .واژه کاریکاتور برگرفته از نام “کاراچی ” نقاش نیست و از کلمه ایتالیایی “کاریکار” به معنی “انباشتن” (اغراق در جزئیات ) ساخت شده است . پس از “کاراچی” ، نقاشان ایتالیایی متعددی این شیوه – کاریکاتور – را برگزیدند. یکی از آنان «پی یرگتسی» (۱۶۷۴-۱۷۵۵) بود . تصاویر وی ملایم ، جالب و هوشمندانه بود.

پس از آن ، هنرمندان دیگری نیز به کاریکاتور روی آوردند. معروفترین اینان در قرن ۱۸ نقاش انگلیسی “ویلیام هوگراث ” بود (۱۷۶۴-۱۶۹۷) هوگراث نمی خواست به عنوان یک کاریکاتوریست شناخته شود.  در حقیقت کارهای وی بسیار جدی تر از کاریکاتورهایی بود که پیش از آن کشیده شده بود . در طرح ها و نقاشی ها وی تمام چیزهای شیطانی و احمقانه در انگلستان آن زمان نشان داده شده است . او به   ندرت چهره ی واقعی مردم را می کشید ، اما شخصیتها در تصاویر وی شامل آدمهای خوب و بد ، مستها ، مردان و زنان  مد پرست هستند.
“هوگراث” هنرمندی بزرگ بود و نشان داد که یک  کاریکاتور  تا  چه  اندازه می تواند پرمعنا باشد . دیگر هنرمندان انگلیسی برای نمایش زشتی و حماقت بویژه در سیاست از شیوه ی “هوگراث ” پیروی کردند.
تاریخچه کاریکاتور

نامدار ترین این هنرمندان توماس رولندسون (۱۸۲۷-۱۷۵۶) جیمز گیلری (۱۸۱۵-۱۷۵۷) و جرج کرویک شانک (۱۸۷۸-۱۷۹۲) بودند. آنها همه چیز را ، از مدلهای مختلف کلاه گرفته  تا  سیاستمداران  مشهور ،  به  مسخره  می گرفتند و مورد حملات شدید خود قرار می دادند. این تصاویر با شیوه ی خشونت آمیز و زننده ی خود ، همان اثری را داشتند که امروز کاریکاتورها در روزنامه ها دارند و حاکی از نگرش این هنرمندان در طول چهل  سال (۱۷۸۰ تا ۱۸۲۰ ) به اتفاقات آن روزگارند.

در سال ۱۸۳۰ هنرمند و ناشر فرانسوی «شارل فیلیپون» (۶۲-۱۸۰۲) روزنامه ای ارزان قیمت و مصور منتشر کرد که به کاریکاتور اختصاص داشت. این نشریه که «لاکاریکاتور» نامیده می شد چنان با استقبال روبرو شد که دو سال بعد فیلیپون را مصمم به انتشار روزنامه ای دیگر به نام «لاشاریواری » نمود.هر دو روزنامه در مبارزه شدید با دولت وقت ، چنان سر و صدایی ایجاد کردند که چندین بار از ارائه کار بازداشته شدند. یکی از نقاشان برجسته ای که در این روزنامه مشغول به کار بود یعنی «انوره دومیه» (۷۹ – ۱۸۰۸) به خاطر تصویری که از پادشاه لویی فیلیپ کشیده بود و او را در حال بلعیدن کیسه های پول نشان می داد به شش ماه حبس محکوم شد.
در انگلستان نیز مجله ای با نام «مشت» در سال ۱۸۴۱ تاسیس شد . تصاویر این نشریه جدیت کمتری داشتند و بر خلاف همتای فرانسوی خود ، بیشتر بر طنزی لطیف و ملایم تکیه داشت.

ده شخصیت کودک عجیب تاریخ سینما!!

گرچه فیلم‌های تاریخ سینما سرشار از شخصیت‌های کودک دوست‌داشتنی هستند و در کمتر فیلمی است که در آن نشانی از کودکان معصوم نباشد، اما برخی شخصیت‌های کودک به دلیل عجیب و غریب بودن بیش از اندازه همواره در ذهن و خاطر سینمادوستان باقی می‌مانند و به همین راحتی‌ها فراموش نمی‌شوند.
شاید در نگاه اول انتخاب شخصیت‌های چندش‌آور و عجیب از میان کودکان معصوم چندان منطقی نباشد و انتظار انجام رفتارهای منطقی و عاقلانه از آنها عجیب و بیهوده به نظر برسد، اما کدام یک از علاقمندان تاریخ سینما می‌تواند فیلم‌هایی چون “جن‌گیر” و “طالع نحس” را بدون حضور آن دو کودک عجیب و غریب تصور کند؟
گرچه در این فهرست شخصیت‌های کودک فیلم‌هایی چون “بچه رزمری”، “تنها در خانه”، E.T و… دیده نمی‌شود و شاید جای آنها خالی هم باشد، اما ۱۰ شخصیت کودک عجیب تاریخ سینما به انتخاب باب مک‌کیب نویسنده نشریه سینمایی معتبر امپایر عبارتند از:

[highlight color=”eg. yellow, black”] دو کودک فیلم سینمایی “بیگناهان” عجیب‌ترین شخصیت‌های کودک تاریخ سینما هستند[/highlight]

۱٫ مایلز و فلورا در فیلم سینمایی “بیگناهان” به کارگردانی جک کلیتن محصول ۱۹۶۱ آمریکا. فیلم داستان مالک خانه‌ای بزرگ در اواخر قرن ۱۹ است که زنی را برای مراقبت از برادرزاده‌هایش استخدام می‌کند. همه چیز ابتدا طبیعی به نظر می‌رسد، اما زن متوجه می‌شود جسم کودکان به تسخیر ارواح خانه درآمده است… دو بازیگر کودک در دو فیلم ترسناک دیگر بازی کردند.

۲٫ شان در فیلم سینمایی “تولد” به کارگردانی جاناتان گلیزر محصول ۲۰۰۴ آمریکا و آلمان. فیلم داستان زنی (با بازی نیکول کیدمن) است که پسرکی ۱۰ ساله در روز ازدواج او ناگهان ظاهر می‌شود و ادعا می‌کند روح همسر مرحوم زن در بدن او حلول کرده است. گلیزر در این فیلم بینندگان خود را به این توهم دچار می‌کند که نکند همه بچه‌ها بیشتر از سن خود می‌دانند!

۳٫ تمام کودکان فیلم سینمایی “دهکده نفرین‌شدگان” به کارگردانی وولف ریلا محصول ۱۹۶۰ انگلستان. ۹ ماه پس از هجوم یک بیگانه به دهکده‌ای کوچک، کودکانی به دنیا می‌آیند که با داشتن قدرت‌های غیر عادی با هم متحد می‌شوند. این اتحاد شوم پدران و مادران کودکان را به فکر قتل آنها می‌اندازد. سال ۱۹۹۵ هم جان کارپنتر فیلمی به همین نام ساخت.

۴٫ دیمین تورن در فیلم سینمایی “طالع نحس” به کارگردانی ریچارد دانر محصول ۱۹۷۶ آمریکا. فیلم داستان یک دیپلمات آمریکایی است که به جای فرزند مرده خود کودکی را از بیمارستان می‌آورد و به تدریج درمی‌یابد کودک نیروهایی غیر عادی دارد و ضد مسیح است. “طالع نحس” یک اسکار موسیقی برد و موفقیت خیره‌کننده آن چند دنباله هم در پی داشت.

۵٫ دو دختر دوقلوی فیلم سینمایی “تلالو” به کارگردانی استنلی کوبریک محصول ۱۹۸۰ انگلستان. فیلم داستان نویسنده‌ای است که استخدام می‌شود در زمستان از هتلی دورافتاده و خالی مراقبت کند. او در حالتی تسخیرشده همسر و فرزندش را تهدید می‌کند. نکته جالب اینکه لیزا و لوئیس بازیگران نقش خواهران دو قلو به ترتیب هشت و ۱۰ ساله بودند.

۶٫ ریگان در فیلم سینمایی “جن‌گیر” به کارگردانی ویلیام فریدکین محصول ۱۹۷۳ آمریکا. دختر ۱۲ ساله یکی از بازیگران زن مشهور سینما دچار حالت‌هایی غریب می‌شود و تلاش پزشکان برای معالجه او ناکام می‌ماند. تنها راه اجرای مراسم جن‌گیری است. فیلم دو اسکار برد، بیش از ۳۵۰ میلیون دلار در دنیا فروخت و چند دنباله هم داشت.

۷٫ ونزدی آدامز در فیلم سینمایی “خانواده آدامز” به کارگردانی بری سوننفلد محصول ۱۹۹۱ آمریکا. کریستینا ریچی با آن صورت خالی از احساس خود شخصیتی عجیب خلق می‌کند و طراحی لباس فیلم هم نامزد جایزه اسکار می‌شود. سوننفلد دو سال بعد از این “ارزش‌های خانواده آدامز” را هم کارگردانی کرد که نقش ریچی در آن تکرار شده بود.

۸٫ نوزاد فیلم سینمایی “قطاربازی” به کارگردانی دنی بویل محصول ۱۹۹۶ انگلیس. در حالی که بسیاری از کودکان حاضر در این فهرست می‌دانند دارند مرتکب چه کارهایی می‌شوند، کودک “قطاربازی” نقش یک قربانی بیگناه را بازی می‌کند که در واقع ضمیر ناخودآگاه شخصیت شرور یوان مگرگور در فیلم است که حالا دیگر یک اثر کلاسیک به حساب می‌آید.

۹٫ کارول آن فریلینگ در فیلم سینمایی “ارواح خبیثه” به کارگردانی توبی هوپر محصول ۱۹۸۲ آمریکا. وقتی هیتر اورورکی بازیگر نقش کارول در سن ۱۲ سالگی از دنیا رفت، بسیاری او را قربانی ارواح فیلم دانستند. دردناکتر اینکه بازیگر نقش خواهر بزرگتر کارول هم اندکی پس از اکران فیلم درگذشت و هر دو را در گورستانی در لس آنجلس به خاک سپردند.

۱۰٫ سید در انیمیشن سینمایی “داستان اسباب‌بازی” به کارگردانی جان لسه‌تر محصول ۱۹۹۵ آمریکا. سید تمام آن چیزهای را نابود می‌کند که در واقع باید آنها را دوست داشته باشد. او نمونه بارز کودکان شرور موجود در همسایگی همه ما است. ضمن اینکه با نابود کردن اسباب‌بازی‌هایش موجوداتی تازه و البته عجیب و غریب مثل خودش می‌سازد.

ارزش موسیقی در تبلیغات

در فضای رسانه ای فعلی و در حالی که آژانس های تبلیغاتی برای تاثیرگذاری روی مشتری از هیچ کاری دریغ نمی کنند، تولید یک تبیغات به یاد ماندنی کار سختی است. استفاده از موسیقی می‌تواند پیام تبلیغات را سریع‌تر منتقل کند و آن را به‌ یادماندنی تر کند.

موسیقی احساسی را در بیننده تبلیغ ایجاد می‌کند که به محصول منتقل می شود. یعنی بسیاری معتقدند که اگر موسیقی تبلیغات دوست‌داشتنی باشد، بینندگان خود محصول را نیز دوست خواهند داشت.

تبلیغات به درک صحیح فرهنگی و اجتماعی بالایی برای فروش محصولات نیاز دارد. صرفاً در تبلیغ یک محصول با نمایش ویژگی‌های برتر آن نمی‌توان آن را به فروش رساند بلکه باید نقاط تاثیرگذاری فرهنگی آن را بررسی کرد. موسیقی می‌تواند به عنوان یک پیام‌رسان فرهنگی، اجتماعی عمل کند.

یکی از اولیه ترین کاربردهای موسیقی در تبلیغات، سرگرمی است. زمانی که یک تبلیغات به نحو سرگرم کننده ای ساخته شود، نه بعنوان یک پیام بلکه به شکل برنامه‌ای جذاب تماشا می‌شود و موسیقی نقش مهمی در آن دارد. خود موسیقی نیز می‌تواند سرگرم کننده باشد ولی باید بتوان آن را با پیام مهمی که در حال انتقال است هماهنگ کرد.

یک نکته روشن راجع به موسیقی این است که قابلیت این را دارد که بیشتر در ذهن شنونده باقی بماند. زمانی که یک پیام در داخل موسیقی جایگذاری می شود، مدت زیادی در ذهن شنونده می‌چرخد و حتی ممکن است آن را بخواند.jingle به شعارهای تبلیغاتی گفته می‌شود که بوسیله آهنگ‌ منتقل می شوند، هرچند در سال‌های اخیر استفاده از jingle ها کاهش پیدا کرده است ولی کماکان استفاده هوشمندانه از آن‌ها می‌تواند باعث موفقیت یک کمپین تبلیغاتی شود. ترکیب پیام‌های تبلیغی با موسیقی منجر به انتقال بخش‌های احساسی و منطقی به شنونده می شود. گوینده حقایق منطقی را می‌گوید و موسیقی احساس را منتقل می کند. همچنین موسیقی ابزار فوق‌العاده‌ای برای هدف قرار دادن قشر خاصی از جامعه است، با توجه به علاقه برخی به سبک یا خواننده خاص، به راحتی می‌توان محصول مرتبط به آن‌ها را با چنین موسیقی‌ای برایشان به نمایش گذاشت.

تحقیقات بسیاری در زمینه تاثیرگذاری موسیقی در پیام تبلیغاتی انجام شده است. در یکی از این تحقیق‌ها، موسیقی بعنوان یاری دهنده انتقال مفهوم شناخته شده. موسیقی قادر است، تبلیغات را قابل فهم‌تر کند. اغلب تحقیقات نشان می‌دهند که اگر مفهوم موجود در پیام با سبک و نوع موسیقی استفاده شده در آن هماهنگ باشد، تصویر مثبتی از برند در ذهن ایجاد خواهد شد، همچنین ممکن است برعکس این اتفاق نیز برای یک برند بیافتد.

راکِرها شیطان‌پرست نیستند

انتشار برخی آلبوم‌های موسیقی در ایران، صبر ایوب و عمر نوح می‌طلبد. «شیدایی درون» از همین آلبوم‌ها است. اثری که خالقش ده سال به پای آن نشست تا در نهایت آلبومش همان گونه که هست و بدون آن‌که دستخوش تغییر شود و از زیر تیغ بگذرد، منتشر شود. با سابقه‌ترها او را از نوازندگی اش روی استیج با گروه‌های نوپای دهه هفتاد و البته حضور در گروه «کاوه یغمایی» می‌شناسند و می‌گویند در ایران او اولین کسی است که پس از انقلاب، با گیتار بیس روی استیج رفته است. با «فرشاد رمضانی» که به تازگی دو آلبوم با آهنگسازی کاوه یغمایی و بصیر فقیه نصیری را در یک مجموعه با عنوان «شیدایی درون» منتشر کرده، از آلبومش، راک ایرانی و اوضاع موسیقی ایران حرف زدیم.

* فلسفه‌ی انتخاب نام «دگردیس» برای گروه‌تان چه بود؟

من اعتقاد دارم آنچه در عرصه‌ی خلقت وجود دارد، هر لحظه در حال دگردیسی است. موجودات در مسیر تکامل، در حال تغییر به یک موجودیت جدید هستند. فلسفه‌ی انتخاب نام «دگردیس» برای گروه صرفاً این بوده که همیشه علاقه داشتم بتوانم اثری متفاوت از خود به‌جای بگذارم و عملی انجام دهم که باعث یک دگردیسی رو به تکامل در موسیقی ایران شود.

* لطفاً از روند تولید شیدایی درون ۱ و ۲ بگویید.

تولید آلبوم «شیدایی درون ۱»، از سال ۱۳۸۱ و با همراهی «کاوه یغمایی» آغاز شد و در سال ۱۳۸۳ با مهاجرت کاوه به کانادا، پروسه تولید آن متوقف شد. من ۵ شعر در اختیار کاوه قرار داده بودم و او تا زمانی که در ایران بود، توانست ۳ قطعه را تکمیل کند. یک قطعه هم خودم به آن آلبوم اضافه کردم که اقتباسی از اثر «استیوارت هام» بیسیست «جو ساتریانی» بود که در فرم و آکورد آن تغییراتی ایجاد کرده بودم. این قطعه را چند سال در تمرینات با «مسعود همایونی» کار می‌کردیم. مسعود زحمت تنظیم این کار را کشید و این قطعه با نام «دگردیسی» در «شیدایی درون ۱» جای گرفت و در واقع تبدیل شد به پل ارتباطی بین «شیدایی۱» با آن حال و هوایی که در آن برهه از زندگی داشتم و «شیدایی۲» که به نوعی مرحله‌ای از دگردیسی و تحول من در زندگی بود. تولید «شیدایی درون ۲» با آهنگسازی «بصیر فقیه‌نصیری» از سال ۱۳۸۳ آغاز شد و تا ۱۳۸۵ طول کشید.

* انتخاب اشعار این مجموعه بر چه اساسی صورت گرفت؟

من علاقه زیادی به فروغ فرخزاد و سهراب سپهری داشتم. حال‌وهوایی که در آن زمان داشتم، باعث شد اشعاری مثل «آفتاب می‌شود»، «بعدها» و «گذران» را انتخاب کنم. انتخاب اشعار در مرحله اول کاملاً تحت تأثیر احوال حسی و عاطفی من صورت گرفت و پس از آن نظر کسی که قرار بود کار را بسازد اعمال می‌شد؛ چه کاوه یغمایی و چه بصیر فقیه‌نصیری. خوشبختانه از آنجایی که فکر و حس‌مان نزدیک بود، زیاد با هم کلنجار نرفتیم و درک عمیق متقابل باعث می‌شد کار به خوبی و با هم‌فکری پیش برود.

* عده‌ای معتقدند کلام فارسی به سختی روی موسیقی راک می‌نشیند. آیا شما هم با این مسئله مواجه بودید؟

چیزی که به آن اشاره کردید، نکته‌ای بسیار اساسی و بنیادین در مورد خود من و پروژه «دگردیس» است. از ابتدای فعالیت، از دوستان می‌شنیدم که کلام فارسی استطاعت تلفیق با موسیقی راک را ندارد. من از دوران نوجوانی به این مسئله می‌خندیدم و آن را مضحک می‌دانستم. ساعت‌ها با دوستان بحث می‌کردیم و اعتقاد من این بود که اگر ما نتوانسته‌ایم کاری در این زمینه انجام دهیم، حق نداریم مانیفستی صادر کنیم که چنین چیزی شدنی نیست. این مهم‌ترین و قوی‌ترین انگیزه‌ای بود که من تصمیم بگیرم تولید کار راک با کلام فارسی و تحت استایل «پرشین راک» را آغاز کنم.

* شاید مهم‌ترین سوالی که ممکن است در مورد مجموعه «شیدایی درون» مطرح شود این است که چرا پروسه‌ی دریافت مجوز این آلبوم اینقدر طولانی شده است؟ یک دهه زمان بسیار زیادی است!

یکی از دلایلش این بود که به هیچ عنوان حاضر نشدم سر سوزنی از کیفیت پروژه «دگردیس» کاسته و یا تغییری در آن ایجاد شود. چرا که ممکن بود با ایجاد تغییر در یک شعر خوب، موجب آزرده‌خاطر شدن شخصی شوم. علی‌الخصوص ترانه‌سراهای خوبی که لطف کردند و اشعارشان را در اختیار من گذاشتند.

دلیل دیگر، ممیزی‌هایارشاد بود. بعد از این سال‌ها، تغییراتی در مرکز موسیقی صورت گرفته و فکر می‌کنم خیلی عالی بوده و در حال انجام کارهایی هستند که تا ۶ ماه پیش حتی فکرشان را هم نمی‌کردیم و از این بابت به آنها تبریک می‌گویم. اما زمانی که من شروع به کار کردم، دستورالعمل‌ها و چارچوب‌هایی برای شوراهای مختلف از جمله شورای شعر مشخص شده بود که من را اذیت می‌کرد؛ اما هیچگاه کوتاه نیامدم و حاضر به هیچگونه تغییری نشدم و صبر کردم تا پروژه‌ی «دگردیس» سرنوشت خود را تعیین و مشخص کند که چه اتفاقی قرار است برایش رخ دهد؛ اصلاً آیا قرار است به عنوان یک کار مجوزدار و رسمی و کار نویی که تا به حال در موسیقی ایران اتفاق نیفتاده راهش را پیدا کند یا نه که خوشبختانه این اتفاق افتاد. هرچند مقداری طولانی شد، اما «دگردیس» نهایتاً آنطور که می‌باید منتشر شد.

فرشاد رمضانی: راکِرها شیطان‌پرست نیستند

* دلیل مشخصی برای عدم اعطای مجوز به اثر شما وجود داشت؟ به اشعار مجوز نمی‌دادند یا با موسیقی مشکل داشتند یا مشکل دیگری وجود داشت؟

شورا از دو شعر ایراد گرفته بود. یکی از شعرها به نام «شاشوسا» اثر سهراب سپهری که ذیل آن نوشته بودند «مردم از کجا بدانند شاشوسا یعنی چه؟» و دیگری «خاکسترنما» بود از خانم هاله مشتاقی‌نیا.

آخرین باری که به آنجا مراجعه کردم، بسیار آزرده‌خاطر و دلگیر بودم و خواستم پرونده‌ام را تحویل دهند و گفتم من هم آثار را در اینترنت منتشر می‌کنم تا جوانان ایرانی گوش دهند. گفتند تو قطعات دیگری هم داری، قید آن دو قطعه را بزن. متذکر شدم که دو قطعه‌ای که شما از آنها ایراد گرفته‌اید، از قوی‌ترین و بهترین قطعات من هستند. به‌هرحال پای شعرها ایستادم و از آنها دفاع کردم و خوشبختانه دوستان شورا متقاعد شدند و بالاخره موفق به گرفتن مجوز شدم. خوشبختانه برای موسیقی درگیری چندانی نداشتم. زمانی که مجوز شعرهایم را گرفتم و به اصطلاح به خوان دوم که مجوز موسیقی بود راه پیدا کردم، استاد «…….» توصیه‌هایی به من کردند. با شناختی که از من داشتند، می‌دانستند آدمی نیستم که دست به هر کاری بزنم و مطمئن بودند کاری که ارائه می‌دهم، حتماً کار خاصی خواهد بود. به کمک راهنمایی‌های ایشان بود که مجوز موسیقی را به راحتی گرفتم. سه سال پیش موفق به دریافت مجوز شدم و از سال ۹۰ به بعد مسائلی پیش آمد که مجبور شدم دست نگه دارم تا در محله‌ی پخش هم اتفاقی که «دگردیس» لازم دارد برایش رخ دهد و در نهایت کار توسط «آوای باربد» پخش شد.

* پس اینکه پس از این سال‌ها «شیدایی درون» منتشر شده، به دلیل انعطاف مسئولین ارشاد است نه تغییری که شما ایجاد کردید. درست است؟

بله، در حقیقت من هیچ تغییری ایجاد نکردم. تنها کاری که کردم، این بود که میکس قطعات را مقداری دستکاری کردم، اما در اشعار و موسیقی به هیچ عنوان تغییری اعمال نشد و خوشبختانه «شیدایی درون» همان چیزی که می‌بایست باشد، شد.

* تولید این اثر را با چه هدف و پیش‌زمینه‌ی ذهنی‌ای آغاز کردید؟

تولید «شیدایی درون۱» دقیقاً سال ۸۱ کلید خورد و من سه سال پیش از آن، کار پیش‌تولید را آغاز کرده بودم و ضمن انتخاب اشعار، به مطالعه و پژوهش در مورد آنچه ایده‌آلم بود و می‌خواستم اتفاق بیفتد، پرداختم و آن ایده‌آل، ارائه‌ی «پرشین راک» بود. به شدت به این قضیه تأکید داشتم که اگر بخواهم به عنوان یک راکر، آلبوم راک با کلام فارسی تولید و منتشر کنم، باید حتماً اِلِمان‌‌های خاصی برایش قائل شوم تا به شکل‌گیری «پرشین راک» بینجامد. معتقدم که اگر قرار باشد آنچه تولید می‌شود، همانی باشد که در خارج از ایران به عنوان راک ارائه می‌شود، تکرار مکررات است.

* پس با کپی از آثار خارجی مخالفید؟

ببینید با کپی کردن تا مرحله‌ی آموزش، پژوهش و تحقیق، صددرصد موافقم. ولی وقتی صحبت از هنر آفرینشی یا «Creative Art» در میان است، حتماً باید آفرینش و خلاقیتی در دل آن وجود داشته باشد؛ وگرنه ماحصلش کپی دسته چندمی است که نسخه‌ی بهتر آن قبلاً ارائه شده است.

* و این دقیقاً موضوعی است که بسیاری از کارشناسان موسیقی از آن گله‌مند هستند و در واقع دردی است که گریبان موسیقی ما را گرفته.  

موافقم. دقیقاً همینطور است. ما دچار یک دور تسلسل باطل در موسیقی‌مان شده‌ایم که به سمی مهلک برای هنر موسیقی و آفرینش‌های هنری‌مان تبدیل شده است. من معتقدم اوایل انقلاب که محدودیت‌ها بیشتر بود، خلاقیت‌های بیشتری شکوفا می‌شد. ناگهان درها باز شد و وارد شدن یک‌سری تکنولوژی کامپیوتری و به اصطلاح سمپل‌ها و شبیه‌سازی صدای سازها، به شدت روی موسیقی ما اثر منفی گذاشت و واقعاً پسرفت کردیم.

* نظرتان درباره گرایش تعداد زیادی از جوانان به سمت خوانندگی چیست؟ از طرفی اینکه به فعالیت هنری گرایش پیدا کرده‌اند، شاید مثبت باشد و از طرف دیگر، پایین آمدن کیفیت آثار تولیدی می‌تواند به عنوان بُعد منفی آن تلقی شود. شما این مسئله را چطور ارزیابی می‌کنید؟

صددرصد این اتفاق را تحت هر شرایطی منفی می‌بینم. چون از گذشته در ایران با بیماری «خواننده‌پرستی» مواجه بوده‌ایم و کمتر کسی دقت می‌کند چه کسانی پشت کار بوده‌اند و برای سرودن ترانه، ساخت ملودی، نوازندگی، تنظیم و ضبط یک اثر زحمت کشیده‌اند. یا چه کسانی پس از ساعت‌ها تمرین، در پشت سر خواننده روی استیج ایستاده‌اند تا آقای خواننده میکروفن در دست بگیرد و سوپراستار شود. شاید حتی خود سازها را هم نشناسند، چه برسد به افرادی که آنها را می‌نوازند. این معضل بزرگی است که متأسفانه ما با آن دست به گریبان بوده و هستیم.

دلیل این گرایش چیزی جز این نیست که روی جلد مجلات و یا در سایت‌های مختلف، عکس خواننده‌ها را می‌بینند و غریزه‌ای به نام «شهرت‌طلبی» در آنها تحریک می‌شود. اینها یک‌سری مسائل کاملاً ظاهری و بی‌ارزش هستند که گریبان موسیقی ما را گرفته‌اند؛ چه در سبک پاپ و سایر سبک‌ها. من این را صددرصد منفی می‌دانم و امیدوارم که جوانان بیشتر به این گرایش پیدا کنند که بفهمند اساساً موسیقی گوش کردن چیست و موسیقی خوب چه موسیقی‌ای است. همه‌ی سبک‌ها باید وجود داشته باشند، اما در شرایط کاملاً برابر. الان بازار موسیقی پاپ داغ است و آثارش تیراژ چندصد هزار نسخه‌ای دارند و در پخش مویرگی موفق هستند.

باید شرایط به گونه‌ای باشد که یک موزیسین کلاسیک هم همان امکانات را در اختیار داشته باشد. حال اگر توانست فروش لازم را داشته باشد، که ناز شست‌اش! در غیر اینصورت مشکل خودش است. ولی می‌بایست این امکانات و رفاه برای تمامی سبک‌های موسیقی وجود داشته باشد. به طور مثال، منِ مخاطب و خانواده‌ام تصمیم می‌گیریم که اگر هفته‌ی قبل به سینما یا تئاتر رفتیم، این هفته به سراغ موسیقی برویم. حال بررسی می‌کنیم که در چه سالن‌هایی برنامه موسیقی هست و در هر کدام چه کاری ارائه می‌شود و در نهایت مثلاً تصمیم می‌گیریم که امشب موسیقی پاپ گوش کنیم.

این امکانات باید برای همه فراهم شود و مخاطب باید حق انتخاب داشته باشد، نه اینکه توسط شبکه‌های مافیایی که اصلاً پیچیده هم نیستند، این قضیه کاملاً روی یک‌سری موسیقی سوددِه متمرکز شده و در واقع ویترین محدود و منحصر به تعدادی خاص شود. باید به مردم احترام گذاشت. کالایی که قابلیت دارد تولید شود، پشت ویترین‌ها و گیشه‌ها قرار داده شود تا مردم انتخاب کنند.

* با شما کاملاً موافقم. اما نکته‌ای در این میان وجود دارد که مخاطب، خیلی از هنرمندان و در واقع سبک‌ها را نمی‌پذیرد و طبعاً با یک سری سبک‌ها ارتباط بیشتری برقرار می‌کند و این نکته در اینکه کمیت موسیقی مصرفی بیشتر است، تأثیر زیادی دارد. یعنی سلیقه‌ی بسیاری از مخاطبین به آن سمت است و بخش عمده‌ای از موزیسین‌ها و تولیدکننده‌های ما هم به دنبال تأمین سلیقه‌ی مخاطب هستند.

هیچ اشکالی ندارد. من معتقدم که موسیقی می‌تواند کالایی برای مصرف روزمره باشد و یا کالایی باشد که من آن را گوشه‌ی فریزر برای مواقع خاصی منجمدش می‌کنم. ولی باید وجود داشته باشد و به مردم ارائه شود و حق انتخاب با مردم باشد، ولی در شرایط مساوی. چرا نباید به آن اندازه که به فلان سوپراستار موسیقی پاپ پرداخته می‌شود، برای بچه‌های راک این امکان فراهم باشد که مدت‌های مدیدی رویشان کار شود تا آنها هم دیده شوند؟ چرا خواننده‌هایی که مستقل هستند، نباید هیچ پشتوانه‌ی مالی‌ای داشته باشند؟

می‌خواهم بدانم آیا آقایان بابت این همه سود و بهره‌های مالی، نباید خمس و زکاتی بپردازند و چند جوانی که پشتوانه مالی ندارند ولی توانایی ارائه کار خوب را دارند و می‌توانند در حد خود مخاطب جذب کنند و همان‌ها هستند که می‌توانند موجب دگردیسی در موسیقی ما بشوند را حمایت کنند؟ مردم ما از تکرار «قربانت بروم»، «فدایت شوم»، و «من خیلی غمگینم»‌ها خسته شده‌اند. سوژه‌ی همه‌ی ترانه‌های ما شده خیانت و داستان‌های عشقی آبکی! همان اتفاقی که در دهه‌ی اخیر برای سینمای ما افتاده است. تِم اصلی همه داستان‌ها مثلث‌های عشقی است.

* چه کسی را مقصر اصلی این اتفاق می‌دانید؟

همه. هر کدام به سهم خودمان یک سری مسئولیت داریم که به خوبی انجام نمی‌دهیم، حتی خود من. شاید اگر خیلی زودتر از اینها اقدام می‌کردم، شاید اگر بنیه‌ی مالی قوی‌تری داشتم و آن‌جاهایی که باید پول خرج می‌کردم تا کارم با سرعت بیشتری پیش رود توانش را داشتم، می‌توانستم به عنوان راکر کاری ارائه دهم تا امروز لنگه‌کفش پاره وسط بیابان تبدیل به کفش سیندرلا نشود و جای القابی که به ناحق به برخی آقایان داده می‌شود مشخص شود. لباس‌های آنچنانی پوشیدن و موهای عجیب و غریب درست کردن، به هیچ وجه دلیل بر راکر بودن نیست. راک یک فلسفه، یک اندیشه و یک روش زندگی است که ابزارش موسیقی است.

* اشاره کردید که قصد ارائه‌ی «پرشین راک» را داشتید. پیش از شما چه کسانی «پرشین راک» ارائه کردند که شما از آنها الگو یا تاثیر گرفتید؟

من در طول زندگی هنری‌ام در هر رشته‌ای که تحصیل و فعالیت حرفه‌ای کرده‌ام، از گرافیک و عکاسی تا بازیگری و کارگردانی، به شدت از کپی کردن و تأثیرپذیری مستقیم گریزان و به دنبال دست‌یابی به هنر آفرینشی بوده‌ام. اما در مورد پیشینیان ما؛ اساتیدی چون کوروش یغمایی، بهرام سعیدی، گروه اسکورپیو و خیلی‌های دیگر، بنای موسیقی راک در این مملکت را پایه‌گذاری کردند و نسل اول به شمار می‌روند. پس از آنها، ما به عنوان نسل دوم پا به عرصه گذاشتیم. گروه فرشید اعرابی، کاوه و کامیل یغمایی، آرش میتویی، من و چند گروه دیگر، فعالین راک در این نسل بودیم. با اختلاف چند سال بعد از ما، دوستانی چون فرزام رحیمی، پویا نیک‌پور، مسعود همایونی و شهرام شعرباف به عنوان نسلی مابین نسل دوم و سوم به فعالیت پرداختند.

* تا چه حد توانسته‌اید به خواسته‌هایتان در ارائه پرشین راک برسید و آن اِلِمان‌هایی که مدنظرتان بوده را لحاظ کنید؟

به جرأت می‌توانم بگویم صددرصد!

* پس رضایت کامل دارید؟

بله. اما این به این معنی نیست که من کارم را تمام کرده‌ام. اصلاً اینطور نیست. ولی در اولین و دومین آلبومی که من در استایل خودم روانه‌ی بازار موسیقی کردم، به آن چیزهایی که می‌خواستم، صددرصد رسیدم. به همین خاطر هم ۱۰ سال طول کشید. صرفاً مسئله‌ی مجوز باعث تأخیر در انتشار این آلبوم نشد. در این ۱۰ سال، هرچند اشعار و موسیقی تغییری نکردند، اما وکال مهم‌ترین بخشی بوده که روی آن کار شده است. ما در این اثر می‌بینیم که موزیک راک به نظر می‌رسد، اما وقتی خواننده دهان باز می‌کند، به این فکر می‌کنید که این چه بود؟! راک-سنتی بود، یا پاپ-راک یا…؟ شخصیت، صدادهی خواننده، لحن، لهجه و… اینها پارامترهایی است که می‌تواند یک موزیک بی‌کلام راک را کاملاً تبدیل به پاپ-راک کرده یا به کلی از فضای راک خارجش کند. یا پارامترهایی که مشخصه‌های وکالِ راک هستند، می‌توانند با نشستن روی یک کار خیلی ساده و معمولی پاپ-راک، حس شنیدن هِوی‌متال را به شنونده بدهند. در این اثر موزیک‌ها، ویژگی‌ها و اِلمان‌هایی که به عنوان یک موزیک راک مد نظرم بود تا بتوان آن را «پرشین راک» نامید، داشت. من می‌بایست خودم را تقویت می‌کردم که با تلاش و تمرین‌های مستمر توانستم به آن دست پیدا کنم.

* در صحبت‌مان به نسل‌های مختلف موسیقی راک در ایران اشاره شد. نسل جدید را چطور می‌بینید؟

به نظر من، اگر روزی درهای فعالیت موسیقایی در این مملکت باز باشند، از میان زیرزمینی‌ها و نسل جوان، نخبه‌هایی بیرون خواهند آمد که می‌توانند به مراتب از نسل‌های قبل از خود موفق‌تر باشند. باید باورشان کنیم، پذیرای آنها باشیم و تشویق‌شان کنیم. نسل جوان به اینکه توجه پیشکسوتان خود را ببیند و اینکه زیر پر و بالش گرفته شود تا بتواند به راحتی پرنده خیالش را به پرواز در آورد، نیاز دارد.

باید با اعتماد به نفس، تکیه بر توانایی‌ها و با خیال راحت کار کرده و چیزی به موسیقی ایران اضافه کنند. نسل ما نسلی بود که اینترنت، سی‌دی، ماهواره و… نداشت و وسایل ارتباط‌جمعی هم فضای باز و آزادی نداشتند تا بسیاری از اتفاقات رقم بخورد و شرایط فراهم نبود تا خیلی چیزها را زودتر فرا بگیریم. کتاب و منبع آموزشی مناسبی وجود نداشت. با هزار مصیبت یک برگ نُت از موسیقی مورد علاقه‌مان پیدا و شروع به تمرین می‌کردیم! خود من وقتی می‌خواستم کاری را کاور کنم، آنقدر نوار کاست را جلو و عقب می‌کردم که چند بار  کلید دستگاه پخش شکست! تکنولوژی در حال پیشرفت است و چیزی هم نمی‌تواند جلویش را بگیرد و این خیلی خوب است. بچه‌های نسل جدید باید از این مسئله استفاده کنند و با این امکانات از مصیبت‌هایی که ما کشیده‌ایم، مصون بمانند.

خاطرم هست که دو-سه سال درگیر یکی از تکنیک‌های «استنلی کلارک» بودم و برایم عجیب و سوال‌برانگیز بود. تا اینکه یک شب که خسته بودم و گیتارم کوک برنمی‌داشت، خیلی اتفاقی هنگام کار با گوشی کوک یکی از سیم‌ها، متوجه آن مسئله شدم و پس از کشفش گریه کردم. فکرش را بکنید سه سال ذهن من درگیر یک نکته‌ی بسیار ساده بود. در حالی که اگر استاد خوبی داشتم، کتابی در اختیارم بود و یا اینترنتی وجود داشت، سه سال جلوتر نیازم را بر طرف کرده بودم. اما به‌هرحال همان حس و حال لذت‌بخش بود. آن گریه هم به خاطر تاسف از نداشتن امکانات بود و هم به خاطر خوشحالی از اینکه خودم کشفش کرده‌ام!

* درباره جایگاه راک در ایران صحبت کنید. به نظر می‌رسد راک سبکی است که در ایران مهجور افتاده و به لحاظ کمیت مخاطب، در سطح پایینی قرار دارد. موافقید؟

صددرصد. این یکی از ویژگی‌های موسیقی راک در تمام دنیاست؛ حال با اختلافات بسیار کلی بین آنچه در ایران شکل می‌گیرد و آنچه در خارج از مرزهای ایران اتفاق می‌افتد و می‌دانم نباید این دو را با هم مقایسه کنیم.

ابتدایی‌ترین و آسیب‌رسان‌ترین مسئله‌ای که وجود دارد این است که برخی، ما راکِرها را به چشم شیطان‌پرست نگاه می‌کنند. باور کنید در میان راکرها، آدم‌های معتقد و متدیّنی سراغ دارم که کمتر در جامعه نظیر آنها را می‌بینید. کدام‌یک از ما شیطان‌پرستیم یا خون می‌خوریم؟! متأسفم که مزخرفاتی از این دست زیاد است. این بدترین و مهلک‌ترین ضربه‌ای بوده که در ایران به ما راکرها خورده است. شاید این اتفاقات در آن سوی مرزها بیفتد؛ آن هم راک نیست، بلکه در برخی از زیرشاخه‌های راک مثلاً متال است که باز هم شاید در برخی گروه‌هایشان این اتفاقات بیفتد. این سیاست‌گذاری‌ای بوده که با ایجاد چالش‌هایی، ذهن جوان‌هایشان را از مسائل اساسی منحرف کنند. در میان ارزش‌هایی که این موسیقی دارد، آنها به نوعی ضدارزش تبدیل شده‌اند. اگر فیلم «……..» را ببینید، متوجه می‌شوید که موسیقی راک چه هدفی دنبال می‌کند. خیلی مسائل را سیاست‌گذاران به صورت زیرپوستی و مرموزانه به این سبک از موسیقی القا کرده‌اند تا آن را تحت تسلط خود بگیرند و با آشفته کردن ذهن‌ها، از آنچه برای خودشان زیان‌بار بوده پیشگیری کنند.

این اتفاقی بوده که در آن‌سوی مرزها افتاده است. ما در کشوری مذهبی زندگی می‌کنیم و با این مسئله به شکل اغراق‌آمیز و نادرستی برخورد شده است. سوابق ریز همه‌ی ما موزیسین‌ها در دست مسئولین موجود است. کدام‌یک از ما در چنین جلساتی شرکت داشته و یا روابطی با این گروه‌ها داشته‌ایم؟ کدام‌یک از ما در فضای مجازی که کاملاً هم تحت نظارت است، صحبتی در این زمینه کرده‌ایم؟ مشخص است که اصلاً دغدغه‌ی ما مزخرفات این‌چنینی نیست. چرا که اعتقادات مذهبی در دل ما وجود دارد و هیچ‌کسی نمی‌تواند آن را از ما بگیرد

* و حرف پایانی؟

امیدوارم برای سبک‌های مختلف موسیقی ارزش قائل شویم و کمک کنیم تا واقعاً یک دگردیسی در موسیقی ما اتفاق بیفتد. چرا که موسیقی ایران خیلی یکنواخت و مونوتُن شده و هیچ اتفاق جدیدی به جز تغییر پرسوناژ در آن وجود ندارد. تم و موضوع ثابت است، فقط شخصیت اول عوض می‌شود. آقای ایکس ترانه‌ای را می‌خواند و بعد آقای ایگرگ همان احساسات و همان مضامین را با یک ملودی دیگر می‌خواند. نباید فقط به سطح نگاه کنیم و گاهی هم باید عمق را دید. نباید مردم را به این محکوم کرد که سلیقه‌شان «نیناش‌ناش» است! مردم به موقعش نیناش‌ناش گوش می‌کنند و موقع دیگری هم دوست دارند کاری را گوش کنند که روی مغزشان هم تأثیر بگذارد. از سایت «موسیقی ما» هم ممنونم که فضا را برای بیان نظرات موزیسین‌های مختلف فراهم می‌کند.

موسیقی ما

آماده شدن فیلم شهر موشها ۲ برای اکران در عید فطر

منیژه حکمت کارگردان و تهیه‌کننده سینما درباره آخرین وضعیت اکران فیلم «شهر موش‌ها ٢» گفت: همه شرایط برای اکران «شهر موش‌ها ٢» مهیا و قرار است یک گروه بزرگ تبلیغاتی کار اجرایی اکران این فیلم را بر عهده بگیرد و فیلم قطعا عید فطر اکران خواهد شد.
حکمت با اشاره به اینکه «شهر موش‌ها ٢» یک پروژه ملی است که باعث آشتی سه نسل مختلف در کنار هم خواهد شد و فیلمی متفاوت برای نسل جدید کودکان دیروز و امروز است، بیان کرد: تمامی نهادها و ارگان‌ها برای ایجاد فضای صمیمی برای اکران این فیلم اعلام آمادگی کردند و در کنار ما خواهند بود.
وی درباره بحث تبلیغات برای اکران این فیلم نیز توضیح داد: گروه بزرگی متشکل از دویست نفر به سرپرستی ابراهیم حقیقی کار تبلیغات این فیلم را از امروز آغاز کرده اند و در اولین گام تابلوهایی با عنوان «شهرموشها نزدیک است» به طور گسترده در تمام شهر تهران و شهرستان ها نصب خواهد شد.
تهیه‌کننده فیلم «شهر موش‌ها ٢» خاطر نشان کرد: من به نمایندگی از این پروژه این قول را می دهم که همزمان با عید فطر در کنار خانواده های ایرانی خواهیم بود. پروژه «شهر موش‌ها ٢» توانسته در شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه برای بیش از ۵٠٠ نفر اشتغال‌زایی کند و این یکی از مهمترین مسائل در تولید این فیلم سینمایی است.
وی در جواب به این سوال که آیا «شهر موش ها ٢» در جشنواره فیلم کودک و نوجوان حضور پیدا می کند یا خیر؟ بیان کرد: اگر از ما دعوت کنند حتما در این جشنواره شرکت می کنیم. این فیلم یک اتفاق در بخش خصوصی است و امیدوارم دولت زحماتی را که بخش خصوصی برای این فیلم کشیده است، ببیند.
فیلمبرداری فیلم سینمایی «شهر موش‌ها ٢» از ۵ مهر ماه سال ٩٢ به کارگردانی مرضیه برومند و تهیه‌کنندگی مشترک منیژه حکمت و علی سرتیپی در چهار آشیانه هواپیما در بوستان ولایت آغاز شد.

فیلم هیس!دخترها فریاد نمی زنند برگزیده جشنواره فیلم زنان مستقل

فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی زنند» ساخته پوران درخشنده ، جایزه بهترین فیلمنامه و بازیگر و لوح تقدیر بهترین فیلم را از جشنواره فیلم زنان مستقل آمریکا دریافت کرد.

به گزارش شرکت فیلمسازی خورمهر به نقل از سایت رسمی جشنواره به آدرس www.womensindiefest.com ، فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» در بخش فیلم داستانی جشنواره فیلم زنان مستقل آمریکا جایزه بهترین فیلمنامه ، جایزه بهترین بازیگر برای طناز طباطبایی و همچنین لوح تقدیر بهترین فیلم را دریافت کرد.
جشنواره فیلم زنان مستقل آمریکا ، هر ساله فیلم های مستقلی را که توسط فیلمسازان زن در سراسر دنیا ساخته می شود به نمایش می گذارد و به بهترین آنها جایزه می دهد.