بایگانی دسته بندی ها: سلامت

سلامتی گوهر گرانبهایی است که به سادگی به دست نمی آید، ولی به آسانی از دست می‌رود، ما در مجله سلامتی زیتونی سعی می‌کنیم تا معتبرترین و بهترین مطالب سلامت و بهداشت در موضوعات سلامت عمومی، تغذیه سالم،روانشناسی،بیماری ها، سلامت جنسی، سلامت زنان و مادر و کودک را برای شما فراهم کنیم، تا قدمی هرچند گوچک در راستای ارتقاء سطح سلامت جامعه خود برداشته باشیم.

درمان گرفتگی شانه‌، با این تمرین‌ها

 آیا حین فعالیت‌های روزمره مثل شانه کردن موی سر یا برداشتن شیئی از کابینت دستتان خشک می‌شود و احساس می‌کنید دیگر نمی‌توانید آن را حرکت دهید؟ یا اینکه نمی‌توانید دستتان را بالا بیاورید؟ شاید با خود بگویید خب به علت خستگی است، اما این‌طور نیست، اینها علائم شانه فریز یا یخ‌زده است. شانه فریزشده، یک عارضه التهابی کپسول مفصلی شانه است که با درد و خشکی مفصل همراه است و با گذشت زمان بدتر می‌شود و درنهایت مفصل متحرک به مفصل نیمه‌متحرک تبدیل خواهد شد.
البته این فرایند بین ۱ تا ۳ سال طول می‌‌کشد. از آنجا که مفصل شانه خشک می‌شود و حالت چسبندگی به خود می‌دهد، نام دیگر آن «کپسولیت چسبنده» است. در کل،‌ مفصل شانه از ۳ استخوان، بازو، کتف و ترقوه تشکیل شده که در یک نقطه به نام مفصل شانه به یکدیگر متصل می‌شوند. در اطراف مفصل شانه بافتی پوشیده شده که از آن محافظت می‌کند و به آن «کپسول مفصلی شانه» می‌گویند. در عارضه شانه یخ‌زده، این کپسول ملتهب می‌شود و سفت‌‌شدن شانه حرکت دادن مفصل را دشوار می‌کند.
 درمان درد شانه‌های یخ‌زده
علایم
علائم اصلی این عارضه، درد و خشکی در ناحیه یادشده است که باعث می‌شود فرد به سختی بتواند دست خود را حرکت دهد. درد در خود مفصل یا در عضلات نیز نمایان می‌شود. حتی این درد در بازو هم احساس می‌شود. البته درد شانه یخ‌زده در شب بیشتر می‌شود، به طوری‌که خوابیدن را برای فرد زجرآور می‌کند. شانه یخ‌زده دارای ۳ مرحله است که فرد در هر مرحله علائم مختلفی را تجربه می‌کند. البته لازم به ذکر است بعضی متخصصان مراحل شانه یخ‌زده را ۴ مرحله اعلام کرده‌اند. به این ترتیب که ابتدا فرد درد بسیار شدیدی را در ناحیه شانه‌اش تجربه می‌کند، طوری که دچار اختلال خواب شبانه می‌شود و به علت درد از خواب بیدار می‌شود. همچنین شانه فرد دچار التهاب شدید در کپسول مفصلی می‌شود.
این مرحله حدود ۴ تا ۹ ماه طول می‌کشد سپس شانه فرد دچار یخ‌زدگی یا خشکی می‌شود. در این حالت فرد در حالت استراحت درد ندارد، اما دامنه حرکتی شانه او محدود شده است. به عبارت دیگر نمی‌تواند شانه خود را تکان بدهد، به‌خصوص در بالا آوردن شانه و چرخاندن آن محدودیت دارد و احساس می‌کند شانه او خشک شده است. در این شرایط، عضلات به علت بی‌تحرکی ضعیف می‌شوند و به مرور زمان دچار آتروفی (کوچک شدن عضله) می‌شوند.
علت‌ها
دلیل ابتلا به شانه یخ‌زده هنوز مشخص نشده، اما بیشتر در زنان دیده می‌شود و افراد در سنین بین ۴۰ تا ۶۰ سال مستعد ابتلا به آن هستند. همچنین افرادی که دچار سکته شده یا تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند و باید دستشان را بی‌تحرک نگه دارند احتمال دارد دچار شانه یخ‌زده شوند. ۱۰ تا ۲۰ درصد افراد مبتلا به دیابت نیز شانس مبتلا شدن به این عارضه را دارند و در بیماری‌هایی مانند بیماری‌های قلبی، تیروئید و پارکینسون نیز احتمال ابتلا به این نوع التهاب بالاست.
یادتان باشد که…
• درد در مفصل شانه را جدی بگیرید و نزد پزشک بروید و از درمان‌های خودسرانه اجتناب کنید.
• برای اجرای ورزش از متخصصان علوم ورزشی مشورت بگیرید.
• همیشه تمرینات را با شدت کم شروع کنید و با گذشت چند روز که بدنتان آماده‌تر شد، شدت تمرین‌ها را اندکی افزایش دهید.
• هیچ‌گاه خود را با شخص دیگری مقایسه نکنید.
• حرکاتی که در ادامه آموزش داده‌ایم را می‌توان هم در بخش ورزش‌درمانی و هم در بخش پیشگیری از بروز شانه یخ‌زده انجام داد. اگر دچار شانه یخ‌زده شده‌اید، ابتدا با پزشکتان مشورت کنید و سپس به اجرای مرتب آنها بپردازید. اگر هم به این عارضه مبتلا نشده‌اید، با انجام این تمرین‌ها، احتمال ابتلا به این عارضه بسیار کم خواهد شد.
تمرین اول
روی صندلی بنشینید و دست‌هایتان را پشت سرتان بگذارید. به آرامی به سمت عقب خم شوید، به طوری که نگاهتان رو به سقف باشد. تمرین را ۳ ست و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین دوم
در وضعیت ایستاده مقابل دیوار قرار بگیرید و یک دستتان را تا زاویه کتف بالا بیاورید و تنه‌تان را به سمت مخالف بچرخانید. تمرین را برای هر سمت ۳ مرتبه انجام دهید و هر مرتبه ۱۵ ثانیه در وضعیت یادشده بمانید. استراحت بین هر ست ۱۵ تا ۳۰ ثانیه باشد.
تمرین سوم
در گوشه دیوار یا ورودی در اتاق قرار بگیرید و دست‌هایتان را باز کنید و تنه‌تان را به سمت جلو حرکت دهید. تمرین را ۴ مرتبه انجام دهید و در هر مرتبه ۱۵ ثانیه در وضعیت یادشده بمانید. استراحت بین هر مرتبه باید ۱۵ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین چهارم
در وضعیت ایستاده چوبی را در دستانتان بگیرید و دست‌هایتان را به بالا و پایین حرکت دهید. تمرین را ۳ ست و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین پنجم
در وضعیت ایستاده شانه‌تان را به جلو، بالا و عقب بچرخانید. تمرین را ۳ ست انجام دهید و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین ششم
در وضعیت ایستاده به دیوار تکیه دهید و دست‌هایتان را از آرنج در حالت ۹۰ درجه قرار دهید. تا آنجا که آرنج‌ها صاف شوند، آنها را بالا ببرید و سپس پایین بیاورید. تمرین را ۲ ست انجام دهید و هر ست ۱۲ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست باید ۱۵ تا ۳۰ ثانیه باشد.

دیسک کمر یا سیاتیک؟

«دیسک کمر یا سیاتیک؟» سوالی است که اغلب مبتلایان به کمردرد، پادرد، بی حسی و گزگز در پاها با آن مواجه می شوند. حقیقت این است که دیسک و سیاتیک هر دو از اعضای مهم بدن انسان هستند و بیماری محسوب نمی شوند، بلکه درگیری آنهاست که باعث ایجاد علائم و درد برای بیمار می شود. بسیاری از مبتلایان به دردهای کمر به علت شباهت علائم اختلال در دیسک های بین مهره ای و عصب سیاستک مدت ها دچار سرگردانی می شوند و از مطبی به مطب دیگر مراجعه می کنند. این درگیری ها گاهی به هم مرتبط و گاهی کاملا از یکدیگر جدا هستند و تنها پزشک متخصص و حاذق است که می تواند این موضوع را تشخیص دهد.
از آنجایی که اغلب افراد تعریف دقیقی از این دو بیماری ندارند و نام آنها را جابجا استفاده می کنند. این مطلب را به دردهای کمر و ارتباط آنها با دیسک های بین مهره ای و عصب سیاتیک اختصاص دادهایم. بدن انسان دارای ۲۴ مهر ستون فقرات است؛  ۷ مهر در ناحیه گردن، ۱۲ مهره متصل به دنده در ناحیه قفسه سینه و ۵ مهره در ناحیه کمر. در امتداد مهره ها نیز استخوان خاجی و دنبالچه قرار گرفته است. میان هر یک از مهره های ستون فقرات، یک دیسک قرار دارد که مانند ضربه گیر، فشارهای وارد شده به ستون مهره ها را جذب و خنثی می کند. هر دیسک دارای یک هسته متحرک به نام «نوکلئوس پالپوزوس» است که حالت ژله مانند دارد.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
این هسته با حلقه های فیبری غضروفی پوشیده شده و محافظت می شود درواقع دیسک مانند یک واشر ضخیم است که در مرکز آن یک عدسی متحرک قرار دارد. در زمان تولد تقریبا ۸۰ درصد از محتوای دیسک را آب تشکیل می دهد، اما با بالارفتن سن به تدریج از آب موجود در دیسک کاسته می شود و خاصیت ارتجاعی آن کاهش می یابد. فشار عمودی نیروی جاذبه بر ستون فقرات و فعالیت هایی مانند بلندکردن اشیای سنگین، وضعیت های نادرست ایستادن، نشستن و خوابیدن و حوادث، تصادفات و… نیز احتمال درگیری و آسیب دیسک را بالا می برند.

درگیری دیسک ۵ مرحله دارد

درگیری دیسک های بین مهره ای در ۵ مرحله اتفاق می افتد؛ از جمله برجستگی خفیف (بالجینگ)، برجستگی شدید (پروتروژن)، بیرون زدگی متوسط (اکستروژن)، بیرون زدگی کامل (هرنیشن) و جداشدگی (سکوئستریشن)، در مرحله بالجینگ، هسته مرکزی دیسک دچار صدمه نشده و فیبر پوشاننده خود را پاره نکرده است. درواقع، فقط مقداری فشار به نخاع وارد می کند.
در مرحله پروتروژن، فشار هسته دیسک به بیرون بیشتر است، اما همچنان حلقه های فیبری پوشاننده خود را پاره نکرده و به بیرون راه نیافته است. در مرحله اکستروژن، هسته دیسک حلقه های فیبری دور خود را پاره  کرده و تا حدودی بیرون زده است. در مرحله هرنیشن بیرون زدگی محتوای دیسک افزایش یافته است. در مرحله سکوئستریشن نیز بخشی از محتوای دیسک جدا و وارد کانال نخاع شده است.

دردی که از کمر به پا می زند

مهم ترین علامت درگیری دیسک کمر، درد در ناحیه کمر است که می تواند به عمق باسن، پشت ران و پشت زانو منتشر شود. خیلی اوقات نیز این درد از زانو رد می شود و به پشت پاشنه پا و انگشت های پا می رسد. درد ناشی از درگیری دیسک کمر عمیق است و در صورت تحریک سیستم عصبی با علائم کرخی، گزگز شدن و بی حسی پاها همراه می شود. بعضی از بیماران نیز علائم درگیری دیسک کمر را به صورت خشکی، سردی یا داغی در ناحیه پا یا خالی شدن پاها تجربه می کنند.
تفاوت سیاتیک و دیسک کمر
عصب سیاتیک طولانی ترین عصب بدن انسان است که از ناحیه کمری آغاز می شود و تا انتهای پا امتداد دارد. این عصب که خود از اتصال چند ریشه عصبی (S3-L4) تشکیل شده است از پشت باسن عبور کرده و نواحی مختلف پا را از لحاظ حسی و حرکتی، عصب دهی می کند. بیرون زدگی، پارگی یا ورود محتوای ژلاتینی دیسک های بین مهره ای به کانال نخاع می تواند با ایجاد فشار بر عصب سیاتیک باعث ایجاد درد و علائمی مانند گزگز و بی حسی در پاها و انگشتان پا شود.
دروافع ۹۰ درصد از دردهای سیاتیک به دلیل بیرون زدگی دیسک های کمر ایجاد می شوند. با این حال، وجود علائم سیاتیک همیشه دلیل بر بیرون زدگی دیسک کمر نیست. عصب سیاتیک در حدود ۱۷ درصد از افراد از داخل عضله پیریفورمیس (عضله ای کوچک در عمق لگن و باسن) عبور می کند، بنابراین گرفتگی یا کوتاه شدن این عضله می تواند با تحریک عصب سیاتیک باعث ایجاد درد و علائم درگیری عصب شود.
خیلی از این افراد هنگام نشستن روی باسن دچار تشدید درد می شوند. عدم تعادل در عضلات سمت چپ و راست کمر نیز در بعضی موارد می تواند با کشش مهره ها به سمت خود باعث تحریک عصب سیاتیک در ناحیه کمر و علائم ناشی از آن شود. حوادث، ضربه و تصادفات از دیگر دلایلی هستند که با آسیب به عصب سیاتیک می توانند درد و ناراحتی در نواحی پا ایجاد کنند. لازم به ذکر است بعضی از بیماری های متابولیک مثل دیابت هم می توانند باعث علائمی مانند گزگز و مورمور در پاها شوند، در حالی که هیچ ارتباطی با درگیری سیاتیک ندارند.
 دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
عوامل درگیری دیسک کمر
عوامل مختلفی در بیرون زدگی و درگیری دیسک کمر دخیل هستند. چاقی، بلندکردن اشیای سنگین، شیوه نادرست خم شدن، وضعیت های نامناسب بدن هنگام نشستن، ایستادن و خوابیدن، ورزش نکردن، ورزش غیراصولی، تصادف و حوادث، ناهنجاری های مادرزادی، گودی بیش از حد یا کمتر از حد کمر، بارداری و جابجایی، سابلاکسیشن و سرخوردگی مهره ها روی یکدیگر همگی از عوامل موثر در درگیری دیسک های بین مهره ای و درد و ناراحتی ناشی از آن هستند. استرس و اضطراب نیز با افزایش ترشح هورمون کورتیزول و افزایش التهاب در بدن به طور غیرمستقیم باعث تشدید دردهای دیسک کمر می شوند. استعمال دخانیات از دیگر عواملی است که به طور غیرمستقیم بر دردهای ناشی از درگیری دیسک تاثیر می گذارد.

تشخیص از طریق معاینه و ام آر آی

مشکلات دیسک کمر معمولا با معاینه قابل تشخیص هستند، اما برای ارزیابی دقیق محل و میزان بیرون زدگی دیسک باید تصویربرداری ام آر آی یا رادیولوژی انجام شود. یکی دیگر از راه های تشخیص میزان درگیری دیسک و تاثیر آن بر سیستم عصبی، گرفتن نوار عصب و عضله است، به خصوص زمانی که تنگی کانال نخاعی ایجاد شده باشد. البته گرفتن عکس رادیولوژی و نوار عصب و عضله حتما باید بجا باشد. در غیر این صورت اطلاعات مهمی به پزشک نمی رساند. برای تشخیص میزان قدرت عضلانی بیمار و برابر بودن آن در سمت راست و چپ، معاینه کفایت می کند. اگر در معاینه مشخص شود قدرت عضلانی از حد لازم کمتر است، گرفتن نوار عصب و عضله ضروری خواهدبود.

درمان را پشت گوش نیندازید

درگیری و درد ناشی از دیسک کمر حتما باید مورد بررسی و درمان قرار بگیرد. در غیر این صورت، درگیری عصب و ورود به مراحل پیشرفته ممکن است حتی فرد را دچار تحلیل کامل عضلات پا و فلجی کند. درگیری دیسک کمر را می توان در چند مرحله تحت درمان قرار داد. اولین راهکار درمانی، استراحت مطلق ۱۰ روزه و استفاده از کمپرس یخ است. در این شرایط فرد به غیر از فعالیت هایی مثل اجابت مزاج نباید حرکت دیگری داشته باشد. اگر درد با این روش تسکین پیدا نکند، می توان تحت نظرپزشک از داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی یا استروییدی مثل کورتون استفاده کرد. خیلی اوقات برای تسکین دردهای سیستم عصبی ناشی از دیسک کمر از داروهایی مثل گاباپنتین هم استفاده می شود.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
مصرف مایعات را افزایش دهید
افرادی که دچار درد و درگیری دیسک کمر شده اند باید حتما مصرف مایعات را افزایش دهند تا دیسک به تدریج رطوبت رسانی شود. از آنجایی که دیسک بدون سرخرگ است، در حالت عادی نمی تواند مایعات را از طریق خون به خود جذب کند. بنابراین باید با کمک دستگاه های فیزیوتراپی و درمان های مستقیم، جریان خون را در ناحیه افزایش داد تا به رطوبت رسانی و بهبود دیسک کمک شود. برای حفظ رطوبت در دیسک، محور حرکتی مهره ها نیز باید حفظ شود. برای این منظور می توان از روش های درمانی کایروپراکتیک، فیزیوتراپی و توانبخشی کمک گرفت.

وقتی جراحی دیسک ضرورت دارد

اگر بیرون زدگی دیسک کمر باعث تنگی کانال نخاع، درگیری شدید سیستم عصبی عضلات و تحلیل و ضعف کامل عضلانی شده باشد، فرد نیاز به جراحی پیدا می کند. البته در این موارد نیز توصیه می شود قبل از اقدام به جراحی، متخصص کایروپراکتیک فرد را ویزیت کند، شاید بتوان با روش های غیرتهاجمی این مشکل را به تدریج بهبود بخشید.

پیشگیری از آسیب های دیسک کمر

حفظ وضعیت مناسب بدن حین راه رفتن، ایستادن، نشستن و خوابیدن، خودداری از خم و راست شدن به شیوه نادرست، تقویت عضلات و انعطاف پذیری آنها با ورزش اصولی منظم، انجام حرکات اصلاحی تجویزشده از سوی پزشک، استفاده از مایعات به اندازه کافی و اصلاح گودی بیش از حد یا کمتر از حد کمر و… به پیشگیری از درگیری دیسک کمر کمک می کنند.
خیلی اوقات افراد بعد از خم شدن به سمت زمین برای برداشتن اشیا یا بستن بند کفش و… دچار درد دیسک کمر می شوند، بنابراین آشنایی با شیوه درست خم شدن روی زمین از اهمیت ویژه ای برخوردار است. برای این منظور باید حتما به جای خم شدن از کمر، به شیوه اسکات از زانو خم شوید و خود را به زمین نزدیک کنید. اگر هم توانایی این حرکت را نداشته باشید باید حتما ضعف بدن را با کمک پزشک متخصص برطرف کنید.

درگیری دیسک همیشه درد ندارد

کمردرد ناشی از درگیری دیسک اوایل معمولا قدری خفیف است که فرد به آن توجهی نمی کند. این درد اغلب با خواب و استراحت شبانه برطرف می شود و دوباره با انجام فعالیت های مختلف تا انتهای روز ظاهر خواهدشد. روند بهبود درد با خواب برای مدتی ادامه پیدا می کند تااینکه به تدریج درگیری دیسک افزایش می یابد. میزان درد ناشی از درگیری دیسک به آناتومی بدن فرد نیز بستگی دارد. برای مثال اگر کانال نخاع گشاد باشد، بیرون زدگی دیسک ممکن است دردی برای فرد ایجاد نکند، اما اگر این کانال تنگ باشد حتی یک بیرون زدگی خفیف دیسک هم می تواند باعث درد شدید شود. گاهی اوقات هم افراد مبتلا به درگیری دیسک کمر دچار درد نی شوند و آن را فقط با گزگز شدن و بی حسی در پا تجربه می کنند.  درواقع، این موضوع به محل درگیری دیسک بستگی دارد.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
شاید این درد ناشی از دیسک یا سیاتیک نباشد
کمردرد همیشه بر اثر درگیری دیسک یا سیاتیک اتفاق نمی افتد. برای مثال «نشانگان فاست» یکی از عواملی است که با درگیری مفصل مهره کرم باعث ایجاد درد کمر می شود. گرفتگی های عضلانی کمر و بیماری هایی مثل سرطان پروستات و مشکلات کلیه نیز می توانند باعث انتشار درد به کمر شوند. قوس زیاد یا کم کمر از دیگر عوامل درد در این ناحیه است که می تواند در آینده خطر درگیری دیسک های بین مهره ای را افزایش دهد. تشخیص این موارد بسیار مهم است زیرا می توان با درمان به موقع از تبدیل شدن آنها به درگیری دیسک پیشگیری کرد.

رابطه شغل و دیسک کمر

علاوه بر دیسک های بین مهره ای ناحیه کمر، درگیری دیسک های ناحیه گردن نیز می توانند برای افراد مشکل ساز شوند. درگیری دیسک گردن معمولا در خانم ها شایع تر است و درگیری دیسک کم در آقایان بیشتر دیده می شود. البته باید در نظر داشت که تقریبا ۸۰ درصد از افراد جامعه کمردرد را در طول زندگی خود تجربه می کنند که اغلب به دنبال مشکلات دیسک ایجاد می شود. شغل های متفاوت نیز ممکن است درگیری های متفاوتی در دیسک های بین مهره ای ایجاد کنند.
برای مثال آرایشگران بیشتر دچار درگیری دیسک گردن و وزنه برداران و کارگران شاغل در مکان های کم ارتفاع مثل کانال کولر بیشتر دچار درگیری دیسک کمر می شوند. افزایش سن یکی دیگر از عوامل موثر بر درگیری دیسک است. به همین دلیل بیشتر افراد بالای ۴۰ سال، علائم درگیری دیسک را تجربه می کنند.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
جراحی دیسک چگونه انجام می شود؟
جراحی آخرین راهکار برای درمان مشکلات دیسک های بین مهره ای است. درواقع، اگر بیمار با استراحت، درمان های غیرتهاجمی مثل روش های کایروپراکتیک و فیزیوتراپی و مصرف داروهای خوراکی و تزریقی بهبود نیابد، می تواند برای انجام جراحی تحت بررسی قرار بگیرد. جراحی دیسک های بین مهره ای روش های مختلفی انجام می شود که انتخاب هر یک از آنها به شرح حال و سن بیمار، میزان تخریب دیسک، درگیری اعصاب و تحلیل عضلات بستگی دارد. این روش ها عبارتند از:
لامینوتومی و لامینکتومی: در روش لامینوتومی، جراح مقدار از تیغه استخوانی لامینای مهره (قسمت پشتی قوس مهره ای) را می تراشد تا کانال نخاع گشاد و فشار دیسک بیرون زده از روی ریشه عصب برداشته شود. در روش لامینکتومی نیز تیغه لامینا به طور کامل برداشته می شود. این چراحی ها با بیهوش عمومی و ایجاد یک برش کوچک در پشت بیمار انجام می شوند. لازم به ذکر است در این روش ها، دیسک همچنان به صورت بیرون زده در جای خود باقی است. و فقط کانال نخاغ گشاد می شود.

میکرودیسککتومی و دیسککتومی: در روش میکرودیسککتومی، جراح قسمتی از دیسک را که بر عصب فشار می آورد، خارج می کند. در روش دیسککتومی نیز کل دیسک مورد نظر از بدن خارج می شود. دیسککتومی با بیهوشی عمومی و یک برش کوچک در پشت بیمار انجام می شود. میکرودیسککتومی را می توان بدون بیهوشی و به صورت سرپایی در مطب نیز انجام داد.

استفاده از دیسک مصنوعی: در این روش، جراح دیسک مورد نظر را به طور کامل خارج و آن را با یک دیسک مصنوعی جایگزین می کند. این روش با بیهوشی کامل و برش در پشت بیمار انجام می شود. دیسک مصنوعی برای افرادی مناسب است که فقط در یک دیسک دچار مشکل هستند و از آرتروز و پوکی استخوان رنج نمی برند. برای مثال افراد جوانی که بر اثر تصادف یا حادثه دچار درگیری و آسیب در یکی از مهره ها شده اند، داوطلب مناسبی برای این جراحی هستند.

اسپاینال فیوژن: در این روش،  جراح مهره های درگیری را با پیچ به یکدیگر متصل و در جای خود ثابت می کند تا فشار از روی عصب برداشته شود. این روش زمانی انجام می شود که بیشتر از دو دیسک درگیر باشند و آرتروز شدید در بیمار دیده شود؛ یعنی دیسک به قدری تخریب شده باشد که مهره به راست یا چپ افتادگی پیدا کرده باشد. فیوژن مهره های کمری، محور حرکتی طبیعی را در ناحیه مورد نظر به طور دائم کاهش می دهد.

آب‌ مروارید ؛ علل، علایم و راه‌های درمان آن

«آب‌مروارید» جزو شایع‌ترین اختلالات بینایی و یکی از ۳ عامل اصلی نابینایی است. آب‌مروارید به معنی این است که عدسی چشم شفافیت خود را از دست بدهد. طبعا زمانی که عدسی چشم کدر شود و قابلیت خود را در تمرکز نور روی شبکیه از دست بدهد، تصویر خوبی روی شبکیه تشکیل نمی‌شود و در نتیجه شخص تصاویر اجسام و مناظر خارجی را به حالت کدر و مات می‌بیند.
در بیشتر موارد آب‌مروارید با افزایش سن به آرامی پیشرفت می‌کند. با گذر زمان ساختار عدسی چشم نیز تغییر می‌کند که گرچه هنوز علت آن به طور دقیق مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد مهم‌ترین عامل این است که پروتئین‌های عدسی تحت‌تاثیر رادیکال‌های آزاد تغییر می‌کنند و تدریجا کدر می‌شوند. آب‌مروارید انواع مختلفی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها آب‌مروارید مرتبط با سالمندی است.
درواقع، بیشتر موارد آب‌مروارید در سالمندان بروز می‌کند و روند طبیعی سالمندی می‌تواند با سخت و تار شدن عدسی همراه باشد.
نوع دیگری از آب‌مروارید به صورت یک مشکل ثانویه بروز می‌کند. بعضی بیماری‌ها، به‌خصوص دیابت کنترل‌نشده، مصرف برخی داروها از جمله کورتیزون خوراکی، التهابات داخل چشم و همچنین ضربه‌های چشمی می‌توانند سبب بروز آب‌مروارید شوند. به علاوه، انجام عمل‌های جراحی داخل چشم نیز ممکن است زمینه‌ساز این مشکل شوند.
علاوه بر ضربه به چشم، سوختگی ناشی از مواد شیمیایی، قرار گرفتن در معرض گرمای شدید و اشعه مادون قرمز نیز که به عدسی آسیب می‌رسانند باید به‌عنوان عامل خطر در نظر گرفته شوند. در موارد نادری آب‌مروارید در زمان تولد نوزاد تشخیص داده می‌شود که یک بیماری مادرزادی است یا در نتیجه انتقال یک بیماری عفونی مانند سرخجه، توکسوپلاسموز یا سیفلیس طی دوران بارداری به جنین بروز پیدا می‌کند.
 علل، علایم و علاج آب‌مروارید
علائم ابتلا به آب‌مروارید
یکی از بارزترین علائم ابتلا به آب‌مروارید، کاهش قابل‌توجه قدرت بینایی در انجام فعالیت‌های روزمره است. به طور کلی، این کاهش بینایی به آرامی و طی چند سال ایجاد می‌شود، ولی گاهی نیز به سرعت پیشرفت می‌کند و مشخص می‌شود. همچنین در حالت پیشرفت آب‌مروارید، رنگ مردمک به جای سیاه به خاکستری یا شیری متمایل می‌شود. در مراحل پیشرفته بیماری نیز ممکن است قدرت بینایی فرد تنها تا حد درک نور کاهش یابد.
دوبینی، تار دیدن تدریجی محیط، دید مه‌آلود و کدر، ضعف بینایی در تشخیص رنگ‌ها، احساس وجود پرده‌ای روی چشم و احساس نیاز به تعویض عینک نیز می‌تواند از دیگر علائم ابتلا به آب‌مروارید باشد.
نکته دیگری که باید به آن توجه داشت اینکه آب‌مروارید هیچ دردی ندارد.
افرادی که در معرض خطرند
همه افراد ممکن است به آب‌مروارید مبتلا شوند زیرا سالمندی مهم‌ترین عامل زمینه‌ساز آن است.
با این حال احتمال ابتلا در بیمارانی که سال‌هاست به دیابت مبتلا هستند، افراد با سابقه خانوادگی آب‌مروارید، کسانی که جراحی چشم داشته‌اند، افرادی که با نور شدید قرمزرنگ مانند کوره‌های صنعتی مواجه‌اند و بیمارانی که برای درمان سرطان تحت‌درمان‌های رادیوتراپی قرار دارند بیشتر است.
به علاوه، مصرف طولانی‌مدت داروهای کورتیکواستروئیدی، استعمال دخانیات، مصرف زیاد الکل و تغذیه بدون مقدار کافی میوه و سبزیجات به دلیل کمبود ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند زمینه ابتلا به آب‌مروارید باشد.
درمان آب‌مروارید
تا زمانی که آب‌مروارید به مرحله پیشرفته نرسیده و فعالیت‌های روزمره شخص را مختل نکرده است، درمانی لازم ندارد، اما زمانی که بیماری کاملا پیشرفت کرده باشد، تنها روش درمان عمل جراحی است. عمل شامل خارج کردن عدسی چشم از یک شکاف کوچک به وسیله دستگاه مخصوص به نام «فیکو» و نصب عدسی مصنوعی (لنز) داخل چشم است. امروزه این عمل جراحی بسیار رایج است و به طور سرپایی انجام می‌شود و در بیش از ۹۵ درصد موارد با موفقیت همراه است و بینایی بسیار بهبود می‌یابد. علت عدم موفقیت درمان در بعضی بیماران می‌تواند مشکلات دیگر چشمی مانند گلوکوم یا استحاله ماکولای چشم باشد یا به‌ندرت عوارضی مانند خونریزی حین عمل یا پیش از عمل یا عفونت پس از عمل پیش می‌آید. پس از عمل بیمار مرخص می‌شود و روز بعد پانسمان برداشته خواهد شد. پس از آن دستور قطره ریختن به بیمار داده می‌شود و بیمار می‌تواند بلافاصله فعالیت‌های عادی روزمره‌اش را شروع کند.
۶ باور رایج درباره آب‌مروارید
۱) آبریزش چشم با آب‌مروارید مرتبط است؟
بعضی افراد فکر می‌کنند اگر آبریزش چشم دارند، حتما مبتلا به آب‌مروارید شده‌اند یا اینکه آب‌مروارید زمینه‌ساز آبریزش و اشک می‌شود، در حالی که این دو مساله هیچ ارتباطی به یکدیگر ندارند و استفاده از کلمه «آب» در این بیماری به دلیل اشک یا آبریزش چشمی نیست. آبریزش چشم مربوط به بیماری‌های سطحی چشم است و عواملی مانند آلودگی هوا، پایین آمدن کیفیت اشک، حساسیت ملتحمه و قرنیه، ناخنک و… می‌تواند زمینه‌ساز آن باشد، در حالی که آب‌مروارید، کدر شدن عدسی چشم است.
۲) اگر آب‌مروارید جراحی نشود به آب‌سیاه تبدیل می‌شود؟
به‌ندرت ممکن است عمل نکردن آب‌مروارید پس از سال‌های طولانی و نه در مدت کوتاه به آب‌سیاه ( ناشی از افزایش فشار چشم) بینجامد. از طرفی، آب‌مروارید باید زمانی جراحی شود که دید بیمار مختل شده باشد؛ یعنی کدورت عدسی به حدی رسیده باشد که شخص نتواند فعالیت‌های روزمره‌اش را انجام دهد. درواقع، تا زمانی که فرد می‌تواند به فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد، عمل آب‌مروارید را نیز می‌توان به تاخیر انداخت. عمل جراحی برای افراد مختلف، متفاوت خواهد بود. به‌عنوان مثال جراحی برای مهندس جوانی با فعالیت‌های مختلف از جمله رانندگی، مطالعه و… با جراحی فرد سالمندی که برای تماشای تلویزیون مشکل دارد، تفاوت می‌کند.
۳) بیماران به دلیل بیماری‌های قلبی نمی‌توانند تحت‌بیهوشی برای جراحی قرار گیرند؟
چشم ارگان کوچکی است و به راحتی می‌توان با بی‌حسی موضعی، آب‌مروارید را عمل کرد. نیازی به بیهوشی نیست و عمل معمولا ظرف ۱۵ دقیقه انجام می‌شود.
۴) مصرف داروهای ضدانعقاد مانند آسپیرین، وارفارین و… به دلیل ناراحتی قلبی یا عروقی و عدم امکان قطع دارو مانعی برای عمل آب‌مروارید است؟
عمل آب‌مروارید هیچ نیازی به قطع چنین داروهایی ندارد و در حالی که بیمار دارو مصرف می‌کند، به راحتی می‌تواند تحت‌جراحی آب‌مروارید قرار بگیرد.
۵) بیمار چند روز پس از عمل آب‌مروارید به استراحت نیاز دارد؟
پس از عمل آب‌مروارید نیاز به استراحت خاصی نیست و توصیه می‌شود بیمار حداکثر تا ۲۴ ساعت مراقب باشد. روز بعد از عمل که پانسمان برداشته می‌شود، فرد دید خوبی دارد و می‌تواند به فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد.
۶) اگر آب‌مروارید عمل نشود، ممکن است منجر به نابینایی شود؟
نابینایی کامل نه، اما اگر زمان طولانی مثلا ۱۰ یا ۲۰ سال بگذرد و آب‌مروارید عمل نشود، می‌تواند دید را تا حد درک نور کاهش دهد.

توصیه‌های تغذیه‌ای برای بهبود عملکرد عدسی چشم

 دکتر سیدمهدی مدرس‌زاده، استاد چشم‌پزشکی و رئیس مرکز تحقیقات چشم دانشگاه علوم پزشکی ایران: گرچه به طور قطع نمی‌توان راهکار قطعی برای پیشگیری از آب‌مروارید مطرح کرد، اما به هر حال کاهش زمینه‌های خطر جزو بهترین توصیه‌های سلامت محسوب می‌شود. در این زمینه مصرف بعضی خوراکی‌ها با تاثیر قابل‌توجه بر بهبود عملکرد سلول‌های بینایی و عدسی چشم قطعا مفید خواهد بود.

رژیم غذایی سرشار از سبزیجات
ریزمغذی‌های فراوان موجود در سبزیجات خام، به‌خصوص ویتامین A تاثیر فوق‌العاده‌ای برای سلامت چشم‌ها دارند. البته سبزی‌ها باید پیش از مصرف به خوبی شسته و ضدعفونی شوند تا از بروز دیگر بیماری‌ها پیشگیری شود. علاوه بر مصرف روزانه سالاد همراه با چاشنی‌های مفیدی مانند روغن زیتون و آبلیمو می‌توان آب سبزیجاتی مانند هویج را نیز در برنامه روزانه گنجاند.
هویج و کدو حلوایی جزو بهترین سبزیجات با این تاثیر فوق‌العاده هستند که می‌توان آب هویج و آب کدو حلوایی را برای حفظ سلامت چشم‌ها در برنامه غذایی روزانه گنجاند.
در این‌باره از خواص اسفناج نیز نباید غافل شد. این سبزی خوشمزه منبع غنی از بتاکاروتن و آنتی‌اکسیدان‌هاست که مصرف روزانه آن بر اساس تحقیقات می‌تواند مانع بروز آب‌مروارید شود.
سیر
فواقد بی‌نظیر سیر بر کسی پوشیده نیست و نمی‌توان در چند سطر آنها را برشمرد، اما آنچه در رابطه با سلامت عدسی چشم و جلوگیری از کدرشدن آن توصیه می‌شود، مصرف روزانه ۲ تا ۳ حبه سیر است. درواقع، این توصیه سبب شفافیت عدسی چشم می‌شود، درست مانند زمانی که سطحی را با آب و صابون می‌شوییم.
چای سبز
چای سبز جزو بهترین نوشیدنی‌های سلامت است که تاثیر خوبی نیز بر مشکلات بینایی خواهد داشت. برای بهره‌مندی از خواص این نوشیدنی توصیه می‌شود روزانه ۳ تا۴ فنجان میل شود. آنتی‌اکسیدان‌های موجود در چای سبز به بهبود عملکرد چشم‌ها کمک می‌کند و می‌تواند به‌عنوان یک مکمل محسوب شود. در رابطه با مقدار مصرف بهتر است نظر پزشک را نیز جویا شد.
خوراکی‌های سرشار از ویتامین C
مصرف مکمل‌های ویتامین C و مواد غذایی سرشار از آن مانند مرکبات، کیوی، توت‌فرنگی و… تاثیر پیشگیرانه‌ای نسبت به تشکیل آب‌مروارید دارد. جالب است بدانید تجمع ویتامین C در عدسی چشم بیشتر از سایر اندام‌ها و قسمت‌های بدن است. در صورتی که آب‌مروارید تشخیص داده شود می‌تواند با مشورت پزشک مکمل‌های این ویتامین را نیز مصرف کند. یک مکمل طبیعی از ویتامین C و بتاکاروتن که تاثیر عالی بر بینایی دارد را نیز می‌توان به راحتی در منزل تهیه کرد. کافی است آب ۲ برگ آندیو، ۲ ساقه کرفس، مقداری جعفری و ۵ عدد هویج را با هم مخلوط کنید و از فواید بی‌نظیر آن بهره‌مند شوید.
بادام
بادام را نیز باید در گروه‌های خوراکی‌های مفید برای تقویت بینایی و پیشگیری از آب‌مروارید دانست. چند دانه بادام را یک شب در مقداری آب خیس کنید و صبح روز بعد پس از جدا کردن پوست‌ها، میل کنید. البته می‌توان به جای آب از شیر استفاده کرد تا ارزش غذایی بالاتری داشته باشد. گفته می‌شود گذاشتن عصاره بادام خیس‌شده در بادام روی پلک چشم‌ها به رفع تحریک‌پذیری و قرمزی ناشی از آب‌مروارید نیز کمک می‌کند.
البته باید توجه داشت هیچ یک از این توصیه‌های طبیعی به طور کامل نمی‌تواند آب‌مروارید را درمان کند و جایگزین عمل جراحی نیست. درواقع، چنین راهکارها و روش‌هایی به‌عنوان اصول تغذیه و شیوه زندگی سالم بهتر است از دوران کودکی و جوانی رعایت شود تا سلامت عمومی بدن حفظ شده و با آسیب‌های رادیکال‌های آزاد ناشی از آلودگی هوا و… به‌عنوان عامل زمینه‌ساز بسیاری از بیماری‌ها از جمله آب‌مروارید مقابله شود.
آب‌ مروارید در جهان
ترجمه از مریم‌سادات کاظمی: براساس آمار سازمان بهداشت جهانی، «آب‌مروارید» ناشی از سالمندی با ۴۸ درصد آمار نابینایی در صدر مهم‌ترین علل نابینایی در دنیا قرار دارد که ۱۸ میلیون نفر را شامل می‌شود. تشخیص و درمان مناسب در این‌باره بسیار تاثیرگذار است، به طوری که آب‌مروارید در کشورهای توسعه‌یافته تنها در ۵ درصد موارد به نابینایی منجر می‌شود، اما در کشورهای فقیر ۵۰ درصد نابینایی‌ها را شامل خواهد شد.
طی سال‌های اخیر به دلیل افزایش سن امید به زندگی تعداد مبتلایان به این بیماری چشمی نیز بیشتر شده است. پس از ۷۵ سالگی، احتمال ابتلا به آب‌مروارید تا ۵۰ درصد افزایش می‌یابد و گرچه تا به حال هیچ اقدام پیشگیرانه موثری نسبت به آب‌مروارید شناخته نشده، اما عمل جراحی می‌تواند بسیار موثر باشد و بینایی عادی را به بیش از ۹۵ درصد مبتلایان بازگرداند.
به‌رغم اینکه در حال حاضر عمل جراحی آب‌مروارید بسیار پیشرفت داشته، معمولا عمل سرپایی محسوب می‌شود و بیشتر مبتلایان در کشورهای توسعه‌یافته پیش از تحلیل بینایی، تحت‌عمل جراحی قرار می‌گیرند، اما هنوز در بسیاری از کشورهای فقیر و توسعه‌نیافته امکان دسترسی به تجهیزات و درمان مناسب آن وجود ندارد. از طرفی، باید توجه داشت حتی در برخی کشورها که امکانات و مراقبت‌های جراحی نیز وجود دارد تحلیل بینایی شایع است که مهم‌ترین علل آن را باید انتظار طولانی برای عمل جراحی، عدم امکان درمان به دلیل هزینه‌های بالا برای قشر ضعیف جامعه و عدم اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی دانست.
تحلیل بینایی و به‌تبع آن نابینایی به دلایل مختلف از جمله آب‌مروارید درمان‌نشده مشکلات عدیده‌ای برای فرد و خانواده ایجاد می‌کند و یک مساله سلامت عمومی و اجتماعی- اقتصادی برای جوامع، به‌خصوص کشورهای در حال توسعه و کم‌درآمد خواهد بود. گزارش‌های سازمان بهداشت جهانی حاکی از آن است که از هر ۱۰ نابینا به دلایل مختلف از جمله آب‌مروارید، ۹ نفر در چنین جوامعی زندگی می‌کنند و کشورهای جنوب صحرای آفریقا، چین و هند نزدیک به ۶۰ درصد نابینایان جهان را دارند.
اقدامات سازمان بهداشت جهانی برای کاهش آمار نابینایی در جهان
بررسی‌های سازمان بهداشت جهانی نشان می‌دهد حدود ۸۰ درصد موارد نابینایی در جهان از طریق شناخت علل زمینه‌ساز، تشخیص بیماری در مراحل اولیه و درمان مناسب اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. در این‌باره طرحی تا سال ۲۰۲۰ میلادی مطرح شد که پیشرفت‌های قابل‌توجهی از طرف سازمان بهداشت جهانی و کشورهای عضو، نهادهای مرتبط با سلامت کشورهای مختلف و بخش‌های خصوصی سمن‌ها (NGO) انجام گرفته است.
هدف این طرح هماهنگی گسترده نهادهای خصوصی و بین‌المللی در پیشگیری از نابینایی و کمک مالی در زمینه مراقبت‌های درمانی است که می‌تواند به جلوگیری از نابینایی‌های اجتناب‌پذیر بینجامد. در این طرح همچنین بر میزان موفقیت بالا در بازگرداندن بینایی و بهبود کیفیت زندگی، خدمات مطلوب و در دسترس، به‌خصوص در جوامع محروم و اقداماتی مبنی بر غلبه بر موانع و تقویت خدمات کاملا تاکید شده است. تاکنون نهادهای بین‌المللی سالانه هزینه‌ای بالغ بر ۸۰ میلیون دلار را به اقدامات پیشگیرانه از نابینایی اختصاص داده‌اند و دستیابی به اهداف مورد انتظار تا سال ۲۰۲۰ میلادی، نیازمند افزایش حداقل ۲ برابری این هزینه است.

۱۳ درمان خانگی برای آکنه و جوش

آکنه نوعی واکنش پوستی است که احتمال ابتلا به آن در همه سنین وجود دارد. تغییرات هورمونی، استرس، عوامل ارثی و حتی برخی از محصولات مراقبتی پوست و مو در ایجاد و تشدید آکنه موثراست.

 

وجود این جوشها خصوصا در صورت و به ویژه برای خانمها در هر سنی عذاب آور است و روشهای درمانی بسیاری را در این زمینه به کار می برند. امروزه درمانهای دارویی و روشهای مراقبتی بی شماری به منظور درمان آکنه و جوشهای پوستی وجود دارد اما ممکن است این درمانها علی رغم هزینه های بسیار، در برخی موارد تاثیرگذار نبوده و یا فقط در دوره ای از زمان موجب تسکین جوشها شوند و پس از آن به حالت اولیه بازگردند. در این مقاله ۱۳ روش درمان طبیعی و مواد موثر برای درمان این جوشها را بیان کرده ایم. با بکاربردن آنها و اعمال کمی تغییر در رژیم غذایی روزانه خود، علاوه بر کاهش هزینه های درمانی، می توانید از دست این جوشها خلاص شده و پوستی سالم تر و درخشان تر داشته باشید.

 

سفیده تخم مرغ 

پروتئین و ویتامین موجود در سفیده تخم مرغ به بازسازی پوست کمک می کند. سفیده یک یا دو عدد تخم مرغ را جدا کنید و روی صورت خود بمالید و اجازه دهید برای حدود بیست دقیقه روی پوست بماند. سپس صورت خود را بشویید. این کار چربی اضافی روی پوست را جذب کرده باعث ایجاد طراوت و جوان سازی آن خواهد شد.

 

روغن درخت چای 

یکی از بهترین آنتی بیوتیک ها برای درمان جوشهای صورت روغن درخت چای است که یک درمان خانگی عالی برای جوشها و سایر التهابات پوستی است. بیشتر محصولات تجاری پاک کننده پوست صورت( شیر پاک کن ها) حاوی روغن درخت چای هستند. اگرچه از لحاظ قیمت کمی گران است اما بسیار با دوام و غلیظ است. اگر به صورت منظم استفاده شود و یا به حالت مخلوطی با آلوئه ورا بکار برده شود درمانی قوی برای جوشها خواهد بود.

 

سرکه سیب 

سرکه سیب یک ماده آنتی باکتریال طبیعی و تسکین دهنده است که بسیار ارزان بوده و در دسترس همه است و تاثیرات آن بیشتر از بسیاری از داروهای پوستی است. برای استفاده، سرکه سیب را با آب مقطر به نسبت یک به چهار مخلوط کرده و روزانه پوست خود را با آن شستشو دهید. اثرات شگفت انگیز آن شما را متعجب خواهد کرد.

 

توت فرنگی 

توت فرنگی دارای میزان زیادی اسید سالیسیلیک است که آن را به یکی از بهترین عوامل تغذیه ای مقابله کننده با جوش تبدیل کرده است. مخلوطی خمیری از پوره توت فرنگی و مقداری عسل تهیه کنید و به عنوان ماسک بر روی صورت خود قرار دهید. پس از بیست دقیقه صورت خود را بشویید. به مدت دو تا سه هفته و هفته ای یک یا دو بار این کار را انجام دهید. استفاده از این ماسک باعث پوسته ریزی صورت می شود و در نتیجه به لایه برداری و بازسازی پوست کمک می کند.

 

پوست موز 

پوست موز دارای یک ترکیب ضد التهابی قوی به نام لوتیین است. برای مشاهده اثر آن، قسمت داخلی پوست یک موز را بر روی پوست و جوشها ماساژ دهید و بعد از بیست دقیقه بشویید.

 

چای سبز 

چای سبز خواص بی شماری دارد. از جمله خواص آن تسکین درد و التهابات پوستی از جمله جوشها است. یک چای سبز غلیظ حاوی ده بسته چای سبز کیسه ای و پنج فنجان آب دم کنید و بگذارید کاملا سرد شود. چای دم کرده خنک شده را در یک بطری اسپری دار بریزید و شبها قبل از خواب و نیز صبح ها پس از بیدار شدن صورت خود را با آن مرطوب کنید. این کار به آبرسانی و رطوبت بیشتر پوست صورت، پاکسازی پوست ، درمان جوشها و سلامت کلی پوست کمک شایالنی خواهد کرد.

 

عسل 

عسل یک ماده آنتی باکتریال عالی است. به جرات می توان گفت که این ماده شفا بخش یکی از قوی ترین ترکیبات آنتی باکتریالی در سرتاسر جهان است. عامل ایجاد جوشها باکتری های موجود در منافذ پوست هستند. آب نصف یک لیمو ترش را با یک قاشق غذاخوری عسل مخلوط کنید و آن را روی نواحی جوش دار صورت خود بمالید. پس از بیست دقیقه آن را بشویید و بعد از آن از یک مرطوب کننده بدون چربی برای جلوگیری از خشک شدن پوستتان استفاد ه کنید. انجام منظم این کار در درمان جوشها بسیار اثرگذار خواهد بود.

 

نعناع

منتول نام ماده ای است که در نعناع موجود است و در تسکین التهابات پوستی موثر است و درمان خوبی برای جوشهای پوستی خواهد بود. مقداری برگ نعناع را با کمی جوش شیرین و گیاه آلوئه ورا بجوشانید و بر روی جوشها بمالید. این محلول قبل از اینکه جوشها از لایه زیرین پوست به سطح آن بیایند آنها را از بین خواهد برد و پوست را عمیقا پاکسازی خواهد کرد. علاوه بر این بسیار تسکین دهنده و طراوت بخش است.

 

آسپیرین 

آسپیرین ها دارای اسید سالیسیلیک هستند. این اسید در از بین بردن آلودگی ها و باکتری های پوستی که سبب ایجاد جوش می شوند بسیار موثر است. یک عدد قرص آسپیرین را خرد کرده و آن را له کنید و سپس آن را با یک یا دو قطره آب مخلوط نمایید. ترکیب حاصل را بر روی جوشهای چرکی و یا جوشهای سر سیاه مالیده و بگذارید در طی شب بر روی پوست باقی بماند. با استفاده از این ترکیب یک یا دو بار در هفته جوشهای شما از بین خواهند رفت.

 

اسیدهای چرب امگا ۳ 

وقتی صحبت از اسیدهای چرب امگا سه به میان می آید معمولا ذهن همه افراد به سمت مکملهای آن می رود که با مارکها و برندهای مختلف در داروخانه ها موجودند. اما بهتر آن است که تامین این ماده ضروری از طریق رژیم غذایی مناسب در بدن انجام شود. مواد غذایی حاوی امگا سه عبارتند از ماهی سالمون، ماهی تن، تخم مرغ، سویا و اسفناج. این مواد سرشار از امگا سه هستند و افزودن آنها به سبد غذایی روزانه، سبب می شود امگا سه بدن تامین شود که در سلامت پوست و مو بسیار موثر خواهد بود.

 

قطره های چشمی 

قطره های چشمی یکی از بهترین درمانهای آکنه و جوشهای پوستی هستند. آنها درد، تحریکات و التهابات پوستی را به همان اندازه که در درمان ناراحتی های چشمی موثرند، تسکین می دهند. کمی قطره چشمی را چند بار در روز بر روی جوشها بمالید. چیزی نخواهد گذشت که قرمزی و التهاب ظاهری جوشها کاملا از بین خواهد رفت.

 

خمیر دندان 

کمی خمیر دندان معمولی را بر روی جوشها بمالید. اجازه دهید در طول شب بر روی پوست باقی بماند و صبح روز بعد آن را بشویید. این کار باعث باز شدن منافذ پوست شده و به درمان جوشها کمک خواهد کرد.

 

خیار 

خیار دارای مقادیر زیادی ویتامین سی است و از زمانهای قدیم تا کنون در درمان تحریکات، التهابات و تورمات پوستی بکار می رود. یک قطعه خیار را مستقیما روی جوشها قرار دهید و به مدت پانزده دقیقه نگه دارید و سپس صورت خود را بشویید. این کار سبب تسکین درد و قرمزی جوشها شده و به بهبود آنها کمک خواهد کرد.

 

نکته قابل ذکر این است که به کار بردن روشهای فوق در کنار رعایت یک رژیم غذایی مناسب، اثرات درمانی بهتری خواهد داشت و نیز اینکه برای درمان التهابات و بیماریهای پوستی شدیدتر باید حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

خواص کیوی برای سلامتی

کیوی میوه‌ی زیبایی است که از نظر اندازه، تقریبا قد یک تخم مرغ است! پوست کُرکدار کیوی دور ِ میوه‌ی سبز رنگ و با دانه‌های سیاه رنگش را گرفته و مرکزی نرم و سفید رنگ دارد.
وقتی کیوی را پوست می‌گیرید، خیلی دوست داشتنی‌تر به نظر می‌رسد! این میوه طعمی ترش و شیرین دارد که خیلی‌ها عاشقش هستند. کیوی جدای از زیبایی و طعم منحصر بفردش، فواید زیادی برای سلامتی دارد؛ منبع خوبی از ویتامین C (اسید اسکوربیک) بوده و مقادیر قابل توجهی ویتامین A، E و K دارد. محتوای معدنی کیوی شامل پتاسیم، کلسیم، منیزیم و فسفر می‌‌شود.
تمام این مواد مغذی مهم در کیوی را به فیبری که دارد اضافه کنید! کیوی هم کم کربوهیدرات است و هم کم کالری. کیوی در همه جای دنیا وجود دارد و شما می‌توانید آن را به تنهایی یا در اسموتی مصرف کنید. حتی می‌توانید کیوی را به سالادتان اضافه کنید. این روزها کیوی به صورت مکمل‌های پودری شکل، قرص یا کپسول هم موجود است.
 فواید کیوی برای سلامتی
۱٫ کمک به تسکین علائم آسم
کیوی می‌تواند به تسکین علائم آسم کمک کند، علائمی مانند سرفه و خس خس سینه. ویتامین C و آنتی اکسیدان‌های کیوی به درمان آسم کمک می‌کنند. ویتامین C در متابولیسم هیستامین و پروستاگلاندین‌هایی که در انقباضات برونش نقش دارند دخیلند. در نتیجه از حملات آسم پیشگیری می‌کنند. مطالعه‌ای تاثیرات مرکبات و کیوی را روی ۱۸۰۰۰ کودک ۶ تا ۷ ساله مورد بررسی قرار داد. محققان نتیجه گرفتند آنهایی که بیشتر مرکبات و کیوی می‌خوردند (۵ تا ۷ وعده در هفته)، احتمال سرفه و خس خس سینه‌شان ۴۰ درصد کمتر بوده است. همچنین در تنگی نفس، سرفه‌های شبانه، سرفه‌های مزمن و آبریزش بینی نیز کاهش و تسکین چشمگیری داشتند.
۲٫ کمک به گوارش
افرادی که مشکلات گوارشی دارند باید بیشتر کیوی بخورند. این میوه حاوی مقدار زیادی فیبر غذایی است که برای گوارش مفید است. ضمنا آنزیم پروتئولیتیک آن که اکتینیدین نام دارد، به تجزیه‌ی پروتئین کمک می‌کند که در نتیجه برای پروسه‌ی گوارش سودمند است. مطالعات انجام شده گزارش کرده‌اند که در شرایط شبیه سازی شده‌ی معده، عصاره‌ی کیوی که حاوی اکتینیدین است، توانسته بود گوارش بعضی از پروتئین‌های غذایی را تقویت کند. عصاره‌ی کیوی به تنهایی می‌تواند تجزیه‌ی پروتئین‌های غذاهایی چون ماست، پنیر، ماهی و تخم مرغ خام را افزایش بدهد. علاوه بر کمک به گوارش پروتئین، کیوی به پیشگیری از یبوست کمک کرده و سیستم هاضمه را سالم نگه می‌دارد چون پروبیوتیک و فیبر دارد.
۳٫ کنترل قند خون
افرادی که دیابت نوع اول یا دوم دارند هم می‌توانند کیوی بخورند. شاخص گلیسمی کیوی از ۴۷ تا ۵۸ است، بنابراین قند خون‌تان را چندان بالا نمی‌برد.
کیوی سرشار از فیبر بوده و کم کربوهیدرات است و برای همین، سطح قند خون را کنترل کرده و کلسترول را پایین می‌آورد. همچنین کیوی کمک می‌کند عوارض دیابت چون زخم پای دیابتی درمان شود. مطالعه‌ای گزارش می‌کند ترکیبات طبیعی کیوی مانند آنزیم‌های حلال پروتئین، در بهبود جنبه‌های مختلف پروسه‌ی التیام زخم سودمند هستند. طبق این فواید دانشمندان نتیجه گرفته‌اند که کیوی به درمان زخم پای دیابتی کمک می‌کند. افراد دیابتی باید هر روز یک عدد کیوی بخورند تا سطح قند خون‌شان کنترل شده و جایگزین مناسبی برای اسنک‌های پرچرب و شیرین باشد.
۴٫ کمک به خواب بهتر
آنهایی که نمی‌توانند از یک خواب عمیق و با کیفیت بهره ببرند، می‌توانند با خوردن کیوی این مشکل را حل کنند. این میوه‌ی خوشمزه دارای ترکیبات مفیدی چون آنتی اکسیدان‌ها و سروتونین است که می‌تواند در درمان ناهنجاری‌های خواب سودمند باشد. دانشمندان، تاثیرات مصرف کیوی را بر کیفیت خواب در بزرگسالان دچار مشکلات خواب بررسی کردند و دریافتند مصرف کیوی می‌تواند به خواب رفتن، طول مدت خواب و کیفیت آن را بهبود ببخشد. برای اینکه از بهتر بخوابید فقط کافیست یک ساعت قبل از رفتن به رختخواب، دو عدد کیوی بخورید.
۵٫ تقویت سلامت قلب و عروق
کیوی سرشار از ویتامین C  و E، پلی فنول‌ها و پتاسیم است. آنتی اکسیدان‌هایی چون ویتامین C‌ و E در دفع رادیکال‌های آزاد از خون مفید بوده و از آسیب سلولی که منجر به بیماری‌های قلبی و عروقی چون تصلب شرایین می‌شوند پیشگیری می‌کنند. ضمنا کیوی به کاهش ریسک لخته شدن خون کمک می‌کند، بدون آنکه عوارض داروهایی چون آسپرین را داشته باشد. فیبر و پتاسیم موجود در کیوی، با کاهش ریسک مرگ ناشی از بیماری‌های ایسکمیک قلب، از سلامت آن محافظت می‌کنند.
۶٫ تقویت سیستم ایمنی
ویتامین C فراوان موجود در کیوی می‌تواند سیستم ایمنی‌تان را تقویت کند. این آنتی اکسیدان با خنثی کردن بیماری‌ها و محافظت از بدن در برابر پاتوژن‌های مضر، به تقویت سیستم ایمنی کمک می‌کند. طبق پژوهش‌های صورت گرفته، بدن، آنتی اکسیدان‌های کیوی را بهتر از آنتی اکسیدان‌های سایر میوه‌های آنتی اکسیدان داری چون بری‌ها و انار جذب می‌کند.
تحقیقات نشان می‌دهد کیوی به عنوان منبعی غنی از آنتی اکسیدان‌ها می‌تواند از بدن در برابر آسیب اکسیداتیو درون یاخته‌ای محافظت کرده، از عملکرد سیستم ایمنی حمایت کرده و احتمال تشدید سرماخوردگی یا آنفلوآنزا یا بیماری‌های مشابه را در گروه‌های حساسی چون سالمندان و کودکان کاهش بدهد. کیوی دارای ویتامین E نیز هست که برای افزایش تعداد سلول‌های نابودگر مفید بوده و منجر به تقویت سیستم دفاعی بدن می‌شود.
۷٫ تقویت بینایی
کیوی برای بینایی نیز مفید است زیرا دارای ترکیباتی به نام لوتئین و زیاکسانتین است که برای بینایی سودمندند. لوتئین به افزایش چگالی رنگدانه‌های ماکولا کمک می‌کند و در نتیجه از شبکیه محافظت کرده و ریسک تباهی لکه زرد را کاهش می‌دهد. از سویی دیگر، زیاکسانتین از ماکولای چشم در برابر پرتوهای فرابنفش خورشید که می‌توانند موجب مشکلات بینایی شوند محافظت می‌کند. همچنین کیوی سرشار از ویتامین C بوده که برای جلوگیری از آب مروارید مفید است. ویتامین A فراوان موجود در کیوی از قرنیه‌ی چشم نیز محافظت می‌کند.
۸٫ مبارزه با آکنه
کیوی به دلیل ویژگی‌های ضد التهابی که دارد برای مبارزه با آکنه مفید است و علائمی چون درد و التهاب آکنه را تسکین می‌دهد. همچنین حفره‌های پوستی را پاکسازی کرده و از آکنه‌های بعدی پیشگیری می‌کند. ضمنا، ویتامین E موجود در کیوی، اسکار به جا مانده از آکنه را برطرف می‌کند. کیوی پوره شده را روی پوست‌تان بزنید و بگذارید خودش خشک شود.
این کار را روزی یک بار انجام دهید تا آکنه کاملا برطرف شود. می‌توانید پالپ یک عدد کیوی را با یک قاشق غذاخوری آبلیمو و یک قاشق غذا خوری عسل ترکیب کرده و آن را روی پوست بزنید و اجازه دهید ۱۵ دقیقه بماند. سپس با آب سرد آبکشی کنید. از این ماسک هفته‌ای یک بار استفاده کنید.
 فواید کیوی برای سلامتی
۹٫ جوانسازی پوست
کیوی به این دلیل که سرشار از ویتامین C است، برای پوست بسیار عالی است. ویتامین C به سلول‌های پوست کمک می‌کند بازسازی شده و کلاژن تولید کنند. در نتیجه پوست شما سفت و انعطاف پذیر می‌ماند.
این میوه پوست‌تان را مرطوب نگه داشته و آن را روشن و شفاف می‌کند. پالپ یک کیوی را با یک موز رسیده در کاسه‌ای بگذارید و با چنگال کاملا له و مخلوط کنید. یک قاشق غذاخوری ماست ساده هم به آن اضافه کرده و این ماسک را روی صورت تمیزتان بگذارید.
اجازه دهید ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بماند و خشک شود. با استفاده از یک پارچه‌ی نرم و نخی که آن را به آب گرم زده‌اید، ماسک را به آرامی از صورت‌تان پاک کنید. صورت‌تان را با آب ولرم آبکشی کرده و خشک کنید. این ماسک را هفته‌ای یک بار به کار ببرید.

۱۰٫ درمان ترک لب‌ها

کیوی می‌تواند لب‌های خشک و ترک خورده را به خوبی لایه برداری کند و سلول‌های مرده‌ی پوست را از آن بردارد. ضمنا ویتامین C و پلی فنول‌های کیوی، لب‌های شما را تغذیه کرده و لب‌های تیره را روشن می‌کنند. یک قاشق غذا خوری کیوی پوره شده را در کاسه‌ای بریزید، یک قاشق چایخوری شکر و یک قاشق غذاخوری روغن زیتون به آن اضافه کرده و خوب مخلوط کنید و به لب‌های‌تان بزنید. با انگشت این ترکیب را به آرامی به لب‌های‌تان بکشید تا لایه برداری شود. لب‌ها را با آب ولرم آبکشی کنید و خشک کنید و مرطوب کننده بزنید. این اسکراب را هفته‌ای یک یا دو بار استفاده کنید.

چاقی شکمی، علل و خطرات آن

چاقی برای سلامتی خوب نیست و همه این را می‌دانیم، اما آیا می‌دانستید که چاقی شکمی یعنی داشتن چربی اضافی در شکم خیلی بدتر است؟ علاوه بر اینکه ممکن است برای خریدن شلوار به دردسر بیفتید، می‌تواند تهدیدی جدی برای سلامتی‌تان باشد.
تجمع چربی ناسالم در شکم، یعنی اینکه چربی اطراف کبد و سایر ارگان‌های داخل شکم‌تان را هم گرفته است! افراد زیادی مخصوصا آنهایی که ساختار بدنی سیب یا گلابی شکل دارند، به دلیل تجمع چربی زیاد در ناحیه‌ی شکمی بیرون زده پیدا می‌کنند.
چربی یک شبه شکم‌تان را احاطه نمی‌کند، علت‌های زیادی می‌تواند موجب چاقی شکمی شود:
. خوردن غذاها و نوشابه‌های زیادی که پُر از قند و فروکتوز هستند می‌توانند دور کمرتان را افزایش بدهند.
. مصرف زیاد الکل می‌تواند منجر به تجمع چربی شکم همراه با التهاب، بیماری کبدی و سایر مشکلات شود.
. مصرف مداوم چربی‌های ترانس، که یکی از ناسالم‌ترین چربی‌هاست، می‌تواند باعث چاقی شکمی و التهاب، مقاومت انسولینی، بیماری قلبی و مشکلات گوناگون دیگر شود.
. سبک زندگی یکجا نشینی هم یکی دیگر از علت‌های اصلی تجمع چربی در شکم است.
. رژیم غذایی کم پروتئین هم می‌تواند سبب چاقی شکمی بشود.
. زنان در دوران یائسگی به دلیل تغییرات هورمونی در بدن، مستعد چاقی شکمی هستند.
. عدم تعادل در باکتری‌های روده می‌تواند ریسک تجمع چربی اطراف شکم را بالا ببرد.
. استرس زیاد در زندگی هم می‌تواند منجر به افزایش هورمون کورتیزول شده و در نتیجه چربی شکمی را هم افزایش بدهد.
. رژیم غذایی کم فیبر و پُر از غلات تصفیه شده هم می‌تواند چاقی شکم در بر داشته باشد.
. ژنتیک نیز نقش مهمی در افزایش نسبت کمر به باسن و ذخیره‌ی کالری اضافی به عنوان چربی شکمی دارد.
. کمبود خواب یا خواب بی‌کیفیت هم می‌تواند منجر به افزایش وزن، از جمله چاقی شکمی شود.
به هر حال دلیل چاقی شکمی شما هر چه که باشد، یک چیز مسلم است؛ برای سلامتی‌تان مضر است. در ادامه برخی از خطرات پنهان چاقی شکمی‌ را برای‌تان می‌گوییم.
۱٫ دیابت
داشتن چربی شکمی، احتمال ابتلا به دیابت را بیشتر می‌کند. اگر بدن شما چربی را ترجیحا در شکم ذخیره کند، ریسک ابتلا به دیابت نوع دوم بیشتر است نسبت به زمانی که بدن‌تان چربی را جای دیگری مثلا در ران‌ها یا باسن ذخیره کند. چاقی شکمی یعنی چربی بیشتری در اندام‌های مهم مسئول در سوخت و ساز گلوکز جمع شده است. این اتفاق می‌تواند موجب مقاومت به انسولین و نقص سلول‌های بتا و اختلال در هموستاسیس گلوکز شود. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ نشان داد ارتباط مستقمی بین معیارهای چاقی شکمی و ابتلا به دیابت نوع دوم وجود دارد. کاهش سایز دور کمر می‌تواند این ریسک را کاهش بدهد.
۲٫ بیماری قلبی
حمل چربی اضافی در شکم، بدون در نظر گرفتن وزن کلی‌تان، می‌تواند تاثیر قابل توجهی بر ریسک بیماری‌های قلبی داشته باشد. چربی اضافی در شکم منجر به افزایش تریگلیسرید و کاهش کلسترول خوب می‌شود.
مطالعات نشان داده  چربی شکمی ارتباط قوی با بیماری‌های قلبی و عروقی و سرطان دارد. همچنین افزایش سایز دور کمر با افزایش ریسک مرگ در اثر بیماری‌های قلبی و عروقی، حتی در میان زنان با وزن نرمال، ارتباط دارد.
۳٫ افزایش فشار خون
داشتن چربی اضافی در حفره‌ی شکم، بیشتر از داشتن چربی در زیر پوست، باعث افزایش احتمال فشار خون بالا می‌شود. تحقیقات نشان داده افرادی که چربی زیادی در حفره‌ی شکم و اطراف اندام‌های شکمی دارند، بیشتر مستعد فشار خون بالا هستند. دلیل این اتفاق نیز تداخل چربی با عملکرد کلیه‌هاست.
۴٫ سرطان
حمل چربی اضافی در اطراف شکم و کمر می‌تواند ریسک ابتلا به سرطان‌های گوناگون از جمله سرطان روده بزرگ، لوزالمعده، سینه (بعد از یائسگی) و رحم.
مطالعات نشان می‌دهد داشتن لایه‌ی چربی در پایین شکم، در مقایسه با داشتن چربی در زیر پوست، بدتر است زیرا تومورهای سرطانی را تشویق به رشد می‌کند.
۵٫ آپنه خواب
بیشتر از ۱۸ میلیون آمریکایی دچار آپنه خواب هستند. داشتن چربی شکمی، یکی از ریسک فاکتورها برای این نوع مشکل خواب است، مخصوصا برای مردها. مطالعات نشان داده‌اند چربی شکمی در بیماران دچار آپنه خواب بیشتر است. ضمنا چاقی شکمی و آپنه خواب، تشکیل یک چرخه‌ی معیوب می‌دهند که همدیگر را تشدید می‌کنند.
نکاتی برای کاهش چربی شکم
. فعالیت هوازی با شدت متوسط انجام دهید مانند پیاده روی تند، دست کم ۱۵۰ دقیقه در هفته.
. ورزش‌های قدرتی را دست کم دو بار در هفته انجام دهید.
. سعی کنید با حرکاتی چون کرانچ یا سایر تمرین‌های مربوط به شکم، عضلات این قسمت را تقویت کنید.
. تغذیه‌ی سالم‌تری بر پایه‌ی منابع گیاهی داشته باشید، پروتئین کم چرب بیشتر مصرف کنید.
. لبنیات پُر چرب مصرف نکنید، مصر گوشت‌های فرآوری شده و غلات تصفیه شده را هم به حداقل برسانید.
. به مقدار متعادلی از چربی‌های تک غیراشباع و چند غیر اشباع مصرف کنید.
. بیشتر آب بنوشید تا بدن‌تان هیدراته باشد.
. از نوشیدن نوشابه‌های حاوی شیرین کننده‌های مصنوعی یا هر چیزی که قند اضافی دارد پرهیز کنید.

بلیچینگ دندان ضرر هم دارد؟

هیچ چیزی مانند یک لبخند زیبا و سفید نمی‌تواند شادی و حتی موفقیت را برای شما به ارمغان بیاورد؛ بنابراین همه ما به دنبال سفید کردن دندان خود هستیم. بلیچینگ دندان یک روش فوق العاده برای از بین بردن زردی دندان‌های شماست. اما آیا بلیچینگ عوارض دارد؟

میلیون‌ها نفر در معرض تغییر رنگ دندان هستند که در درجه‌های مختلف ایجاد می‌شود. حتی کسانی که مرتب مسواک زده، از نخ دندان استفاده کرده و به دندانپزشک مراجعه می‌کنند، باز هم ممکن است بر اثر مواد غذایی خاص، عوامل محیطی و گذشت زمان، دچار جرم و زردی دندان شوند. خوشبختانه، سفید کردن دندان‌ها به روش‌های حرفه ای، یک روش فوق العاده برای پاک کردن یا نابود کردن لکه‌ها روی دندان بوده و به ایجاد لبخند طبیعی، زیبا و سفید به شما کمک می‌کند. بلیچینگ دندان یا سفید کردن دندان، یکی از این روش‌ها است.

بلیچینگ دندان چیست؟
در روش بلیچینگ دندان، محصولی حاوی سفید کننده (پراکسید هیدروژن یا پراکسید کربامید) برای سفید کردن دندان به کار برده می‌شود.

این ماده مانند وایتکس عمل کرده و جرم و زردی دندان را از بین می‌برد و نوعی روش شیمیایی محسوب می‌شود. مولکول‌های این ماده، به مینای دندان شما نفوذ کرده و باعث سفید شدن ریشه‌ای دندان شما شده و لکه‌ها را از بین می‌برد.

امروزه، گزینه‌های زیادی برای سفید کردن دندان وجود دارد. اگرچه محصولات زیادی برای این کار در دسترس است، اما درمان حرفه‌ای و کمک گرفتن از دندانپزشک مناسب‌تر بوده و نتایج قابل اعتمادتری را ارائه می‌دهد.

دندانپزشک، بسته به سلامت دندان، درمان شما را انتخاب می‌کند. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق از نتایج درمان سفید کننده خود راضی هستند. عوارض جانبی، نادر و خفیف بوده وشیوه درمان غیر تهاجمی است. به این ترتیب، شما می‌توانید با اعتماد به نفس بالا، ازیک لبخند زیبا لذت ببرید.

فواید و عوارض بلیچینگ دندان
با استفاده از محلول سفید کننده در روش بلیچینگ، عمل سفید کنندگی دندان صورت می‌گیرد. درمان در کمتر از یک ساعت به طور کلی انجام می‌شود و نتایج آن نیز بسیار قابل توجه است.

یکی از بزرگترین مزایای استفاده از روش بلیچینگ دندان موثر بودن و دوام آن است. نتایج استفاده از روش بلیچینگ دندان، بسیار چشمگیر‌تر از نتایج دیگر روش‌های سفید کنندگی دندان است.

دلیل این امر این است که استفاده از این روش شیمیایی، بسیار قوی‌تر ازمحصولات مشابه است. اما نظارت دندانپزشک هم ضروری است. حتی دندان‌های بسیار زرد و جرم گرفته را می‌توان با روش بلیچینگ دندان، به صورت حرفه‌ای سفید سازی و درمان کرد.

بلیچینگ دندان ضرر هم دارد؟
به طور کلی، تنها خطر و عارضه عمده‌ای که در مورد بلیچینگ دندان به چشم می‌خورد، حساسیت برخی افراد نسبت به آن است و این حساسیت به ویژه در ساعت‌های اولیه پس از درمان مشخص می‌شود.

دندانپزشک شما اطمینان حاصل خواهد کرد که این حساسیت حاد نیست. اگر احساس حساسیت جزئی دارید، توصیه می‌شود که دهان خود را با آب گرم بشویید تا از ناراحتی جلوگیری کنید. حساسیت دندان به تدریج محو خواهد شد.

تفاوت بلیچینگ دندان و لمینت
بلیچینگ دندان شامل فرایند سفید کردن دندان‌ها با استفاده از مواد شیمیایی یا ساینده است که تا سطح مینا نیز انجام می‌شود. بدیهی است که این مواد شیمیایی ایمن بوده و خطری برای فرد ندارد. در این روش، از پراکسید هیدروژن یا چیزی به نام پراکسید کربامید، برای سفید کردن دندان‌ها استفاده می‌شود.

اما در روش لمینت، لایه‌هایی نازک و سرامیکی بر روی دندان قرار می‌دهند می‌توان گفت: این لایه‌ها مانند روکشی سفید بر روی دندان است. روکش‌های ورقه ورقه‌ای چینی شامل مجموعه‌ای از چند لایه نازک سرامیکی است که جایگزین مینای دندان اصلی می‌شود.

برای استفاده از روکش، مقدار بسیار کمی از مینای دندان اصلی باید حذف شود، که معمولا کمتر از یک میلیمتر است. این کار ضروری است، زیرا روکش، به طور مناسب تری روی دندان قرار می‌گیرد.

از نظر ظاهری، باید گفت که حتی ظاهری بهتر از دندان اصلی به شما می‌بخشد. پیوند میان دندان اصلی و روکش، بسیار مهم است، زیرا نه تنها باعث زیبایی بیشتر می‌شود، بلکه پیوندی قوی است که برای عملکرد درست دندان نیز ضروری است.

جرم گیری بهتر است یا بلیچینگ دندان
به نظر می‌رسد سفید کردن دندان‌ها یا بلیچینگ دندان و جرم گیری دندان‌ها دارای یک هدف مشابه باشند. اگر چه، ظاهرا هر روش سفید کننده ممکن است با هم مشابه باشند، اما در حقیقت با هم تفاوت دارند.

جرم گیری، روشی ساده است که دندان پزشک برای از بین بردن لکه‌ها و زردی‌های روی دندان شما استفاده می‌کند و لایه‌های سطحی و زرد رنگ روی دندان را ساییده و بر طرف می‌کند. اثر جرم گیری معمولا زیاد پایدار نبوده و در اکثر مواقع، نیاز به جرم گیری مجدد وجود دارد.

افراد سیگاری و کسانی که به طور مرتب از کافئین و قهوه استفاده می‌کنند، دارای لکه‌های ماندگار تری بر روی دندان خود بوده و در این گونه مواقع توصیه می‌شود تا از روش بلیچینگ دندان برای سفید کردن و از بین بردن زردی و لکه‌های روی دندان استفاده کنید.

بلیچینگ دندان در منزل
هیچ چیزی مانند یک لبخند زیبا و سفید نمی‌تواند سلامتی، شادی و حتی موفقیت را برای شما به ارمغان بیاورد. بنابراین، جای تعجب نیست که بسیاری از مردم به دنبال سفید کردن دندان خود و بهره بردن از یک لبخند زیبا هستند.

شما می‌توانید به راحتی و در منزل و بدون مراجعه به دندانپزشک، دندان‌های خود را سفید کنید. البته باید گفت که دندانپزشک شما می‌تواند درانتخاب روش موثرتر سفید کننده، به شما کمک کند.

شما می‌توانید محصولات زیادی را برای سفید کردن دندان خود تهیه و استفاده کنید. با این حال، اکثر محصولات سفید کننده، دارای مواد شیمیایی بوده و برخی از افراد این موضوع را نمی‌پسندند.

اگر شما خواهان دندان‌های سفید بوده و در عین حال به دنبال مواد شیمیایی برای سفید کردن دندان نیستید، می‌توانید از روش‌های طبیعی برای این کار استفاده کنید. برخی از این روش‌های طبیعی شامل موارد زیر می‌شود.

استفاده از پودرسودا، که دارای خواص سفید کننده طبیعی است، به همین دلیل آن را عنصر محبوب در خمیر دندان تجاری می‌دانند.

پودر سودا، ساینده خفیفی است که می‌تواند در از بین بردن لکه‌های سطحی روی دندان‌ها به شماکمک کند. ماست وسرکه سیب نیز برای قرن‌ها به عنوان یک ماده تمیز کننده و ضد عفونی کننده مورد استفاده قرارمی گرفت.

اسید استیک، که عامل اصلی فعال در سرکه سیب است، عامل موثری در کشتن باکتری‌ها است. املاح ضد باکتری سرکه، برای تمیز کردن دهان و دندان، بسیار مفید است.

همچنین استفاده از یک رژیم غذایی مناسب و حاوی میوه‌ها و سبزیجات، هم برای بدن و هم سلامت و سفید سازی دندان‌های شما بسیار موثر است.

روش دیگر، استفاده از مخلوط توت فرنگی و آناناس برای سفید کردن دندان است. بر طبق تحقیقات انجام شده، روشن شده است که آنزیم موجود در آناناس، در حذف لکه‌های دندان، حتی نسبت به خمیر دندان استاندارد نیز موثر‌تر بوده است. اما در نظر داشته باشید که تمام این موارد، هیچ کدام نمی‌توانند جایگزین مسواک زدن شوند.

دلایل پُف زیر چشم؛ از کم خوابی تا نارسایی کلیه

هر چند علت حلقه‌های تیره‌ی پای چشم‌ها می‌تواند صرفا خستگی و خوب نخوابیدن باشد، اما ممکن است دلایل پنهان جدی‌تری هم وجود داشته باشد. شما می‌توانید با چیز‌هایی مثل حلقه‌های خیار یا چای کیسه‌ای سرد، تیرگی پای چشم‌ها را مخفی کنید و یا با آرایش بپوشانید، اما این‌ها راه حل‌هایی موقتی هستند.

حلقه‌های تیره‌ی پای چشم‌ها توسط رگ‌های خونی ایجاد می‌شوند که درست زیر پوست قرار دارند و خودنمایی می‌کنند، پُف چشم‌ها نیز به علت تجمع مایعات در زیر چشم‌ها بوجود می‌آید. اگر این سوال برای شما پیش آمده که دلیل واقعی این اتفاق‌ها چیست، مطلب زیر را بخوانید.

علت می‌تواند سن‌تان باشد
با افزایش سن، پوست بخشی از توانایی‌اش را برای بازسازی و انعطاف پذیری از دست می‌دهد. حلقه‌های تیره‌ی پای چشمها، نتیجه‌ی بازتاب رنگ رگ‌های خونی هستند که در زیر پوست ظریف پای چشم‌ها قابل مشاهده‌اند. وقتی سن‌تان بالا می‌رود، پوست نازک‌تر می‌شود و به همین دلیل است که افراد سالخورده‌ای را اغلب می‌بینید که پای چشمهای‌شان حلقه‌های تیره‌ای وجود دارد.

ممکن است ژنتیکی باشد
حلقه‌های تیره پای چشم‌ها می‌تواند ناشی از ژنتیک شما باشد که در افراد با پوست تیره، بیشتر مشاهده می‌شود. چنین حالتی، هیپرپیگمانتاسیون دور چشم نامیده می‌شود؛ بیماری که در پوست پای چشم‌ها، ملانین زیادی تولید می‌کند. متاسفانه این بیماری می‌تواند نسبتا شدید هم باشد و درمان آن تقریبا غیرممکن است.

ممکن است آلرژی غذایی داشته باشید
هر چند هر کسی که آلرژی غذایی دارد، دچار پُف زیر چشم‌ها و تیرگی آن نمی‌شود، اما می‌تواند علتی برای بروز این علائم باشد. ممکن است شما از مدت‌ها قبل به مواد غذایی خاصی حساسیت داشته باشید، اما این حساسیت تشخیص داده نشده و نسبت به آن ناآگاه باشید، بنابراین درمان یا مراقبتی انجام نمی‌دهید، این آلرژی می‌تواند فشار‌هایی به کبدتان وارد کند که خودش را به صورت حلقه‌های تیره رنگ زیر چشم‌ها نشان خواهند داد.

شاید هم زیاد نمک می‌خورید
پُف کردگی پای چشم‌ها می‌تواند صرفا نتیجه‌ی مصرف زیاد نمک در رژیم غذایی‌تان باشد. به این صورت که مصرف نمک زیاد باعث حفظ مایعات در زیر پوست شده و این مایعات در زیر پوست پای چشم‌ها آشکار می‌شوند.

کمبود خواب دارید
این درست است که کمبود خواب می‌تواند سبب بروز تیرگی پای چشم‌ها باشد. دلیلش هم ساده است؛ وقتی خوب و کافی نمی‌خوابید، پوست شما رنگ پریده به نظر رسیده و اجازه می‌دهد رنگ رگ‌های زیر پوست، خودشان را بیشتر نشان دهند.

شاید سمومی در بدن‌تان دارید
حلقه‌های تیره‌ی پای چشم می‌تواند علامت این باشد که سموم از بدن‌تان به خوبی دفع نمی‌شوند؛ بنابراین شما به یک پاکسازی درست و حسابی در بدن‌تان نیاز دارید، و حداقل کاری که می‌توانید انجام دهید، اصلاح سبک زندگی و عادات غذایی‌تان است.

ممکن است نارسایی کلیوی داشته باشید
پُف زیر چشم‌ها می‌تواند نتیجه‌ی مشکلات کلیوی باشد، اما معمولا علامت‌های دیگری نیز خواهید داشت. مشکلات کلیوی اغلب باعث پُف کردگی کلی در اطراف چشم‌ها می‌شوند نه فقط زیر آنها. نارسایی کلیوی معمولا همراه با تورم انگشت‌ها یا قوزک پا است. اگر تردید دارید که ممکن است مشکل شما این باشد، حتما برای درمان به پزشک مراجعه کنید و خود درمانی نکنید.

تیرگی پای چشمهای‌تان ممکن است فقط صبح‌ها به نظر بیایند
باید یادآوری کنیم که تیرگی و پُف پای چشم‌ها معمولا در ابتدای صبح، آشکارترند و یک یا دو ساعت بعد، محو می‌شوند. وقتی شما در خواب هستید، مایعات و خون، در حفره‌های زیر چشم‌ها جمع می‌شوند، اما وقتی بلند می‌شوید و حرکت می‌کنید، خود به خود پخش شده و پُف چشم‌ها محو می‌شود.

چشمهای‌تان را زیاد می‌مالید
اگر چشم‌ها را زیاد بخارانید یا با فشار بمالید، می‌تواند باعث شود حلقه‌های تیره بیشتر خودنمایی کنند. فشار آوردن به پوست نازک زیر چشم‌ها می‌تواند موجب انبساط رگ‌های خونی و یا حتی پارگی آن‌ها شده و اثری کبود مانند زیر چشمهای‌تان بگذارد.

درماتیت
در بیشتر موارد، تیرگی یا پف پای چشمها، خطرناک نیستند. گاهی اگر این علائم همراه با راش‌های پوستی، خارش و یا پوسته‌هایی باشند می‌توانند نشاندهند‌ه‌ی درماتیت باشند. به طور کلی، علت بیشتر تیرگی‌ها پای چشمها، وراثت است، بنابراین باید اجدادتان را مقصر بدانید! فاکتور‌های مهمی، چون سبک زندگی سالم، تغذیه‌ی متعادل، ورزش منظمِ خواب کافی و هیدراسیون روزانه می‌تواند به میزان قابل توجهی از شدت تیرگی و پف پای چشمهای‌تان کم کند و خوشبختانه، ترفند‌های آرایشی خوبی هم وجود دارند که شما را تنها نمی‌گذارند!

تیروئید، علائم و راه حل های آن

آیا خستگی، روز به روز بیشتر اذیتتان می کند؟ آیا مشکل حافظه، اضافه شدن بی دلیل وزن، لرز یا ریزش مو دارید؟ و یا این موارد در مورد شما برعکس است: اغلب بهم ریخته، عرق کرده و عصبی هستید؟ اگر این نشانه ها را دارید، ممکن است غدد تیروئید مقصر باشند. این تنظیم کننده ی عالی مغز و بدن، گاهی اوقات دچار مشکل می شود. این اتفاق مخصوصا در خانم ها بیشتر اتفاق می افتد. درمان صحیح این عارضه، برای سلامتی و روحیه ضروری است.
 علائم تیروئید و راه حل ها
غده ی تیروئید چیست؟

تیروئید یک غده ی پروانه ای شکل است که در جلوی گردن قرار دارد. این غده، هورمونی تولید می کند که سرعت متابولیسم را کنترل می کند (متابولیسم سیستمی است که توسط آن، بدن از انرژی اش استفاده می کند). اختلالات تیروئیدی می تواند سرعت متابولیسم را کند و یا سریع کند. وقتی سطح هورمون ها خیلی پایین یا خیلی بالا برود، نشانه های این اختلال را در سطح گسترده ای تجربه خواهید کرد.

 علائم:
 کاهش یا افزایش وزن

تغییر ناگهانی در وزن، یکی از نشانه های شایع اختلال در تیروئید است. اضافه کردن وزن، می تواند نشانه ی کاهش هورمون های تیروئید باشد که به آن کم کاری تیروئید می گویند. در مقابل، اگر تیروئید بیش از نیاز بدن هورمون تولید کند ممکن است دچار کاهش وزن ناگهانی شوید که به این حالت، پر کاری تیروئید می گویند. مشکل کم کاری تیروئید شایع تر است.

 التهاب در گردن

تورم و بزرگ شدن گردن، یک نشانه ی قابل رویت است که به ما می گوید ممکن است تیروئید دچار مشکل شده باشد. عامل ایجاد گواتر، می تواند هم کم کاری تیروئید و هم پر کاری تیروئید باشد. گاهی تورم گردن می تواند به دلیل سرطان تیروئید یا ندول ( توده ای که در داخل تیروئید رشد می کند) باشد. همچنین این تورم می تواند به دلایلی غیر از تیروئید باشد.

 تغییر در ضربان قلب

هورمون های تیروئید، تقریبا روی همه ارگان های بدن و حتی روی سرعت ضربان قلب نیز تاثیر دارند. کسانی که کم کاری تیروئید دارند، شاید متوجه شوند که ضربان قلبشان از حد معمول پایین تر است. پر کاری تیروئید نیز ممکن است موجب شود ضربان قلب افزایش پیدا کند. همچنین پر کاری تیروئید، می تواند منجر به فشار خون و تپش قلب نیز شود.

تغییر در روحیه و انرژی بدن

اختلال در تیروئید می تواند باعث تغییرات اساسی در انرژی بدن و روحیه شود. کم کاری تیروئید باعث می شود فرد احساس خستگی، تنبلی و یا دپرس بودن کند. پر کاری تیروئید هم می تواند مشکلاتی نظیر اضطراب، مشکلات خواب، بی قراری و تحریک پذیری ایجاد کند.

 ریزش مو

ریزش مو هم یکی دیگر از نشانه هایی است که عاملش می تواند متعادل نبودن غده ی ی تیروئید باشد. کم کاری و پر کاری تیروئید هر دو می توانند باعث ریزش مو شوند. در بسیاری از موارد موهای ریخته شده پس از درمان تیروئید، مجدد رشد کرده اند.

 احساس گرما یا سرمای شدید

مشکل تیروئید، می تواند بدن را در تنظیم دمای خود دچار اختلال کند. افرادی که کم کاری تیروئید دارند، بیش از حد معمول احساس سرما می کنند. پرکاری تیروئید تاثیری برعکس دارد و باعث تعریق شدید و بیزاری از گرما می شود.

کم کاری تیروئید می تواند باعث بسیاری از علائم دیگر شود مانند:

  •     خشکی پوست و شکننده شدن ناخن ها
  •     بی حسی یا سوزن سوزن شدن دست
  •     یبوست
  •     دوره های قاعدگی غیر طبیعی

پر کاری تیروئید هم می تواند باعث علائم دیگری شود مانند:

  •     ضعف عضلانی و لرزش دستان
  •     مشکل در دید
  •     اسهال
  •     دوره های قاعدگی نامنظم

اختلال در تیروئید یا یائسگی؟

چون تیروئید باعث تغییر در چرخه ی قائدگی و خلق و خو می شود، گاهی اوقات نشانه های آن با یائسگی اشتباه گرفته می شود. اگر چنین نشانه هایی دارید، با یک تست خون ساده می توانید بفهمید مشکل از تیروئید است یا یائسگی، و یا شاید هم ترکیبی از هر دو باشد.

چه کسانی باید آزمایش تیروئید بدهند؟

هر فرد باید پنج سال یک بار، این آزمایش را بدهد. افرادی که نشانه هایی از مشکلات تیروئیدی دارند و یا بیشتر در خطر هستند، باید در فاصله های زمانی کمتری تست بدهند. کم کاری تیروئید، بیشتر زنان بالای ۶۰ سال را تحت تاثیر قرار می دهد. پرکاری تیروئید هم بیشتر زنان و افراد بالای ۶۰ سال را در بر می گیرد. عوامل ارثی نیز خطر بروز این مشکل را افزایش می دهند.

چک کردن تیروئید از روی گردن

با یک بررسی دقیق در آینه، می توان بزرگ شدن تیروئید را تشخیص داد. سپس برای معاینه و اطمینان باید نزد پزشک بروید. برای انجام این تست، سر خود را عقب بگیرید، یک لیوان آب بنوشید و همین که آب را می نوشید و قورت می دهید، قسمت پایین خرخره و بالای ترقوه ی گردن خود را بررسی کنید. به دنبال برآمدگی یا بیرون زدگی باشید. سپس چندین بار این عمل را تکرار کنید. اگر چنین علائمی دیدید، حتما با یک پزشک متخصص صحبت کنید.

تشخیص اختلالات تیروئید

اگر پزشکتان مشکوک به اختلال تیروئید در شما باشد، با یک تست خون ساده می تواند به جواب برسد. این تست میزان هورمون محرک تیروئید را می سنجد (TSH)؛ یک نوع هورمون اصلی که کار تیروئید را تنظیم می کند.
اگر میزان TSH بالا باشد، نشان دهنده ی این است که کارکرد تیروئید بسیار پایین است (کم کاری تیروئید)، اما اگر TSH پایین باشد نشان دهنده ی این است که تیروئید بیش از اندازه کار می کند ( پرکاری تیروئید). پزشکان گاهی سطح دیگر هورمون های خون را هم چک می کنند. در برخی موارد برای تشخیص مشکل تیروئید نیاز به عکس برداری است.

بیماری هاشیموتو

شایع ترین دلیل کم کاری تیروئید، بیماری هاشیموتو است. این بیماری یک اختلال خود ایمنی است که در آن، بدن به غده ی تیروئید حمله می کند. نتیجه ی این حمله، آسیب دیدن تیروئید و کاهش تولید هورمون است. بیماری هاشیموتو، بیشتر جنبه ی ارثی دارد.

دیگر دلایل کم کاری تیروئید

در بعضی موارد، کم کاری تیروئید ناشی از مشکلی در غده ی هیپوفیز است که در مرکز مغز قرار دارد. این غده، هورمون محرک تیروئید را تولید می کند (TSH) که باعث می شود تیروئید کارش را انجام دهد. اگر هیپوفیز کارش را درست انجام ندهد و به اندازه ی کافی TSH تولید نکند، فعالیت تیروئید نیز کاهش می یابد. سایر دلایل کم کاری تیروئید، التهاب موقت تیروئید و داروهایی است که بر کارکرد این غده تاثیر می گذارد.

 علائم تیروئید و راه حل ها
بیماری گریوز

از شایع ترین دلایل پرکاری تیروئید، بیماری گریوز است. گریوز یک نوع اختلال در خود ایمنی بدن است که به غده ی تیروئید حمله می کند و باعث انتشار سطوح بالایی از هورمون تیروئید می شود. یکی از نشانه های گریوز تورم قابل مشاهده و ناراحت کننده در پشت چشم است.

دیگر دلایل پرکاری تیروئید

پرکاری تیروئید می تواند به دلیل گره در غده تیروئید ایجاد شود. این توده ها در تیروئید به وجود می آیند و گاهی شروع به تولید هورمون تیروئید می کنند. توده های بزرگ، باعث ایجاد گواتر می شوند و مشهود هستند. توده های کوچک تر با سونوگرافی قابل تشخیص هستند.

عوارض اختلالات تیروئید

اگر این اختلال درمان نشده رها شود، کم کاری تیروئید باعث بالا رفتن کلسترول می شود و خطر ایجاد سکته مغزی و حمله ی قلبی را بالا می برد. در موارد شدید، سطح بسیار پایین هورمون تیروئید باعث کاهش هوشیاری فرد و افت شدید دمای بدن می شود. پرکاری تیروئید هم در صورت عدم درمان، باعث مشکلات قلبی و شکننده شدن استخوان ها می شود.

درمان کم کاری تیروئید

اگر تشخیص داده شده باشد که کم کاری تیروئید دارید، اولین کاری که پزشک انجام می دهد تجویز هورمون های تیروئید است که به شکل قرص، آن را دریافت می کنید. استفاده از این قرص ها تاثیرات قابل مشاهده ای را در طول چند هفته ایجاد می کند. این درمان در طولانی مدت، باعث می شود فرد انرژی بیشتری داشته باشد، کلسترولتان پایین بیایید و به تدریج کاهش وزن داشته باشید. بیشتر افرادی که کم کاری تیروئید دارند، باید این قرص ها را تا پایان عمر استفاده کنند.

 علائم تیروئید و راه حل ها
درمان پرکاری تیروئید

شایع ترین درمان برای پرکاری تیروئید، داروهای ضد تیروئید است که باعث کاهش هورمون های تولید شده توسط تیروئید می شود. پرکاری تیروئید، ممکن است سرانجام به پایان برسد اما بیشتر کسانی که این مشکل را دارند باید برای مدت زمان طولانی دارو استفاده کنند. دیگر داروها ممکن است باعث کاهش نبض و لرزش شوند. یکی دیگر از گزینه ها، رادیواکتیو است که در طی ۶ تا ۱۸ هفته، غده تیروئید را نابود می کند. بعد از اینکه غده تیروئید از بین رفت یا توسط جراحی برداشته شد، بیمار باید قرص هورمون های تیروئید را استفاده کند.

جراحی اختلالات تیروئید

برداشتن غده ی تیروئید، مشکل پرکاری تیروئید را حل می کند اما این روش تنها زمانی توصیه می شود که داروها تاثیر نداشته باشند یا این مشکل باعث ایجاد گواتر بزرگ شده باشد. جراحی برای بعضی از بیمارانی که در تیروئید خود، توده دارند هم توصیه می شود. واضح است که بعد از برداشتن تیروئید، بیمار نیاز به هورمون های تیروئید پیدا میکند تا دچار علائم کم کاری تیروئید نشود.

 سرطان تیروئید چیست؟

سرطان تیروئید بسیار نادر است و از سرطان های کشنده به حساب می آید. نشانه ی اصلی آن، ایجاد شدن توده یا التهاب در گردن است. تنها ۵% از توده های تیروئید، تبدیل به سرطان می شوند. اگر سرطان تیروئید تشخیص داده شود، معمولا با جراحی ،  رادیواکتیو و یا پرتو درمانی خارجی شروع به درمانش می کنند.

با اگزمای زمستانی چه کنیم؟

اگزما در هر زمانی از سال می‌تواند روی بدهد اما فصل زمستان می‌تواند موجب تشدید علائم اگزما شده و دردسرهایی ایجاد کند. اگزما یا درماتیت آتوپیک یک بیماری مزمن پوستی است. اگر دچار اگزما باشید احتمالا با علائمی چون خارش‌های شدید (مخصوصا شب‌ها)، خشکی و پوسته شدن پوست و قرمزی رنگ پوست و برآمدگی‌های کوچکی که ممکن است ترشحاتی داشته باشند و با خاراندن زخم می‌شوند روبرو هستید. این علائم در زمستان تشدید می‌شوند.
اگزما می‌تواند قسمت‌های مختلف بدن را مبتلا کند شامل پشت زانوها و داخل آرنج و یا ساعد دست، صورت، گردن، مچ‌ها، پوست سر، بازوها، پاها، سینه و کمر.
هوای خشک زمستان با سیستم‌های گرمایشی داخل می‌توانند پوست را واقعا خشک کنند و علائم اگزما را برانگیزانند. سایر علت‌ها شامل پوشیدن چند لایه لباس، حمام داغ و یا استفاده از پتوهای بسیار گرم می‌شود. اگزما می‌تواند به دلیل تحریک‌های پوستی، عفونت‌ها، استرس و قرار گرفتن در معرض آلرژن‌هایی خاص مانند گرد و خاک یا موی حیوانات نیز ایجاد شود. با افت دما بسیاری از افراد به دنبال راههایی برای درمان اگزما هستند. خوشبختانه راهکارهای ساده‌ی زیادی وجود دارد که در کنار تغییراتی در سبک زندگی می‌تواند به شما کمک کند علائم اگزما را تخفیف داده و از فصل زمستان خاطره‌ای بد به حافظه نسپارید.
۱٫ دمای محیط را یکنواخت نگه دارید
پوست نسبت به تغییرات ناگهانی دما واکنش نشان می‌دهد، مخصوصا در فصل زمستان. مثلا وقتی در یک روز بسیار سرد زمستانی، وارد خانه‌ای بسیار گرم می‌شوید یا برعکس، پوست نمی‌تواند این تغییر دمای ناگهانی را تاب بیاورد. در واقع تغییرات ناگهانی دما منجر به خشکی و خارش پوست می‌شود که می‌تواند علائم اگزما را تشدید کند.
سعی کنید تا جایی که امکان دارد دما را ثابت نگه دارید و تغییرات دما را تدریجا ایجاد کنید. بهتر است تمام قسمت‌های خانه‌تان دمایی یکنواخت داشته باشد. به جای اینکه یک پتوی بسیار گرم روی خودتان بیندازید، از چند لایه روانداز استفاده کنید تا بسته به گرمایی که احساس می‌کنید بتوانید یکی یکی آنها را بردارید. همین مورد برای لباس‌های‌تان نیز صدق می‌کند. پوشیدن چند لایه لباس به جای یک لباس ضخیم و خیلی گرم به شما این امکان را می‌دهد که هر وقت لازم بود، لایه‌ای از لباس خود کم کنید تا پوست‌تان خیلی گرم نشود و مجبور هم نباشید با برداشتن یک پوشش، پوست‌تان را ناگهان خنک کنید.
۲٫ از دستگاه رطوبت ساز استفاده کنید
رطوبت در زمستان کم است. با افت دما، رطوبت هوا نیز کم می‌شود. سیستم‌های گرمایشی هم می‌توانند هوای داخل را خشک‌تر کرده و علائم اگزما را تشدید کنند.
دمای خانه را باید جوری تنظیم کنید که نه خیلی گرم باشد و نه خیلی سرد، و رطوبتی بین ۴۵ تا ۵۵ درصد تا از خشکی پوست‌تان جلوگیری شود. اگر رطوبت داخل خانه خیلی کم است می‌توانید از دستگاه رطوبت ساز استفاده کنید. بهتر است یک دستگاه رطوبت ساز بخرید یا در هر اتاق، یک کاسه آب بگذارید تا رطوبت هوا بیشتر شود. فرقی نمی‌کند کدام را انتخاب می‌کنید، در هر صورت آن را تمیز نگه دارید تا از رشد کپک پیشگیری کنید.
۳٫ بیشتر مرطوب کننده بزنید
استفاده از مرطوب کننده در هر زمانی از سال ضروری است، اما در فصل زمستان باید از لایه‌ای ضخیم‌تر از مرطوب کننده استفاده کنید و مکررتر آن را روی پوست بزنید. مرطوب کننده‌ای را انتخاب کنید که مناسب پوست شما باشد.
بهتر است در فصل زمستان از مرطوب کننده‌های قوی‌تر و ترجیحا به صورت پماد و نه به شکل کِرِم استفاده کنید. یک راه دیگر هم استفاده از روغن بادام است که غلیظ‌ تر بوده و تا ساعت‌ها رطوبت پوست‌تان را حفظ می‌کند. هنگام استفاده از مرطوب کننده، صورت و دست‌ها را فراموش نکنید، چون این قسمت‌ها بیشتر اوقات در معرض هوای سرد و خشک هستند. بهتر است بعد از دوش گرفتن، فورا مرطوب کننده بزنید تا رطوبتی که روی پوست است، حفظ است. ممکن است لازم شود چند بار در روز از مرطوب کننده استفاده کنید، این بستگی به پوست شما و شرایط‌ تان دارد.
۴٫ لباس مناسب بپوشید
با کاهش دما دوست داریم لباس‌های بیشتر و گرم‌تر بپوشیم. کلاه و شال گردن و دستکش و ژاکت و جوراب‌های ضخیم برای محافظت از بدن در برابر سرما ضروری می‌شوند، اما آنهایی که دچار اگزما هستند باید از پوشیدن لباس‌های پشمی خودداری کنند.
پشم می‌تواند پوست را خشک کند و خارش و التهاب آن تشدید شود. ضمنا هر لباسی که سطح یا درز و شکاف‌های زبر و ناهموار دارد می‌تواند همین تاثیر را روی پوست داشته باشد. سعی کنید به جای پوشیدن یک لباس ضخیم از پشم، چند لایه لباس نخی بپوشید تا بهتر بتوانید در طول روز، دمای بدن‌تان را تنظیم کنید. آنهایی که به کرومات حساسیت دارند نیز نباید کلاه و دستکش چرمی استفاده کنند. اگر دستکش پشمی یا چرمی دارید، می‌توانید زیر آنها یک جفت دستکش ابریشمی به دست کنید تا پوست‌تان تحریک نشود.
یک نکته‌ی مهم دیگر این است که شما باید لباس‌ و کفش مرطوب را فورا از تن خارج کنید چون می‌توانند پوست‌تان را تحریک کنند و موجب تشدید علائم اگزما شوند.
۵٫ حمام داغ نگیرید
درست است که یک حمام داغ و طولانی بعد از یک روز کاری بسیار دلچسب است، اما حمام داغ در زمستان چیزی است که باید از آن پرهیز کنید، چون می‌تواند دلیل برانگیختگی علائم اگزمای‌تان باشد. گرمای ناشی از حمام داغ می‌تواند باعث افزایش خشکی پوست شود که خارش و التهاب را به دنبال دارد. به جای آب داغ از آب ولرم استفاده کنید و کمتر دوش بگیرد، ضمنا زمانی را که در حمام هستید محدود کنید.
از صابون‌های تند استفاده نکنید چون چربی طبیعی پوست را از بین می‌برند و آن را بیشتر مستعد خشکی می‌کنند. بعد از دوش گرفتن یا حمام کردن، پوست‌تان را با حوله نسابید، از روغن زیتون یا روغن بادام وقتی که هنوز مرطوب هستید استفاده کنید.
۶٫ در وان جو دوسر دراز بکشید
دراز کشیدن در وانی که جو دوسر دارد در روزهای سرد زمستانی، لذت بخش است و می‌تواند خارش پوست را تسکین داده و آن را نرم کند. این راهکار برای مبارزه با خشکی پوست نیز مفید است زیرا سلول‌های مرده را از پوست جدا کرده و مانع از دست رفتن رطوبت پوست می‌شود. بهتر است از جو دسر کلوئیدی (خُرد شده) استفاده کنید که دارای خواص ضد التهابی و ضد خارش بوده و احساس ناراحتی‌تان را کاهش می‌دهد. یک وان آب گرم آماده کنید و یک فنجام جو دوسر کلوئیدی در آن بریزید، ۱۵ دقیقه در این وان غوطه ور شوید. به محض بیرون آمدن از وان، مرطوب کننده بزنید. می‌توانید از این راهکار هفته‌ای یک یا دو بار استفاده کنید.
۷٫ از پوست‌تان در برابر آفتاب محافظت کنید
طی ماههای زمستان، گرمای آفتاب می‌تواند حس خوبی به ما بدهد، اما صرفا به این دلیل که دما پایین است نمی‌توانید ضد آفتاب را کنار بگذارید. حتی در روزهای ابری هم اگر مدتی طولانی بیرون باشید، ممکن است دچار آفتاب سوختگی شوید که می‌تواند علائم اگزما را تشدید کند.
پس قبل از بیرون رفتن از خانه، حتما روی پوست‌تان ضد آفتابی با SPF 30 یا بالاتر بزنید. هنگام خرید ضد آفتاب، ترکیبات آن را بررسی کنید و نوعی را انتخاب کنید که حاوی عنصری که حساسیت برانگیز است نباشد. همچنین یادتان باشد که کمی نور آفتاب برای تولید ویتامین D‌ در بدن ضروری است. اگر قرار گرفتن در معرض آفتاب برای‌تان مقدور نیست، با پزشک‌تان در مورد مصرف مکمل ویتامین D مشورت کنید.
۸٫ از سرکه سیب استفاده کنید
سرکه سیب را می‌توانید هم به صورت خوراکی و هم استعمال خارجی برای تسکین اگزما بکار ببرید. سرکه سیب به تعدیل سطح pH بدن کمک کرده و خواص قابض، ضد قارچ و ضد میکروبی دارد که می‌تواند اگزما را تسکین بدهد.
ضمنا سرکه سیب به بدن کمک می‌کند تا از سموم رها شود که نکته‌ی مهمی برای سلامت پوست است. مقدار مساوی سرکه سیب خالص و آب را با هم ترکیب کنید و آن را به قسمتی که دچار اگزما است بزنید، بگذارید خشک شود. سپس با آب ولرم آبکشی کرده و خشک کنید و لایه‌ای ضخیم از مرطوب کننده روی آن بزنید. این کار را روزی دو بار انجام دهید. همچنین، دو قاشق چایخوری از سرکه سیب خالص را با دو قاشق چایخوری عسل خام و یک لیوان آب ترکیب کرده و روزی دو بار بنوشید.
۹٫ تغذیه‌ی سالم داشته باشید
برای کنترل خشکی و اگزمای پوست در زمستان باید رژیم غذایی سالم و مغذی داشته باشید.
غذاهای سرشار از امگا ۳ مانند سالمون، روغن ماهی و بذر کتان برای سلامت پوست مفید هستند. این اسیدهای چرب می‌توانند به پوست کمک کنند رطوبتش را حفظ کرده و هیدراته بماند. همچنین پروتئین و غذاهای غنی از ویتامین E و C نیز برای پوست سودمندند. برای پخت و پز از روغن زیتون یا روغن نارگیل بکر استفاده کنید. غذاهای تخمیر شده مانند کفیر و ماست هم برای پوست مفیدند. گیاهانی چون بابونه، زردچوبه، بارهنگ، کالاندولا، کامفری و بابا آدم نیز برای اگزما مفیدند. از مصرف مرکبات و شیرهای هموژنیزه اجتناب کنید چون می‌توانند علائم اگزما را بدتر کنند. همچنین باید مصرف غذاهای فرآوری شده، آرد سفید، قند و شیرین کننده‌های مصنوعی را به حداقل برسانید.
۱۰٫ زیاد آب بنوشید
هیدراته نگه داشتن بدن، پوست‌تان را هم هیدراته نگه می‌دارد. در نتیجه طی ماههای فصل زمستان علائم اگزما تشدید نمی‌شوند.
روزانه حداقل ۸ تا ۱۰ لیوان آب بنوشید. اگر ادرارتان شفاف باشد می توانید مطمئن شوید که بدن‌تان هیدراته است. برای اینکه آب بیشتری بنوشید، مجبور نیستید فقط آب خالی بنوشید. می‌توانید چند برش لیمو یا خیار به آب اضافه کنید تا طعم ملایمی بگیرد. ضمنا میوه‌ها و سبزی‌ها محتوای آب زیادی دارند که به هیدارته نگه داشتن پوست کمک می‌کند. نوشیدن چای سبز، شیر و نوشیدنی‌های گرم زمستانی مانند هات چاکلت هم راههای خوبی هستند.
چند نکته
. اگر لازم شد می‌توانید از داروهای آلرژی که روی پیشخوان داروخانه‌ها هستند استفاده کنید اما بهتر است همیشه اول با پزشک مشورت کنید.
. برای تسکین خارش می‌توانید از کرم موضعی مانند کالامین استفاده کنید.
. کمپرس سرد هم می‌تواند خارش و التهاب پوست را کاهش بدهد.
. پوست خود را نخارانید چون تنها آن قسمت را حساس‌تر کرده و می‌تواند به پوست آسیب بزند.
. روی اگزما آبنمک بزنید تا باکتری‌هایی که ممکن است در آن قسمت رشد کنند نابود شوند.
. لباس‌های‌تان را با شوینده‌ای بشویید که مخصوصا برای پوست‌های حساس تهیه شده و بدون عطر باشد.
. خوب بخوابید و استرس‌تان را کنترل کنید تا تولید کورتیزول در بدن‌تان محدود شود. بالا بودن سطح کورتیزول در بدن می‌تواند منجر به التهاب بیشتر شده و اگزما را تشدید کند.