بایگانی دسته بندی ها: سلامت عمومی

درمان گرفتگی شانه‌، با این تمرین‌ها

 آیا حین فعالیت‌های روزمره مثل شانه کردن موی سر یا برداشتن شیئی از کابینت دستتان خشک می‌شود و احساس می‌کنید دیگر نمی‌توانید آن را حرکت دهید؟ یا اینکه نمی‌توانید دستتان را بالا بیاورید؟ شاید با خود بگویید خب به علت خستگی است، اما این‌طور نیست، اینها علائم شانه فریز یا یخ‌زده است. شانه فریزشده، یک عارضه التهابی کپسول مفصلی شانه است که با درد و خشکی مفصل همراه است و با گذشت زمان بدتر می‌شود و درنهایت مفصل متحرک به مفصل نیمه‌متحرک تبدیل خواهد شد.
البته این فرایند بین ۱ تا ۳ سال طول می‌‌کشد. از آنجا که مفصل شانه خشک می‌شود و حالت چسبندگی به خود می‌دهد، نام دیگر آن «کپسولیت چسبنده» است. در کل،‌ مفصل شانه از ۳ استخوان، بازو، کتف و ترقوه تشکیل شده که در یک نقطه به نام مفصل شانه به یکدیگر متصل می‌شوند. در اطراف مفصل شانه بافتی پوشیده شده که از آن محافظت می‌کند و به آن «کپسول مفصلی شانه» می‌گویند. در عارضه شانه یخ‌زده، این کپسول ملتهب می‌شود و سفت‌‌شدن شانه حرکت دادن مفصل را دشوار می‌کند.
 درمان درد شانه‌های یخ‌زده
علایم
علائم اصلی این عارضه، درد و خشکی در ناحیه یادشده است که باعث می‌شود فرد به سختی بتواند دست خود را حرکت دهد. درد در خود مفصل یا در عضلات نیز نمایان می‌شود. حتی این درد در بازو هم احساس می‌شود. البته درد شانه یخ‌زده در شب بیشتر می‌شود، به طوری‌که خوابیدن را برای فرد زجرآور می‌کند. شانه یخ‌زده دارای ۳ مرحله است که فرد در هر مرحله علائم مختلفی را تجربه می‌کند. البته لازم به ذکر است بعضی متخصصان مراحل شانه یخ‌زده را ۴ مرحله اعلام کرده‌اند. به این ترتیب که ابتدا فرد درد بسیار شدیدی را در ناحیه شانه‌اش تجربه می‌کند، طوری که دچار اختلال خواب شبانه می‌شود و به علت درد از خواب بیدار می‌شود. همچنین شانه فرد دچار التهاب شدید در کپسول مفصلی می‌شود.
این مرحله حدود ۴ تا ۹ ماه طول می‌کشد سپس شانه فرد دچار یخ‌زدگی یا خشکی می‌شود. در این حالت فرد در حالت استراحت درد ندارد، اما دامنه حرکتی شانه او محدود شده است. به عبارت دیگر نمی‌تواند شانه خود را تکان بدهد، به‌خصوص در بالا آوردن شانه و چرخاندن آن محدودیت دارد و احساس می‌کند شانه او خشک شده است. در این شرایط، عضلات به علت بی‌تحرکی ضعیف می‌شوند و به مرور زمان دچار آتروفی (کوچک شدن عضله) می‌شوند.
علت‌ها
دلیل ابتلا به شانه یخ‌زده هنوز مشخص نشده، اما بیشتر در زنان دیده می‌شود و افراد در سنین بین ۴۰ تا ۶۰ سال مستعد ابتلا به آن هستند. همچنین افرادی که دچار سکته شده یا تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند و باید دستشان را بی‌تحرک نگه دارند احتمال دارد دچار شانه یخ‌زده شوند. ۱۰ تا ۲۰ درصد افراد مبتلا به دیابت نیز شانس مبتلا شدن به این عارضه را دارند و در بیماری‌هایی مانند بیماری‌های قلبی، تیروئید و پارکینسون نیز احتمال ابتلا به این نوع التهاب بالاست.
یادتان باشد که…
• درد در مفصل شانه را جدی بگیرید و نزد پزشک بروید و از درمان‌های خودسرانه اجتناب کنید.
• برای اجرای ورزش از متخصصان علوم ورزشی مشورت بگیرید.
• همیشه تمرینات را با شدت کم شروع کنید و با گذشت چند روز که بدنتان آماده‌تر شد، شدت تمرین‌ها را اندکی افزایش دهید.
• هیچ‌گاه خود را با شخص دیگری مقایسه نکنید.
• حرکاتی که در ادامه آموزش داده‌ایم را می‌توان هم در بخش ورزش‌درمانی و هم در بخش پیشگیری از بروز شانه یخ‌زده انجام داد. اگر دچار شانه یخ‌زده شده‌اید، ابتدا با پزشکتان مشورت کنید و سپس به اجرای مرتب آنها بپردازید. اگر هم به این عارضه مبتلا نشده‌اید، با انجام این تمرین‌ها، احتمال ابتلا به این عارضه بسیار کم خواهد شد.
تمرین اول
روی صندلی بنشینید و دست‌هایتان را پشت سرتان بگذارید. به آرامی به سمت عقب خم شوید، به طوری که نگاهتان رو به سقف باشد. تمرین را ۳ ست و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین دوم
در وضعیت ایستاده مقابل دیوار قرار بگیرید و یک دستتان را تا زاویه کتف بالا بیاورید و تنه‌تان را به سمت مخالف بچرخانید. تمرین را برای هر سمت ۳ مرتبه انجام دهید و هر مرتبه ۱۵ ثانیه در وضعیت یادشده بمانید. استراحت بین هر ست ۱۵ تا ۳۰ ثانیه باشد.
تمرین سوم
در گوشه دیوار یا ورودی در اتاق قرار بگیرید و دست‌هایتان را باز کنید و تنه‌تان را به سمت جلو حرکت دهید. تمرین را ۴ مرتبه انجام دهید و در هر مرتبه ۱۵ ثانیه در وضعیت یادشده بمانید. استراحت بین هر مرتبه باید ۱۵ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین چهارم
در وضعیت ایستاده چوبی را در دستانتان بگیرید و دست‌هایتان را به بالا و پایین حرکت دهید. تمرین را ۳ ست و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین پنجم
در وضعیت ایستاده شانه‌تان را به جلو، بالا و عقب بچرخانید. تمرین را ۳ ست انجام دهید و هر ست ۱۰ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست ۱۰ تا ۲۰ ثانیه باشد.
تمرین ششم
در وضعیت ایستاده به دیوار تکیه دهید و دست‌هایتان را از آرنج در حالت ۹۰ درجه قرار دهید. تا آنجا که آرنج‌ها صاف شوند، آنها را بالا ببرید و سپس پایین بیاورید. تمرین را ۲ ست انجام دهید و هر ست ۱۲ مرتبه تکرار کنید. استراحت بین هر ست باید ۱۵ تا ۳۰ ثانیه باشد.

دیسک کمر یا سیاتیک؟

«دیسک کمر یا سیاتیک؟» سوالی است که اغلب مبتلایان به کمردرد، پادرد، بی حسی و گزگز در پاها با آن مواجه می شوند. حقیقت این است که دیسک و سیاتیک هر دو از اعضای مهم بدن انسان هستند و بیماری محسوب نمی شوند، بلکه درگیری آنهاست که باعث ایجاد علائم و درد برای بیمار می شود. بسیاری از مبتلایان به دردهای کمر به علت شباهت علائم اختلال در دیسک های بین مهره ای و عصب سیاستک مدت ها دچار سرگردانی می شوند و از مطبی به مطب دیگر مراجعه می کنند. این درگیری ها گاهی به هم مرتبط و گاهی کاملا از یکدیگر جدا هستند و تنها پزشک متخصص و حاذق است که می تواند این موضوع را تشخیص دهد.
از آنجایی که اغلب افراد تعریف دقیقی از این دو بیماری ندارند و نام آنها را جابجا استفاده می کنند. این مطلب را به دردهای کمر و ارتباط آنها با دیسک های بین مهره ای و عصب سیاتیک اختصاص دادهایم. بدن انسان دارای ۲۴ مهر ستون فقرات است؛  ۷ مهر در ناحیه گردن، ۱۲ مهره متصل به دنده در ناحیه قفسه سینه و ۵ مهره در ناحیه کمر. در امتداد مهره ها نیز استخوان خاجی و دنبالچه قرار گرفته است. میان هر یک از مهره های ستون فقرات، یک دیسک قرار دارد که مانند ضربه گیر، فشارهای وارد شده به ستون مهره ها را جذب و خنثی می کند. هر دیسک دارای یک هسته متحرک به نام «نوکلئوس پالپوزوس» است که حالت ژله مانند دارد.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
این هسته با حلقه های فیبری غضروفی پوشیده شده و محافظت می شود درواقع دیسک مانند یک واشر ضخیم است که در مرکز آن یک عدسی متحرک قرار دارد. در زمان تولد تقریبا ۸۰ درصد از محتوای دیسک را آب تشکیل می دهد، اما با بالارفتن سن به تدریج از آب موجود در دیسک کاسته می شود و خاصیت ارتجاعی آن کاهش می یابد. فشار عمودی نیروی جاذبه بر ستون فقرات و فعالیت هایی مانند بلندکردن اشیای سنگین، وضعیت های نادرست ایستادن، نشستن و خوابیدن و حوادث، تصادفات و… نیز احتمال درگیری و آسیب دیسک را بالا می برند.

درگیری دیسک ۵ مرحله دارد

درگیری دیسک های بین مهره ای در ۵ مرحله اتفاق می افتد؛ از جمله برجستگی خفیف (بالجینگ)، برجستگی شدید (پروتروژن)، بیرون زدگی متوسط (اکستروژن)، بیرون زدگی کامل (هرنیشن) و جداشدگی (سکوئستریشن)، در مرحله بالجینگ، هسته مرکزی دیسک دچار صدمه نشده و فیبر پوشاننده خود را پاره نکرده است. درواقع، فقط مقداری فشار به نخاع وارد می کند.
در مرحله پروتروژن، فشار هسته دیسک به بیرون بیشتر است، اما همچنان حلقه های فیبری پوشاننده خود را پاره نکرده و به بیرون راه نیافته است. در مرحله اکستروژن، هسته دیسک حلقه های فیبری دور خود را پاره  کرده و تا حدودی بیرون زده است. در مرحله هرنیشن بیرون زدگی محتوای دیسک افزایش یافته است. در مرحله سکوئستریشن نیز بخشی از محتوای دیسک جدا و وارد کانال نخاع شده است.

دردی که از کمر به پا می زند

مهم ترین علامت درگیری دیسک کمر، درد در ناحیه کمر است که می تواند به عمق باسن، پشت ران و پشت زانو منتشر شود. خیلی اوقات نیز این درد از زانو رد می شود و به پشت پاشنه پا و انگشت های پا می رسد. درد ناشی از درگیری دیسک کمر عمیق است و در صورت تحریک سیستم عصبی با علائم کرخی، گزگز شدن و بی حسی پاها همراه می شود. بعضی از بیماران نیز علائم درگیری دیسک کمر را به صورت خشکی، سردی یا داغی در ناحیه پا یا خالی شدن پاها تجربه می کنند.
تفاوت سیاتیک و دیسک کمر
عصب سیاتیک طولانی ترین عصب بدن انسان است که از ناحیه کمری آغاز می شود و تا انتهای پا امتداد دارد. این عصب که خود از اتصال چند ریشه عصبی (S3-L4) تشکیل شده است از پشت باسن عبور کرده و نواحی مختلف پا را از لحاظ حسی و حرکتی، عصب دهی می کند. بیرون زدگی، پارگی یا ورود محتوای ژلاتینی دیسک های بین مهره ای به کانال نخاع می تواند با ایجاد فشار بر عصب سیاتیک باعث ایجاد درد و علائمی مانند گزگز و بی حسی در پاها و انگشتان پا شود.
دروافع ۹۰ درصد از دردهای سیاتیک به دلیل بیرون زدگی دیسک های کمر ایجاد می شوند. با این حال، وجود علائم سیاتیک همیشه دلیل بر بیرون زدگی دیسک کمر نیست. عصب سیاتیک در حدود ۱۷ درصد از افراد از داخل عضله پیریفورمیس (عضله ای کوچک در عمق لگن و باسن) عبور می کند، بنابراین گرفتگی یا کوتاه شدن این عضله می تواند با تحریک عصب سیاتیک باعث ایجاد درد و علائم درگیری عصب شود.
خیلی از این افراد هنگام نشستن روی باسن دچار تشدید درد می شوند. عدم تعادل در عضلات سمت چپ و راست کمر نیز در بعضی موارد می تواند با کشش مهره ها به سمت خود باعث تحریک عصب سیاتیک در ناحیه کمر و علائم ناشی از آن شود. حوادث، ضربه و تصادفات از دیگر دلایلی هستند که با آسیب به عصب سیاتیک می توانند درد و ناراحتی در نواحی پا ایجاد کنند. لازم به ذکر است بعضی از بیماری های متابولیک مثل دیابت هم می توانند باعث علائمی مانند گزگز و مورمور در پاها شوند، در حالی که هیچ ارتباطی با درگیری سیاتیک ندارند.
 دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
عوامل درگیری دیسک کمر
عوامل مختلفی در بیرون زدگی و درگیری دیسک کمر دخیل هستند. چاقی، بلندکردن اشیای سنگین، شیوه نادرست خم شدن، وضعیت های نامناسب بدن هنگام نشستن، ایستادن و خوابیدن، ورزش نکردن، ورزش غیراصولی، تصادف و حوادث، ناهنجاری های مادرزادی، گودی بیش از حد یا کمتر از حد کمر، بارداری و جابجایی، سابلاکسیشن و سرخوردگی مهره ها روی یکدیگر همگی از عوامل موثر در درگیری دیسک های بین مهره ای و درد و ناراحتی ناشی از آن هستند. استرس و اضطراب نیز با افزایش ترشح هورمون کورتیزول و افزایش التهاب در بدن به طور غیرمستقیم باعث تشدید دردهای دیسک کمر می شوند. استعمال دخانیات از دیگر عواملی است که به طور غیرمستقیم بر دردهای ناشی از درگیری دیسک تاثیر می گذارد.

تشخیص از طریق معاینه و ام آر آی

مشکلات دیسک کمر معمولا با معاینه قابل تشخیص هستند، اما برای ارزیابی دقیق محل و میزان بیرون زدگی دیسک باید تصویربرداری ام آر آی یا رادیولوژی انجام شود. یکی دیگر از راه های تشخیص میزان درگیری دیسک و تاثیر آن بر سیستم عصبی، گرفتن نوار عصب و عضله است، به خصوص زمانی که تنگی کانال نخاعی ایجاد شده باشد. البته گرفتن عکس رادیولوژی و نوار عصب و عضله حتما باید بجا باشد. در غیر این صورت اطلاعات مهمی به پزشک نمی رساند. برای تشخیص میزان قدرت عضلانی بیمار و برابر بودن آن در سمت راست و چپ، معاینه کفایت می کند. اگر در معاینه مشخص شود قدرت عضلانی از حد لازم کمتر است، گرفتن نوار عصب و عضله ضروری خواهدبود.

درمان را پشت گوش نیندازید

درگیری و درد ناشی از دیسک کمر حتما باید مورد بررسی و درمان قرار بگیرد. در غیر این صورت، درگیری عصب و ورود به مراحل پیشرفته ممکن است حتی فرد را دچار تحلیل کامل عضلات پا و فلجی کند. درگیری دیسک کمر را می توان در چند مرحله تحت درمان قرار داد. اولین راهکار درمانی، استراحت مطلق ۱۰ روزه و استفاده از کمپرس یخ است. در این شرایط فرد به غیر از فعالیت هایی مثل اجابت مزاج نباید حرکت دیگری داشته باشد. اگر درد با این روش تسکین پیدا نکند، می توان تحت نظرپزشک از داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی یا استروییدی مثل کورتون استفاده کرد. خیلی اوقات برای تسکین دردهای سیستم عصبی ناشی از دیسک کمر از داروهایی مثل گاباپنتین هم استفاده می شود.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
مصرف مایعات را افزایش دهید
افرادی که دچار درد و درگیری دیسک کمر شده اند باید حتما مصرف مایعات را افزایش دهند تا دیسک به تدریج رطوبت رسانی شود. از آنجایی که دیسک بدون سرخرگ است، در حالت عادی نمی تواند مایعات را از طریق خون به خود جذب کند. بنابراین باید با کمک دستگاه های فیزیوتراپی و درمان های مستقیم، جریان خون را در ناحیه افزایش داد تا به رطوبت رسانی و بهبود دیسک کمک شود. برای حفظ رطوبت در دیسک، محور حرکتی مهره ها نیز باید حفظ شود. برای این منظور می توان از روش های درمانی کایروپراکتیک، فیزیوتراپی و توانبخشی کمک گرفت.

وقتی جراحی دیسک ضرورت دارد

اگر بیرون زدگی دیسک کمر باعث تنگی کانال نخاع، درگیری شدید سیستم عصبی عضلات و تحلیل و ضعف کامل عضلانی شده باشد، فرد نیاز به جراحی پیدا می کند. البته در این موارد نیز توصیه می شود قبل از اقدام به جراحی، متخصص کایروپراکتیک فرد را ویزیت کند، شاید بتوان با روش های غیرتهاجمی این مشکل را به تدریج بهبود بخشید.

پیشگیری از آسیب های دیسک کمر

حفظ وضعیت مناسب بدن حین راه رفتن، ایستادن، نشستن و خوابیدن، خودداری از خم و راست شدن به شیوه نادرست، تقویت عضلات و انعطاف پذیری آنها با ورزش اصولی منظم، انجام حرکات اصلاحی تجویزشده از سوی پزشک، استفاده از مایعات به اندازه کافی و اصلاح گودی بیش از حد یا کمتر از حد کمر و… به پیشگیری از درگیری دیسک کمر کمک می کنند.
خیلی اوقات افراد بعد از خم شدن به سمت زمین برای برداشتن اشیا یا بستن بند کفش و… دچار درد دیسک کمر می شوند، بنابراین آشنایی با شیوه درست خم شدن روی زمین از اهمیت ویژه ای برخوردار است. برای این منظور باید حتما به جای خم شدن از کمر، به شیوه اسکات از زانو خم شوید و خود را به زمین نزدیک کنید. اگر هم توانایی این حرکت را نداشته باشید باید حتما ضعف بدن را با کمک پزشک متخصص برطرف کنید.

درگیری دیسک همیشه درد ندارد

کمردرد ناشی از درگیری دیسک اوایل معمولا قدری خفیف است که فرد به آن توجهی نمی کند. این درد اغلب با خواب و استراحت شبانه برطرف می شود و دوباره با انجام فعالیت های مختلف تا انتهای روز ظاهر خواهدشد. روند بهبود درد با خواب برای مدتی ادامه پیدا می کند تااینکه به تدریج درگیری دیسک افزایش می یابد. میزان درد ناشی از درگیری دیسک به آناتومی بدن فرد نیز بستگی دارد. برای مثال اگر کانال نخاع گشاد باشد، بیرون زدگی دیسک ممکن است دردی برای فرد ایجاد نکند، اما اگر این کانال تنگ باشد حتی یک بیرون زدگی خفیف دیسک هم می تواند باعث درد شدید شود. گاهی اوقات هم افراد مبتلا به درگیری دیسک کمر دچار درد نی شوند و آن را فقط با گزگز شدن و بی حسی در پا تجربه می کنند.  درواقع، این موضوع به محل درگیری دیسک بستگی دارد.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
شاید این درد ناشی از دیسک یا سیاتیک نباشد
کمردرد همیشه بر اثر درگیری دیسک یا سیاتیک اتفاق نمی افتد. برای مثال «نشانگان فاست» یکی از عواملی است که با درگیری مفصل مهره کرم باعث ایجاد درد کمر می شود. گرفتگی های عضلانی کمر و بیماری هایی مثل سرطان پروستات و مشکلات کلیه نیز می توانند باعث انتشار درد به کمر شوند. قوس زیاد یا کم کمر از دیگر عوامل درد در این ناحیه است که می تواند در آینده خطر درگیری دیسک های بین مهره ای را افزایش دهد. تشخیص این موارد بسیار مهم است زیرا می توان با درمان به موقع از تبدیل شدن آنها به درگیری دیسک پیشگیری کرد.

رابطه شغل و دیسک کمر

علاوه بر دیسک های بین مهره ای ناحیه کمر، درگیری دیسک های ناحیه گردن نیز می توانند برای افراد مشکل ساز شوند. درگیری دیسک گردن معمولا در خانم ها شایع تر است و درگیری دیسک کم در آقایان بیشتر دیده می شود. البته باید در نظر داشت که تقریبا ۸۰ درصد از افراد جامعه کمردرد را در طول زندگی خود تجربه می کنند که اغلب به دنبال مشکلات دیسک ایجاد می شود. شغل های متفاوت نیز ممکن است درگیری های متفاوتی در دیسک های بین مهره ای ایجاد کنند.
برای مثال آرایشگران بیشتر دچار درگیری دیسک گردن و وزنه برداران و کارگران شاغل در مکان های کم ارتفاع مثل کانال کولر بیشتر دچار درگیری دیسک کمر می شوند. افزایش سن یکی دیگر از عوامل موثر بر درگیری دیسک است. به همین دلیل بیشتر افراد بالای ۴۰ سال، علائم درگیری دیسک را تجربه می کنند.
دیسک یا سیاستیک؟ مساله این است؟
جراحی دیسک چگونه انجام می شود؟
جراحی آخرین راهکار برای درمان مشکلات دیسک های بین مهره ای است. درواقع، اگر بیمار با استراحت، درمان های غیرتهاجمی مثل روش های کایروپراکتیک و فیزیوتراپی و مصرف داروهای خوراکی و تزریقی بهبود نیابد، می تواند برای انجام جراحی تحت بررسی قرار بگیرد. جراحی دیسک های بین مهره ای روش های مختلفی انجام می شود که انتخاب هر یک از آنها به شرح حال و سن بیمار، میزان تخریب دیسک، درگیری اعصاب و تحلیل عضلات بستگی دارد. این روش ها عبارتند از:
لامینوتومی و لامینکتومی: در روش لامینوتومی، جراح مقدار از تیغه استخوانی لامینای مهره (قسمت پشتی قوس مهره ای) را می تراشد تا کانال نخاع گشاد و فشار دیسک بیرون زده از روی ریشه عصب برداشته شود. در روش لامینکتومی نیز تیغه لامینا به طور کامل برداشته می شود. این چراحی ها با بیهوش عمومی و ایجاد یک برش کوچک در پشت بیمار انجام می شوند. لازم به ذکر است در این روش ها، دیسک همچنان به صورت بیرون زده در جای خود باقی است. و فقط کانال نخاغ گشاد می شود.

میکرودیسککتومی و دیسککتومی: در روش میکرودیسککتومی، جراح قسمتی از دیسک را که بر عصب فشار می آورد، خارج می کند. در روش دیسککتومی نیز کل دیسک مورد نظر از بدن خارج می شود. دیسککتومی با بیهوشی عمومی و یک برش کوچک در پشت بیمار انجام می شود. میکرودیسککتومی را می توان بدون بیهوشی و به صورت سرپایی در مطب نیز انجام داد.

استفاده از دیسک مصنوعی: در این روش، جراح دیسک مورد نظر را به طور کامل خارج و آن را با یک دیسک مصنوعی جایگزین می کند. این روش با بیهوشی کامل و برش در پشت بیمار انجام می شود. دیسک مصنوعی برای افرادی مناسب است که فقط در یک دیسک دچار مشکل هستند و از آرتروز و پوکی استخوان رنج نمی برند. برای مثال افراد جوانی که بر اثر تصادف یا حادثه دچار درگیری و آسیب در یکی از مهره ها شده اند، داوطلب مناسبی برای این جراحی هستند.

اسپاینال فیوژن: در این روش،  جراح مهره های درگیری را با پیچ به یکدیگر متصل و در جای خود ثابت می کند تا فشار از روی عصب برداشته شود. این روش زمانی انجام می شود که بیشتر از دو دیسک درگیر باشند و آرتروز شدید در بیمار دیده شود؛ یعنی دیسک به قدری تخریب شده باشد که مهره به راست یا چپ افتادگی پیدا کرده باشد. فیوژن مهره های کمری، محور حرکتی طبیعی را در ناحیه مورد نظر به طور دائم کاهش می دهد.

آب‌ مروارید ؛ علل، علایم و راه‌های درمان آن

«آب‌مروارید» جزو شایع‌ترین اختلالات بینایی و یکی از ۳ عامل اصلی نابینایی است. آب‌مروارید به معنی این است که عدسی چشم شفافیت خود را از دست بدهد. طبعا زمانی که عدسی چشم کدر شود و قابلیت خود را در تمرکز نور روی شبکیه از دست بدهد، تصویر خوبی روی شبکیه تشکیل نمی‌شود و در نتیجه شخص تصاویر اجسام و مناظر خارجی را به حالت کدر و مات می‌بیند.
در بیشتر موارد آب‌مروارید با افزایش سن به آرامی پیشرفت می‌کند. با گذر زمان ساختار عدسی چشم نیز تغییر می‌کند که گرچه هنوز علت آن به طور دقیق مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد مهم‌ترین عامل این است که پروتئین‌های عدسی تحت‌تاثیر رادیکال‌های آزاد تغییر می‌کنند و تدریجا کدر می‌شوند. آب‌مروارید انواع مختلفی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها آب‌مروارید مرتبط با سالمندی است.
درواقع، بیشتر موارد آب‌مروارید در سالمندان بروز می‌کند و روند طبیعی سالمندی می‌تواند با سخت و تار شدن عدسی همراه باشد.
نوع دیگری از آب‌مروارید به صورت یک مشکل ثانویه بروز می‌کند. بعضی بیماری‌ها، به‌خصوص دیابت کنترل‌نشده، مصرف برخی داروها از جمله کورتیزون خوراکی، التهابات داخل چشم و همچنین ضربه‌های چشمی می‌توانند سبب بروز آب‌مروارید شوند. به علاوه، انجام عمل‌های جراحی داخل چشم نیز ممکن است زمینه‌ساز این مشکل شوند.
علاوه بر ضربه به چشم، سوختگی ناشی از مواد شیمیایی، قرار گرفتن در معرض گرمای شدید و اشعه مادون قرمز نیز که به عدسی آسیب می‌رسانند باید به‌عنوان عامل خطر در نظر گرفته شوند. در موارد نادری آب‌مروارید در زمان تولد نوزاد تشخیص داده می‌شود که یک بیماری مادرزادی است یا در نتیجه انتقال یک بیماری عفونی مانند سرخجه، توکسوپلاسموز یا سیفلیس طی دوران بارداری به جنین بروز پیدا می‌کند.
 علل، علایم و علاج آب‌مروارید
علائم ابتلا به آب‌مروارید
یکی از بارزترین علائم ابتلا به آب‌مروارید، کاهش قابل‌توجه قدرت بینایی در انجام فعالیت‌های روزمره است. به طور کلی، این کاهش بینایی به آرامی و طی چند سال ایجاد می‌شود، ولی گاهی نیز به سرعت پیشرفت می‌کند و مشخص می‌شود. همچنین در حالت پیشرفت آب‌مروارید، رنگ مردمک به جای سیاه به خاکستری یا شیری متمایل می‌شود. در مراحل پیشرفته بیماری نیز ممکن است قدرت بینایی فرد تنها تا حد درک نور کاهش یابد.
دوبینی، تار دیدن تدریجی محیط، دید مه‌آلود و کدر، ضعف بینایی در تشخیص رنگ‌ها، احساس وجود پرده‌ای روی چشم و احساس نیاز به تعویض عینک نیز می‌تواند از دیگر علائم ابتلا به آب‌مروارید باشد.
نکته دیگری که باید به آن توجه داشت اینکه آب‌مروارید هیچ دردی ندارد.
افرادی که در معرض خطرند
همه افراد ممکن است به آب‌مروارید مبتلا شوند زیرا سالمندی مهم‌ترین عامل زمینه‌ساز آن است.
با این حال احتمال ابتلا در بیمارانی که سال‌هاست به دیابت مبتلا هستند، افراد با سابقه خانوادگی آب‌مروارید، کسانی که جراحی چشم داشته‌اند، افرادی که با نور شدید قرمزرنگ مانند کوره‌های صنعتی مواجه‌اند و بیمارانی که برای درمان سرطان تحت‌درمان‌های رادیوتراپی قرار دارند بیشتر است.
به علاوه، مصرف طولانی‌مدت داروهای کورتیکواستروئیدی، استعمال دخانیات، مصرف زیاد الکل و تغذیه بدون مقدار کافی میوه و سبزیجات به دلیل کمبود ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند زمینه ابتلا به آب‌مروارید باشد.
درمان آب‌مروارید
تا زمانی که آب‌مروارید به مرحله پیشرفته نرسیده و فعالیت‌های روزمره شخص را مختل نکرده است، درمانی لازم ندارد، اما زمانی که بیماری کاملا پیشرفت کرده باشد، تنها روش درمان عمل جراحی است. عمل شامل خارج کردن عدسی چشم از یک شکاف کوچک به وسیله دستگاه مخصوص به نام «فیکو» و نصب عدسی مصنوعی (لنز) داخل چشم است. امروزه این عمل جراحی بسیار رایج است و به طور سرپایی انجام می‌شود و در بیش از ۹۵ درصد موارد با موفقیت همراه است و بینایی بسیار بهبود می‌یابد. علت عدم موفقیت درمان در بعضی بیماران می‌تواند مشکلات دیگر چشمی مانند گلوکوم یا استحاله ماکولای چشم باشد یا به‌ندرت عوارضی مانند خونریزی حین عمل یا پیش از عمل یا عفونت پس از عمل پیش می‌آید. پس از عمل بیمار مرخص می‌شود و روز بعد پانسمان برداشته خواهد شد. پس از آن دستور قطره ریختن به بیمار داده می‌شود و بیمار می‌تواند بلافاصله فعالیت‌های عادی روزمره‌اش را شروع کند.
۶ باور رایج درباره آب‌مروارید
۱) آبریزش چشم با آب‌مروارید مرتبط است؟
بعضی افراد فکر می‌کنند اگر آبریزش چشم دارند، حتما مبتلا به آب‌مروارید شده‌اند یا اینکه آب‌مروارید زمینه‌ساز آبریزش و اشک می‌شود، در حالی که این دو مساله هیچ ارتباطی به یکدیگر ندارند و استفاده از کلمه «آب» در این بیماری به دلیل اشک یا آبریزش چشمی نیست. آبریزش چشم مربوط به بیماری‌های سطحی چشم است و عواملی مانند آلودگی هوا، پایین آمدن کیفیت اشک، حساسیت ملتحمه و قرنیه، ناخنک و… می‌تواند زمینه‌ساز آن باشد، در حالی که آب‌مروارید، کدر شدن عدسی چشم است.
۲) اگر آب‌مروارید جراحی نشود به آب‌سیاه تبدیل می‌شود؟
به‌ندرت ممکن است عمل نکردن آب‌مروارید پس از سال‌های طولانی و نه در مدت کوتاه به آب‌سیاه ( ناشی از افزایش فشار چشم) بینجامد. از طرفی، آب‌مروارید باید زمانی جراحی شود که دید بیمار مختل شده باشد؛ یعنی کدورت عدسی به حدی رسیده باشد که شخص نتواند فعالیت‌های روزمره‌اش را انجام دهد. درواقع، تا زمانی که فرد می‌تواند به فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد، عمل آب‌مروارید را نیز می‌توان به تاخیر انداخت. عمل جراحی برای افراد مختلف، متفاوت خواهد بود. به‌عنوان مثال جراحی برای مهندس جوانی با فعالیت‌های مختلف از جمله رانندگی، مطالعه و… با جراحی فرد سالمندی که برای تماشای تلویزیون مشکل دارد، تفاوت می‌کند.
۳) بیماران به دلیل بیماری‌های قلبی نمی‌توانند تحت‌بیهوشی برای جراحی قرار گیرند؟
چشم ارگان کوچکی است و به راحتی می‌توان با بی‌حسی موضعی، آب‌مروارید را عمل کرد. نیازی به بیهوشی نیست و عمل معمولا ظرف ۱۵ دقیقه انجام می‌شود.
۴) مصرف داروهای ضدانعقاد مانند آسپیرین، وارفارین و… به دلیل ناراحتی قلبی یا عروقی و عدم امکان قطع دارو مانعی برای عمل آب‌مروارید است؟
عمل آب‌مروارید هیچ نیازی به قطع چنین داروهایی ندارد و در حالی که بیمار دارو مصرف می‌کند، به راحتی می‌تواند تحت‌جراحی آب‌مروارید قرار بگیرد.
۵) بیمار چند روز پس از عمل آب‌مروارید به استراحت نیاز دارد؟
پس از عمل آب‌مروارید نیاز به استراحت خاصی نیست و توصیه می‌شود بیمار حداکثر تا ۲۴ ساعت مراقب باشد. روز بعد از عمل که پانسمان برداشته می‌شود، فرد دید خوبی دارد و می‌تواند به فعالیت‌های روزمره‌اش بپردازد.
۶) اگر آب‌مروارید عمل نشود، ممکن است منجر به نابینایی شود؟
نابینایی کامل نه، اما اگر زمان طولانی مثلا ۱۰ یا ۲۰ سال بگذرد و آب‌مروارید عمل نشود، می‌تواند دید را تا حد درک نور کاهش دهد.

توصیه‌های تغذیه‌ای برای بهبود عملکرد عدسی چشم

 دکتر سیدمهدی مدرس‌زاده، استاد چشم‌پزشکی و رئیس مرکز تحقیقات چشم دانشگاه علوم پزشکی ایران: گرچه به طور قطع نمی‌توان راهکار قطعی برای پیشگیری از آب‌مروارید مطرح کرد، اما به هر حال کاهش زمینه‌های خطر جزو بهترین توصیه‌های سلامت محسوب می‌شود. در این زمینه مصرف بعضی خوراکی‌ها با تاثیر قابل‌توجه بر بهبود عملکرد سلول‌های بینایی و عدسی چشم قطعا مفید خواهد بود.

رژیم غذایی سرشار از سبزیجات
ریزمغذی‌های فراوان موجود در سبزیجات خام، به‌خصوص ویتامین A تاثیر فوق‌العاده‌ای برای سلامت چشم‌ها دارند. البته سبزی‌ها باید پیش از مصرف به خوبی شسته و ضدعفونی شوند تا از بروز دیگر بیماری‌ها پیشگیری شود. علاوه بر مصرف روزانه سالاد همراه با چاشنی‌های مفیدی مانند روغن زیتون و آبلیمو می‌توان آب سبزیجاتی مانند هویج را نیز در برنامه روزانه گنجاند.
هویج و کدو حلوایی جزو بهترین سبزیجات با این تاثیر فوق‌العاده هستند که می‌توان آب هویج و آب کدو حلوایی را برای حفظ سلامت چشم‌ها در برنامه غذایی روزانه گنجاند.
در این‌باره از خواص اسفناج نیز نباید غافل شد. این سبزی خوشمزه منبع غنی از بتاکاروتن و آنتی‌اکسیدان‌هاست که مصرف روزانه آن بر اساس تحقیقات می‌تواند مانع بروز آب‌مروارید شود.
سیر
فواقد بی‌نظیر سیر بر کسی پوشیده نیست و نمی‌توان در چند سطر آنها را برشمرد، اما آنچه در رابطه با سلامت عدسی چشم و جلوگیری از کدرشدن آن توصیه می‌شود، مصرف روزانه ۲ تا ۳ حبه سیر است. درواقع، این توصیه سبب شفافیت عدسی چشم می‌شود، درست مانند زمانی که سطحی را با آب و صابون می‌شوییم.
چای سبز
چای سبز جزو بهترین نوشیدنی‌های سلامت است که تاثیر خوبی نیز بر مشکلات بینایی خواهد داشت. برای بهره‌مندی از خواص این نوشیدنی توصیه می‌شود روزانه ۳ تا۴ فنجان میل شود. آنتی‌اکسیدان‌های موجود در چای سبز به بهبود عملکرد چشم‌ها کمک می‌کند و می‌تواند به‌عنوان یک مکمل محسوب شود. در رابطه با مقدار مصرف بهتر است نظر پزشک را نیز جویا شد.
خوراکی‌های سرشار از ویتامین C
مصرف مکمل‌های ویتامین C و مواد غذایی سرشار از آن مانند مرکبات، کیوی، توت‌فرنگی و… تاثیر پیشگیرانه‌ای نسبت به تشکیل آب‌مروارید دارد. جالب است بدانید تجمع ویتامین C در عدسی چشم بیشتر از سایر اندام‌ها و قسمت‌های بدن است. در صورتی که آب‌مروارید تشخیص داده شود می‌تواند با مشورت پزشک مکمل‌های این ویتامین را نیز مصرف کند. یک مکمل طبیعی از ویتامین C و بتاکاروتن که تاثیر عالی بر بینایی دارد را نیز می‌توان به راحتی در منزل تهیه کرد. کافی است آب ۲ برگ آندیو، ۲ ساقه کرفس، مقداری جعفری و ۵ عدد هویج را با هم مخلوط کنید و از فواید بی‌نظیر آن بهره‌مند شوید.
بادام
بادام را نیز باید در گروه‌های خوراکی‌های مفید برای تقویت بینایی و پیشگیری از آب‌مروارید دانست. چند دانه بادام را یک شب در مقداری آب خیس کنید و صبح روز بعد پس از جدا کردن پوست‌ها، میل کنید. البته می‌توان به جای آب از شیر استفاده کرد تا ارزش غذایی بالاتری داشته باشد. گفته می‌شود گذاشتن عصاره بادام خیس‌شده در بادام روی پلک چشم‌ها به رفع تحریک‌پذیری و قرمزی ناشی از آب‌مروارید نیز کمک می‌کند.
البته باید توجه داشت هیچ یک از این توصیه‌های طبیعی به طور کامل نمی‌تواند آب‌مروارید را درمان کند و جایگزین عمل جراحی نیست. درواقع، چنین راهکارها و روش‌هایی به‌عنوان اصول تغذیه و شیوه زندگی سالم بهتر است از دوران کودکی و جوانی رعایت شود تا سلامت عمومی بدن حفظ شده و با آسیب‌های رادیکال‌های آزاد ناشی از آلودگی هوا و… به‌عنوان عامل زمینه‌ساز بسیاری از بیماری‌ها از جمله آب‌مروارید مقابله شود.
آب‌ مروارید در جهان
ترجمه از مریم‌سادات کاظمی: براساس آمار سازمان بهداشت جهانی، «آب‌مروارید» ناشی از سالمندی با ۴۸ درصد آمار نابینایی در صدر مهم‌ترین علل نابینایی در دنیا قرار دارد که ۱۸ میلیون نفر را شامل می‌شود. تشخیص و درمان مناسب در این‌باره بسیار تاثیرگذار است، به طوری که آب‌مروارید در کشورهای توسعه‌یافته تنها در ۵ درصد موارد به نابینایی منجر می‌شود، اما در کشورهای فقیر ۵۰ درصد نابینایی‌ها را شامل خواهد شد.
طی سال‌های اخیر به دلیل افزایش سن امید به زندگی تعداد مبتلایان به این بیماری چشمی نیز بیشتر شده است. پس از ۷۵ سالگی، احتمال ابتلا به آب‌مروارید تا ۵۰ درصد افزایش می‌یابد و گرچه تا به حال هیچ اقدام پیشگیرانه موثری نسبت به آب‌مروارید شناخته نشده، اما عمل جراحی می‌تواند بسیار موثر باشد و بینایی عادی را به بیش از ۹۵ درصد مبتلایان بازگرداند.
به‌رغم اینکه در حال حاضر عمل جراحی آب‌مروارید بسیار پیشرفت داشته، معمولا عمل سرپایی محسوب می‌شود و بیشتر مبتلایان در کشورهای توسعه‌یافته پیش از تحلیل بینایی، تحت‌عمل جراحی قرار می‌گیرند، اما هنوز در بسیاری از کشورهای فقیر و توسعه‌نیافته امکان دسترسی به تجهیزات و درمان مناسب آن وجود ندارد. از طرفی، باید توجه داشت حتی در برخی کشورها که امکانات و مراقبت‌های جراحی نیز وجود دارد تحلیل بینایی شایع است که مهم‌ترین علل آن را باید انتظار طولانی برای عمل جراحی، عدم امکان درمان به دلیل هزینه‌های بالا برای قشر ضعیف جامعه و عدم اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی دانست.
تحلیل بینایی و به‌تبع آن نابینایی به دلایل مختلف از جمله آب‌مروارید درمان‌نشده مشکلات عدیده‌ای برای فرد و خانواده ایجاد می‌کند و یک مساله سلامت عمومی و اجتماعی- اقتصادی برای جوامع، به‌خصوص کشورهای در حال توسعه و کم‌درآمد خواهد بود. گزارش‌های سازمان بهداشت جهانی حاکی از آن است که از هر ۱۰ نابینا به دلایل مختلف از جمله آب‌مروارید، ۹ نفر در چنین جوامعی زندگی می‌کنند و کشورهای جنوب صحرای آفریقا، چین و هند نزدیک به ۶۰ درصد نابینایان جهان را دارند.
اقدامات سازمان بهداشت جهانی برای کاهش آمار نابینایی در جهان
بررسی‌های سازمان بهداشت جهانی نشان می‌دهد حدود ۸۰ درصد موارد نابینایی در جهان از طریق شناخت علل زمینه‌ساز، تشخیص بیماری در مراحل اولیه و درمان مناسب اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. در این‌باره طرحی تا سال ۲۰۲۰ میلادی مطرح شد که پیشرفت‌های قابل‌توجهی از طرف سازمان بهداشت جهانی و کشورهای عضو، نهادهای مرتبط با سلامت کشورهای مختلف و بخش‌های خصوصی سمن‌ها (NGO) انجام گرفته است.
هدف این طرح هماهنگی گسترده نهادهای خصوصی و بین‌المللی در پیشگیری از نابینایی و کمک مالی در زمینه مراقبت‌های درمانی است که می‌تواند به جلوگیری از نابینایی‌های اجتناب‌پذیر بینجامد. در این طرح همچنین بر میزان موفقیت بالا در بازگرداندن بینایی و بهبود کیفیت زندگی، خدمات مطلوب و در دسترس، به‌خصوص در جوامع محروم و اقداماتی مبنی بر غلبه بر موانع و تقویت خدمات کاملا تاکید شده است. تاکنون نهادهای بین‌المللی سالانه هزینه‌ای بالغ بر ۸۰ میلیون دلار را به اقدامات پیشگیرانه از نابینایی اختصاص داده‌اند و دستیابی به اهداف مورد انتظار تا سال ۲۰۲۰ میلادی، نیازمند افزایش حداقل ۲ برابری این هزینه است.

چاقی شکمی، علل و خطرات آن

چاقی برای سلامتی خوب نیست و همه این را می‌دانیم، اما آیا می‌دانستید که چاقی شکمی یعنی داشتن چربی اضافی در شکم خیلی بدتر است؟ علاوه بر اینکه ممکن است برای خریدن شلوار به دردسر بیفتید، می‌تواند تهدیدی جدی برای سلامتی‌تان باشد.
تجمع چربی ناسالم در شکم، یعنی اینکه چربی اطراف کبد و سایر ارگان‌های داخل شکم‌تان را هم گرفته است! افراد زیادی مخصوصا آنهایی که ساختار بدنی سیب یا گلابی شکل دارند، به دلیل تجمع چربی زیاد در ناحیه‌ی شکمی بیرون زده پیدا می‌کنند.
چربی یک شبه شکم‌تان را احاطه نمی‌کند، علت‌های زیادی می‌تواند موجب چاقی شکمی شود:
. خوردن غذاها و نوشابه‌های زیادی که پُر از قند و فروکتوز هستند می‌توانند دور کمرتان را افزایش بدهند.
. مصرف زیاد الکل می‌تواند منجر به تجمع چربی شکم همراه با التهاب، بیماری کبدی و سایر مشکلات شود.
. مصرف مداوم چربی‌های ترانس، که یکی از ناسالم‌ترین چربی‌هاست، می‌تواند باعث چاقی شکمی و التهاب، مقاومت انسولینی، بیماری قلبی و مشکلات گوناگون دیگر شود.
. سبک زندگی یکجا نشینی هم یکی دیگر از علت‌های اصلی تجمع چربی در شکم است.
. رژیم غذایی کم پروتئین هم می‌تواند سبب چاقی شکمی بشود.
. زنان در دوران یائسگی به دلیل تغییرات هورمونی در بدن، مستعد چاقی شکمی هستند.
. عدم تعادل در باکتری‌های روده می‌تواند ریسک تجمع چربی اطراف شکم را بالا ببرد.
. استرس زیاد در زندگی هم می‌تواند منجر به افزایش هورمون کورتیزول شده و در نتیجه چربی شکمی را هم افزایش بدهد.
. رژیم غذایی کم فیبر و پُر از غلات تصفیه شده هم می‌تواند چاقی شکم در بر داشته باشد.
. ژنتیک نیز نقش مهمی در افزایش نسبت کمر به باسن و ذخیره‌ی کالری اضافی به عنوان چربی شکمی دارد.
. کمبود خواب یا خواب بی‌کیفیت هم می‌تواند منجر به افزایش وزن، از جمله چاقی شکمی شود.
به هر حال دلیل چاقی شکمی شما هر چه که باشد، یک چیز مسلم است؛ برای سلامتی‌تان مضر است. در ادامه برخی از خطرات پنهان چاقی شکمی‌ را برای‌تان می‌گوییم.
۱٫ دیابت
داشتن چربی شکمی، احتمال ابتلا به دیابت را بیشتر می‌کند. اگر بدن شما چربی را ترجیحا در شکم ذخیره کند، ریسک ابتلا به دیابت نوع دوم بیشتر است نسبت به زمانی که بدن‌تان چربی را جای دیگری مثلا در ران‌ها یا باسن ذخیره کند. چاقی شکمی یعنی چربی بیشتری در اندام‌های مهم مسئول در سوخت و ساز گلوکز جمع شده است. این اتفاق می‌تواند موجب مقاومت به انسولین و نقص سلول‌های بتا و اختلال در هموستاسیس گلوکز شود. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ نشان داد ارتباط مستقمی بین معیارهای چاقی شکمی و ابتلا به دیابت نوع دوم وجود دارد. کاهش سایز دور کمر می‌تواند این ریسک را کاهش بدهد.
۲٫ بیماری قلبی
حمل چربی اضافی در شکم، بدون در نظر گرفتن وزن کلی‌تان، می‌تواند تاثیر قابل توجهی بر ریسک بیماری‌های قلبی داشته باشد. چربی اضافی در شکم منجر به افزایش تریگلیسرید و کاهش کلسترول خوب می‌شود.
مطالعات نشان داده  چربی شکمی ارتباط قوی با بیماری‌های قلبی و عروقی و سرطان دارد. همچنین افزایش سایز دور کمر با افزایش ریسک مرگ در اثر بیماری‌های قلبی و عروقی، حتی در میان زنان با وزن نرمال، ارتباط دارد.
۳٫ افزایش فشار خون
داشتن چربی اضافی در حفره‌ی شکم، بیشتر از داشتن چربی در زیر پوست، باعث افزایش احتمال فشار خون بالا می‌شود. تحقیقات نشان داده افرادی که چربی زیادی در حفره‌ی شکم و اطراف اندام‌های شکمی دارند، بیشتر مستعد فشار خون بالا هستند. دلیل این اتفاق نیز تداخل چربی با عملکرد کلیه‌هاست.
۴٫ سرطان
حمل چربی اضافی در اطراف شکم و کمر می‌تواند ریسک ابتلا به سرطان‌های گوناگون از جمله سرطان روده بزرگ، لوزالمعده، سینه (بعد از یائسگی) و رحم.
مطالعات نشان می‌دهد داشتن لایه‌ی چربی در پایین شکم، در مقایسه با داشتن چربی در زیر پوست، بدتر است زیرا تومورهای سرطانی را تشویق به رشد می‌کند.
۵٫ آپنه خواب
بیشتر از ۱۸ میلیون آمریکایی دچار آپنه خواب هستند. داشتن چربی شکمی، یکی از ریسک فاکتورها برای این نوع مشکل خواب است، مخصوصا برای مردها. مطالعات نشان داده‌اند چربی شکمی در بیماران دچار آپنه خواب بیشتر است. ضمنا چاقی شکمی و آپنه خواب، تشکیل یک چرخه‌ی معیوب می‌دهند که همدیگر را تشدید می‌کنند.
نکاتی برای کاهش چربی شکم
. فعالیت هوازی با شدت متوسط انجام دهید مانند پیاده روی تند، دست کم ۱۵۰ دقیقه در هفته.
. ورزش‌های قدرتی را دست کم دو بار در هفته انجام دهید.
. سعی کنید با حرکاتی چون کرانچ یا سایر تمرین‌های مربوط به شکم، عضلات این قسمت را تقویت کنید.
. تغذیه‌ی سالم‌تری بر پایه‌ی منابع گیاهی داشته باشید، پروتئین کم چرب بیشتر مصرف کنید.
. لبنیات پُر چرب مصرف نکنید، مصر گوشت‌های فرآوری شده و غلات تصفیه شده را هم به حداقل برسانید.
. به مقدار متعادلی از چربی‌های تک غیراشباع و چند غیر اشباع مصرف کنید.
. بیشتر آب بنوشید تا بدن‌تان هیدراته باشد.
. از نوشیدن نوشابه‌های حاوی شیرین کننده‌های مصنوعی یا هر چیزی که قند اضافی دارد پرهیز کنید.

بلیچینگ دندان ضرر هم دارد؟

هیچ چیزی مانند یک لبخند زیبا و سفید نمی‌تواند شادی و حتی موفقیت را برای شما به ارمغان بیاورد؛ بنابراین همه ما به دنبال سفید کردن دندان خود هستیم. بلیچینگ دندان یک روش فوق العاده برای از بین بردن زردی دندان‌های شماست. اما آیا بلیچینگ عوارض دارد؟

میلیون‌ها نفر در معرض تغییر رنگ دندان هستند که در درجه‌های مختلف ایجاد می‌شود. حتی کسانی که مرتب مسواک زده، از نخ دندان استفاده کرده و به دندانپزشک مراجعه می‌کنند، باز هم ممکن است بر اثر مواد غذایی خاص، عوامل محیطی و گذشت زمان، دچار جرم و زردی دندان شوند. خوشبختانه، سفید کردن دندان‌ها به روش‌های حرفه ای، یک روش فوق العاده برای پاک کردن یا نابود کردن لکه‌ها روی دندان بوده و به ایجاد لبخند طبیعی، زیبا و سفید به شما کمک می‌کند. بلیچینگ دندان یا سفید کردن دندان، یکی از این روش‌ها است.

بلیچینگ دندان چیست؟
در روش بلیچینگ دندان، محصولی حاوی سفید کننده (پراکسید هیدروژن یا پراکسید کربامید) برای سفید کردن دندان به کار برده می‌شود.

این ماده مانند وایتکس عمل کرده و جرم و زردی دندان را از بین می‌برد و نوعی روش شیمیایی محسوب می‌شود. مولکول‌های این ماده، به مینای دندان شما نفوذ کرده و باعث سفید شدن ریشه‌ای دندان شما شده و لکه‌ها را از بین می‌برد.

امروزه، گزینه‌های زیادی برای سفید کردن دندان وجود دارد. اگرچه محصولات زیادی برای این کار در دسترس است، اما درمان حرفه‌ای و کمک گرفتن از دندانپزشک مناسب‌تر بوده و نتایج قابل اعتمادتری را ارائه می‌دهد.

دندانپزشک، بسته به سلامت دندان، درمان شما را انتخاب می‌کند. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق از نتایج درمان سفید کننده خود راضی هستند. عوارض جانبی، نادر و خفیف بوده وشیوه درمان غیر تهاجمی است. به این ترتیب، شما می‌توانید با اعتماد به نفس بالا، ازیک لبخند زیبا لذت ببرید.

فواید و عوارض بلیچینگ دندان
با استفاده از محلول سفید کننده در روش بلیچینگ، عمل سفید کنندگی دندان صورت می‌گیرد. درمان در کمتر از یک ساعت به طور کلی انجام می‌شود و نتایج آن نیز بسیار قابل توجه است.

یکی از بزرگترین مزایای استفاده از روش بلیچینگ دندان موثر بودن و دوام آن است. نتایج استفاده از روش بلیچینگ دندان، بسیار چشمگیر‌تر از نتایج دیگر روش‌های سفید کنندگی دندان است.

دلیل این امر این است که استفاده از این روش شیمیایی، بسیار قوی‌تر ازمحصولات مشابه است. اما نظارت دندانپزشک هم ضروری است. حتی دندان‌های بسیار زرد و جرم گرفته را می‌توان با روش بلیچینگ دندان، به صورت حرفه‌ای سفید سازی و درمان کرد.

بلیچینگ دندان ضرر هم دارد؟
به طور کلی، تنها خطر و عارضه عمده‌ای که در مورد بلیچینگ دندان به چشم می‌خورد، حساسیت برخی افراد نسبت به آن است و این حساسیت به ویژه در ساعت‌های اولیه پس از درمان مشخص می‌شود.

دندانپزشک شما اطمینان حاصل خواهد کرد که این حساسیت حاد نیست. اگر احساس حساسیت جزئی دارید، توصیه می‌شود که دهان خود را با آب گرم بشویید تا از ناراحتی جلوگیری کنید. حساسیت دندان به تدریج محو خواهد شد.

تفاوت بلیچینگ دندان و لمینت
بلیچینگ دندان شامل فرایند سفید کردن دندان‌ها با استفاده از مواد شیمیایی یا ساینده است که تا سطح مینا نیز انجام می‌شود. بدیهی است که این مواد شیمیایی ایمن بوده و خطری برای فرد ندارد. در این روش، از پراکسید هیدروژن یا چیزی به نام پراکسید کربامید، برای سفید کردن دندان‌ها استفاده می‌شود.

اما در روش لمینت، لایه‌هایی نازک و سرامیکی بر روی دندان قرار می‌دهند می‌توان گفت: این لایه‌ها مانند روکشی سفید بر روی دندان است. روکش‌های ورقه ورقه‌ای چینی شامل مجموعه‌ای از چند لایه نازک سرامیکی است که جایگزین مینای دندان اصلی می‌شود.

برای استفاده از روکش، مقدار بسیار کمی از مینای دندان اصلی باید حذف شود، که معمولا کمتر از یک میلیمتر است. این کار ضروری است، زیرا روکش، به طور مناسب تری روی دندان قرار می‌گیرد.

از نظر ظاهری، باید گفت که حتی ظاهری بهتر از دندان اصلی به شما می‌بخشد. پیوند میان دندان اصلی و روکش، بسیار مهم است، زیرا نه تنها باعث زیبایی بیشتر می‌شود، بلکه پیوندی قوی است که برای عملکرد درست دندان نیز ضروری است.

جرم گیری بهتر است یا بلیچینگ دندان
به نظر می‌رسد سفید کردن دندان‌ها یا بلیچینگ دندان و جرم گیری دندان‌ها دارای یک هدف مشابه باشند. اگر چه، ظاهرا هر روش سفید کننده ممکن است با هم مشابه باشند، اما در حقیقت با هم تفاوت دارند.

جرم گیری، روشی ساده است که دندان پزشک برای از بین بردن لکه‌ها و زردی‌های روی دندان شما استفاده می‌کند و لایه‌های سطحی و زرد رنگ روی دندان را ساییده و بر طرف می‌کند. اثر جرم گیری معمولا زیاد پایدار نبوده و در اکثر مواقع، نیاز به جرم گیری مجدد وجود دارد.

افراد سیگاری و کسانی که به طور مرتب از کافئین و قهوه استفاده می‌کنند، دارای لکه‌های ماندگار تری بر روی دندان خود بوده و در این گونه مواقع توصیه می‌شود تا از روش بلیچینگ دندان برای سفید کردن و از بین بردن زردی و لکه‌های روی دندان استفاده کنید.

بلیچینگ دندان در منزل
هیچ چیزی مانند یک لبخند زیبا و سفید نمی‌تواند سلامتی، شادی و حتی موفقیت را برای شما به ارمغان بیاورد. بنابراین، جای تعجب نیست که بسیاری از مردم به دنبال سفید کردن دندان خود و بهره بردن از یک لبخند زیبا هستند.

شما می‌توانید به راحتی و در منزل و بدون مراجعه به دندانپزشک، دندان‌های خود را سفید کنید. البته باید گفت که دندانپزشک شما می‌تواند درانتخاب روش موثرتر سفید کننده، به شما کمک کند.

شما می‌توانید محصولات زیادی را برای سفید کردن دندان خود تهیه و استفاده کنید. با این حال، اکثر محصولات سفید کننده، دارای مواد شیمیایی بوده و برخی از افراد این موضوع را نمی‌پسندند.

اگر شما خواهان دندان‌های سفید بوده و در عین حال به دنبال مواد شیمیایی برای سفید کردن دندان نیستید، می‌توانید از روش‌های طبیعی برای این کار استفاده کنید. برخی از این روش‌های طبیعی شامل موارد زیر می‌شود.

استفاده از پودرسودا، که دارای خواص سفید کننده طبیعی است، به همین دلیل آن را عنصر محبوب در خمیر دندان تجاری می‌دانند.

پودر سودا، ساینده خفیفی است که می‌تواند در از بین بردن لکه‌های سطحی روی دندان‌ها به شماکمک کند. ماست وسرکه سیب نیز برای قرن‌ها به عنوان یک ماده تمیز کننده و ضد عفونی کننده مورد استفاده قرارمی گرفت.

اسید استیک، که عامل اصلی فعال در سرکه سیب است، عامل موثری در کشتن باکتری‌ها است. املاح ضد باکتری سرکه، برای تمیز کردن دهان و دندان، بسیار مفید است.

همچنین استفاده از یک رژیم غذایی مناسب و حاوی میوه‌ها و سبزیجات، هم برای بدن و هم سلامت و سفید سازی دندان‌های شما بسیار موثر است.

روش دیگر، استفاده از مخلوط توت فرنگی و آناناس برای سفید کردن دندان است. بر طبق تحقیقات انجام شده، روشن شده است که آنزیم موجود در آناناس، در حذف لکه‌های دندان، حتی نسبت به خمیر دندان استاندارد نیز موثر‌تر بوده است. اما در نظر داشته باشید که تمام این موارد، هیچ کدام نمی‌توانند جایگزین مسواک زدن شوند.

چگونه چربی گردن را از بین ببریم؟

گردن قسمتی از بدن است که از لحاظ زیبایی هم برای زنان مهم است و هم برای مردان. در سراسر دنیا بسیاری از افراد به کلینک‌های زیبایی مراجعه می‌کنند تا از شر چربی اضافی گردن و اطراف چانه خلاص شوند. چربی به دلایل گوناگونی ممکن است در گردن شما جمع شود اما یکی از علت‌های اصلی، چاقی و اضافه وزن است. سایر علت‌ها می‌تواند شامل سالخوردگی، حفظ آب در بدن و بیماری‌هایی چون کم کاری تیروئید، سندرم کوشینگ و سندرم تخمدان پلی کیستیک باشد.
خیلی مهم است که چربی گردن را فورا برطرف کنید، زیرا چربی در این ناحیه ارتباط نزدیکی با بیماری قلبی، کلسترول بالا و دیابت دارد.
شما همیشه می‌توانید چربی اضافی را با جراحی زیبایی برطرف کنید، اما زیر چاقو رفتن، هم ریسک دارد و هم هزینه بردار است. برای حل مشکل چربی گردن، می‌توانید تغییراتی در سبک زندگی و روش تغذیه‌ی خود ایجاد کنید و تمرینات مربوط به گردن را انجام دهید. هر چند فورا نمی‌توانید به نتیجه برسید اما پایبند ماندن به الگوهای تغذیه و روتین ورزشی می‌تواند به شما کمک کند از چربی اضافی دور گردن خلاص شوید.
۱٫ تمرین چرخش گردن را انجام دهید
بهترین راه برای آب کردن هر گونه چربی اضافی در بدن ورزش کردن است. در مورد آب کردن چربی گردن هم، چرخش گردن، یکی از بهترین تمرینات است. این حرکت می‌تواند عضلات گردن‌تان را تقویت کرده و انعطاف پذیری آن را بهتر کند. صاف بنشینید و مستقیما به جلو نگاه کنید. سرتان را به آرامی تا جایی که می‌توانید به سمت چپ بچرخانید. سپس به آرامی به طرف راست بچرخانید. این تمرین را ۵ تا ۱۰ بار برای هر طرف تکرار کنید.
۲٫ تمرین فشار سر از پهلو
یک تمرین خوب دیگری که چربی جمع شده در گردن را هدف می‌گیرد، حرکت    است. این تمرین هم عضلات گردن‌تان را تقویت می‌کند و هم عضلات بالای کمرتان را. صاف بنشینید یا بایستید، دست راست‌تان را روی سمت راست سرتان بگذارید، سرتان را به آرامی به سمت راست خم کرده و با دست راست، به سرتان فشار بیاورید تا مانع پایین آمدن سرتان شوید. این وضعیت را ۱۰ تا ۲۰ ثانیه حفظ کنید. حرکت را برای طرف دیگر هم تکرار کنید. روزی ۲ تا ۳ و هر بار ۱۰ تکرار انجام دهید.
۳٫ تمرین دهان را انجام دهید
تمرین دهان هم راه ساده اما موثر دیگری برای برطرف کردن چربی اطراف گردن است. وقتی دهان‌تان را تمرین می‌دهید، تاثیر آن را در عضلات گردن‌تان هم می‌توانید ببینید.
صاف بنشینید و دهان‌تان را کاملا باز کنید. لب پایینی را پشت دندان‌های پایینی‌تان ببرید. ۱۰ تا ۱۵ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس به آرامی لب‌ها را رها کنید. این حرکت را ۵ تا ۷ دقیقه تکرار کنید و روزی ۲ تا ۳ بار این تمرین را انجام دهید.
۴٫ هنگام نشستن قوز نکنید
وضعیت درست بدنی برای رها شدن از چربی گردن اهمیت دارد. در واقع مدل نشستن شما می‌تواند تاثیر زیادی بر عضلات گردن و چانه‌تان داشته باشد.
مثلا اگر عادت دارید موقع نشستن قوز کنید، این وضعیت بدن شما روی عضلات اطراف گردن‌تان تاثیر گذاشته و آنها را ضعیف می‌کند، در نتیجه موجب تجمع چربی در گردن می‌شود. قوز کردن، بدترین وضعیت نشستن است و باید آن را اصلاح کنید. سعی کنید صاف بنشینید و سرتان را بالا بگیرید. نشستن با ژستی درست به شما کمک می‌کند از چربی‌‌های اضافی گردن خلاص شوید. باید در اصلاح وضعیت نشستن خود کاملا هشیارانه عمل کنید تا ناخودآگاه به عادت اشتباه ِ قوز کردن‌تان برنگردید.

۵٫ مصرف کالری‌تان را کاهش دهید

یکی از دلایل اصلی چربی گردن، چاقی است که زمانی روی می‌دهد که شما بیشتر از کالری که در روز می‌سوزانید مصرف کنید. برای همین، کاهش دریافت کالری روزانه، راهی خوب برای کاهش وزن کلی بدن و از دست دادن چربی جمع شده در قسمت‌های گوناگون مانند گردن و شکم است.
برای کاهش مصرف کالری سعی کنید در هر وعده، کمتر غذا بخورید، از مصرف غذاهای پُرچرب مانند پنیر و کره و مایونز و … پرهیز کنید، از مصرف نوشیدنی‌های پُرکالری مانند کولا، آبمیوه‌های صنعتی و … اجتناب کنید، غذا را با سالاد شروع کنید و قبل از خوردن، یک لیوان آب بنوشید تا اشتهای‌تان کمتر شود، میان وعده بخورید اما انتخاب‌های سالمی داشته باشید مانند مغزها و دانه‌ها، میوه و سبزی تازه فراوان مصرف کنید، کربوهیدرات‌های سالمی چون غلات سبوسدار را جایگزین غلات فرآوری شده کنید و بیشتر پروتئین کم چرب بخورید تا برای مدت طولانی‌تری سیر بمانید.
۶٫ هیدراته بمانید
آب برای سلامت بدن و حفظ وزن ایده‌آل ضروری است. اگر آب کافی ننوشید، کاهش وزن برای‌تان خیلی دشوار خواهد بود زیرا آب، نقش اصلی را در دفع سموم از بدن دارد.
ضمنا آب به کنترل اشتها کمک کرده و مانع پُرخوری می‌شود. سعی کنید روزانه حداقل ۸ تا ۱۰ لیوان آب بنوشید، اما مقدار دقیق آن بستگی به وزن، جنسیت و میزان فعالیت شما دارد. علاوه بر آب، بیشتر میوه و سبزی که ظرفیت آب بالایی دارند مصرف کنید. از آشامیدن نوشیدنی‌های گازدار، قهوه و هر چیزی که الکل دارد اجتناب کنید.
۷٫ چای سبز بنوشید
کاهش وزن یکی از بهترین راهها برای رها شدن از چربی گردن است و گنجاندن چای سبز در رژیم غذایی می‌تواند از این جهت کمک بزرگی به شما بکند. چای سبز حاوی آنتی اکسیدان‌های بالقوه و ترکیبات گوناگونی است که متابولیسم‌تان را بیشتر می‌کنند. بنابراین بدن تشویق می‌شود کالری بیشتری بسوزاند و از چربی بدن کم کند. ضمنا چای سبز برای پیشگیری از پیری زودرس پوست هم مفید است. یک قاشق چایخوری برگ‌های چای سبز را در یک فنجان آب داغ بریزید و روی آن را بپوشانید تا چند دقیقه دم بکشد. آن را صاف کرده و کمی عسل به آن اضافه کنید. ۳ تا ۴ فنجان چای سبز روزانه بنوشید.
۸٫ از روغن نارگیل استفاده کنید
می‌توانید از روغن نارگیل بکر برای برطرف کردن چربی گردن استفاده کنید، هم به طور خوراکی و هم به صورت استعمال خارجی. در مصرف خوراکی روغن نارگیل، اسیدهای چرب متوسط زنجیره‌ای که در آن وجود دارد، مستقیما جذب غشای سلول شده و به جای اینکه به عنوان چربی در بدن ذخیره شود، به انرژی تبدیل می‌‌شود. ضمنا، روغن نارگیل باعث افزایش متابولیسم می‌شود. اگر از روغن نارگیل برای ماساژ استفاده کنید، به جراین خون بهتر کمک کرده و از تجمع چربی زیر پوست جلوگیری می‌کند. گردن و اطراف چانه را با روغن نارگیل گرم به مدت ۱۰ دقیقه دو بار در روز ماساژ بدهید. از روغن نارگیل بکر می‌توانید در پخت و پز هم استفاده کنید.
۹٫ ماسک سفیده‌ی تخم مرغ بگذارید
ماسک سفیده‌ی تخم مرغ هم می‌تواند در برطرف کردن چربی گردن و افتادگی پوست تاثیر زیادی داشته باشد. سفیده‌ی تخم مرغ دارای اثر سفت کنندگی پوست بوده و پوست‌تان را محکم و سفت نگه می‌دارد.
سفیده‌ی دو عدد تخم مرغ را جدا کنید و هم بزنید. یک قاشق غذاخوری شیر، یک قاشق غذاخوری عسل و یک قاشق غذاخوری آبلیمو را هم به سفیده‌ی زده شده اضافه کنید و خوب مخلوط کنید. این ماسک را روی پوست اطراف گردن و چانه‌ی خود بگذارید. اجازه دهید ۳۰ دقیقه بماند و سپس با آب ولرم آبکشی کرده و خشک کنید. این ماسک سفت کننده‌ی پوست را هفته‌ای ۲ تا ۳ بار بکار ببرید.
۱۰٫ از سرکه سیب استفاده کنید
سرکه سیب به تجزیه‌ی چربی کمک می‌کند، بنابراین برای جلوگیری از تجمع چربی در قسمت‌های مختلف بدن مانند گردن مفید است. سرکه سیب حاوی مواد معدنی چون پتاسیم، منیزیم و کلسیم بوده و می‌تواند سموم را از بدن دفع کند که عامل مهمی در کاهش وزن است.
سه قسمت سرکه سیب را با یک قسمت روغن زیتون مخلوط کرده و از آن برای ماساژ ناحیه‌ی گردن با حرکاتی به سمت بالا و به مدت ۱۰ دقیقه استفاده کنید. این کار را روزی ۲ تا ۳ بار انجام دهید. همچنین می‌توانید ۲ قاشق چایخوری سرکه سیب را با کمی عسل در یک لیوان آب حل کرده و روزانه با معده‌ی خالی بنوشید.
چند نکته
. ورزش هوازی انجام دهید تا به کالری سوزی‌تان کمک کنید.
. علاوه بر تمرینات هوازی، تمرینات قدرتی یا مقاومتی هم انجام دهید.
. به گردن‌تان هم ضد آفتاب بزنید تا جلوی علائم پیری زودرس پوست را بگیرید، مانند چین و چروک‌‌ها و افتادگی پوست.
. هرگز به گردن‌تان فشار وارد نکنید چون می‌تواند منجر به آسیب جدی شود.

روماتیسم ، بیماری هزارچهره

رشته روماتولوژی از رشته‌های زیرگروه تخصصی داخلی است. متخصصان داخلی پس از گذراندن یک دوره  فوق تخصصی، موفق به اخذ مدرک دانش‌آموختگی این رشته می‌شوند. موضوع بحث در این رشته، بیماری‌های مفاصل و بیماری‌های خودایمنی است.
البته پزشکان ارتوپد، فیزیوتراپ‌ها، متخصصان طب فیزیکی و توانبخشی نیز در حوزه بیماری‌های مفاصل فعالیت دارند، اما ارتوپدها بیشتر به صورت درمان‌های جراحی فعالیت می‌کنند و فیزیوتراپ‌ها و متخصصان طب فیزیکی کمک‌رسان ۲ رشته ارتوپدی و روماتولوژی هستند.
درواقع این روماتولوژیست است که به درمان‌های دارویی بیماری‌های روماتیسمی می‌پردازد. روماتولوژی تا چندسال پیش رشته ناشناخته‌ای بود، اما امروزه با وجود حدود ۱۵۰ فوق تخصص روماتولوژی در کشور می‌توان گفت فعالیت آنان فراگیرتر شده است. دکتر امام، یکی از برجسته ترین روماتولوژیست‌های کشور، در این گفت وگو، درباره «روماتیسم» که یکی از مهم ترین بیماری های این حوزه است و نام این رشته نیز از آن مشتق شده توضیح می دهد.

روماتیسم چیست؟

روماتیسم بیماری ای است که در آن مفاصل متورم شده و دچار التهاب و درد می‌شوند. در گذشته‌های دور تصور می‌شد فقط  افرادی که در نقاط مرطوب زندگی می‌کنند دچار این عوارض می‌شوند ولی امروزه در همه جا این بیماری دیده شده.  براساس بررسی‌های علمی، وجود بیش از ۱۰۰نوع بیماری روماتیسمی با علائم متفاوت در دنیا به اثبات رسیده است.

رماتیسم، بیمـاری هزارچهـره
این بیماری‌ها براساس محل و نوع درگیری بافت یا ارگان بدن، نام و علائم متفاوتی دارند و بالطبع درمان‌های خاص خود را می‌طلبند.  هیچ نقطه‌ای از بدن از هجوم بیماری‌های روماتیسمی در امان نیست، چون این بیماری‌ها با اختلال در روند سیستم ایمنی بدن بروز و شیوع پیدا می‌کنند. هرجا که سیستم ایمنی بدن نفوذ داشته باشد بیماری‌های روماتیسمی نیز ورود پیدا کرده و موجب بروز علائم بیماری فرد می‌شوند.

فقط مفصل درگیر نیست!

لزوما هر بیماری روماتیسمی با درد مفاصل آغاز نمی‌شود و گاهی از سایر ارگان‌ها مانند پوست، چشم، قلب شروع می‌شود و علائم متغیر می شوند.

نکته مهم این است که تمام این بیماری‌ها قابل درمانند و اگر مراجعه به پزشک زودتر صورت گیرد، روزنه‌های امید بسیار بیشتر است و خوشبختانه امروزه این توان درمانی در کشور وجود دارد. نقش وراثت و عامل ژن در ایجاد بیماری بسیار دخالت دارد.

خیلی از بیماری‌های روماتیسمی نقش وراثت دارد و با شناسایی افرادی که با این زمینه درگیر بیماری شده‌اند به آنان گوشزد می‌کنیم که خانواده خود را نیز برای بررسی ارجاع دهند. از جمله این بیماری‌‌ها «بیماری لوپوس» و بیماری «پسوریازیس» یا در اصطلاح «داء‌الصدف» که موجب پوسته‌ریزی صدفی شکل نقاط مختلف پوست بدن می‌شود. این یک نوع بیماری پوستی است که در ۲۰درصد موارد می‌تواند در ایجاد علائم روماتیسم مفصلی نقش اثرگذاری داشته باشد. بیماری «روماتیسم ستون فقرات» نیز جزء این دسته از مشکلات است.

با بررسی ژن در آزمایشگاه نه‌تنها به تشخیص قطعی بیماری پی خواهیم برد بلکه می‌توانیم حتی با شناسایی نوع ژن، علائم و پیش‌زمینه‌های علامتی بیماری را در تک‌تک افراد دارای آن ژن مشخص و معین کنیم. همچنین عوامل محیطی از جمله عفونت‌ها نقش موثری در بروز اینگونه بیماری‌ها دارند. متخصصان و پژوهشگران معتقدند، عوامل میکروبی و عفونت‌ها با نفوذ در سیستم ایمنی بدن قادر به ایجاد انواع اختلالات و بروز بیماری‌های روماتیسمی هستند و همچنین در یک زمینه ژنتیک منــاسـب، عوامل محیطی و فرصت‌طلب می‌تــوانند به ایجــاد یک بیماری روماتیسمی دامن بزنند.

هشدار به سیگاری‌ها!

یکی از مهم‌ترین عوامل بروز بیماری‌های روماتیسمی به‌خصوص آرتریت روماتوئید، مصرف سیگار و دخانیات است.

از سوی دیگر، روماتیسم‌های ستون فقرات نیز با مصرف سیگار به شدت علائم بد و دردناکی در افراد مبتلا ایجاد می‌کنند‌. اگر کسی قصد هدیه دادن سلامت به خود و خانواده را دارد و اگر فردی در خانواده دچار بیماری‌های روماتیسمی است به شدت تاکید می‌کنم از سیگار و دخانیات بپرهیزد. یکی دیگر از عوامل تاثیرگذار در اینگونه بیماری عوامل تنش‌‌زای محیط، اضطراب و استرس‌ است. برخی از روماتیسم‌ها با عوامل روحی و حتی استرس‌ها در ارتباط بسیار نزدیکی هستند. به‌عنوان مثال بیماری پسوریازیس با استرس بسیار تشدید می‌شود. بهتر است بگوییم استرس برای برخی از بیماری‌های روماتیسمی نقش بنزین را دارد.

استرس باعث ترشح موادی در خون می‌شود، این مواد باعث تحریک سیستم ایمنی شده و بدین طریق علائم بیماری در فرد شدت پیدا می‌کند.

در چه کسانی شایع‌تر است

بیماری‌های روماتیسمی هزار چهره‌اند و در هر نقطه و ارگان بدن می‌توانند اثر بگذارند و چهره خود را نمایان کنند. این بیماری‌ها در زنان شایع‌تر از مردان است. ولی برخی از انواع آن مثلا روماتیسم ستون فقرات در مردان شایع‌تر است ولی از آنجایی که اختلالات سیستم ایمنی در خانم‌ها شایع‌تر است بیماری‌های روماتیسمی و حتی آرتروز در این جنس از افراد بیشتر دیده می‌شود مثل آرتریت روماتوئید، لوپوس و آرتروز.

شیوع روماتیسم از نوزادی تا کهنسالی گزارش شده است اما در دهه دوم و چهارم زندگی شیوع بیشتری دارد حتی در جنین داخل رحم مادر نیز این بیماری‌ها گزارش شده است و فرم‌های خاصی از روماتیسم نوزادی و جنینی وجود دارد. درخصوص ورزش کردن باید گفت، کسانی که یک روز درمیان هر دفعه کمتر از ۳۰دقیقه ورزش می‌کنند باید پیه خیلی از بیماری‌ها را به تن خود بمالند؛ فشارخون، دیابت، سکته، دردزانو، چاقی و…
رماتیسم، بیمـاری هزارچهـره

نام سارکوئیدوز را شنیده‌اید؟

بیماری سارکوئیدوز هم یک بیماری روماتیسمی است اما اغلب ریه‌ها را درگیر خود می‌کند و موجب خشکی بافت ریه می‌شود. بیماری سارکوئیدوز به ترتیب چشم‌ها، پوست، ریه و مفاصل را درگیر خود می‌کند و باید برای درمان آن با مشورت متخصص مربوطه وارد عمل شد. سارکوئیدوز ریوی با تنگی نفس و سرفه خودنمایی می‌کند.

ارتباط بیماری های پوستی و مفصلی

شایع‌ترین نقطه‌ای از بدن به جز مفاصل و ستون مهره‌ها که درگیر روماتیسم می‌شود، پوست است. شاید بتوان گفت، اولین بروز علائم روماتیسمی از ناحیه پوست است و حتی اولین بروز آن با مشکلات پوستی و مقاومت به درمان‌های دارویی، همراه است. پوست، کلیه‌ها، ریه، مغز، چشم‌ها از خطر روماتیسم در امان نیستند. بسیاری از افرادی که دچار قرمزی یک‌طرفه چشم می‌شوند و تاری دید می‌گیرند و کم‌کم بهبود پیدا می‌کنند و بعد از مدتی دوباره دچار این علائم می‌شوند در معرض روماتیسم هستند. در این افراد می‌گوییم این عارضه اولین علائم خود را از ناحیه چشم آغاز کرده است.

اینجا هم چاقی دردسر است!

باید به همه توصیه کرد چاقی‌ها و بزرگی شکم را موردتوجه قرار دهید؛ چربی جلوی شکم مانند یک غده درون‌ریز، موادی به داخل بدن ترشح می‌کند. وقتی بدن انسان به یک وزنی عادت کرد دیگر تغییر آن شرایط دشوار خواهد بود. برای پیشگیری از روماتیسم چنداصل را فراموش نکنید؛ تغذیه مناسب، مصرف غذاهای دریایی به‌خصوص ماهی و مصرف امگا۳ به‌خصوص در بیماران مبتلا به لوپوس و روماتیسم ستون فقرات و پسوریازیس. امگا۳ حتی جزو درمان‌ها هم محسوب می‌شود و نه تنها قادر به پیشگیری از روماتیسم است بلکه به درمان هم کمک می‌کند البته ترکیب جدیدی به نام کریل اویل (cril oil) که ۳۰برابر امگا۳ قوی‌تر است، سیستم ایمنی بدن را تعدیل می‌کند.

چند نکته درمورد دردهای عمومی زانو و مفاصل

در مراقبت از مفاصل و زانو باید توجه داشت که نشستن روی دو زانو یا حتی چهارزانو، استفاده نکردن از دستشویی فرنگی یا همچنین بالا و پایین رفتن از سربالایی، مثل کوه یا پله عوامل خطرساز سلامت مفاصل زانو محسوب می‌شود. فراموش نکنیم که در کوه پیمایی و بالارفتن از پله‌ها، بیشترین آسیب به مفاصل زانو هنگام پایین آمدن رخ می‌دهد. درخصوص ورزش در باشگاه‌های بدنسازی باید دقت کرد که هر ورزشی باید زیرنظر مربیان دوره دیده و باتجربه انجام شود.

حتی اگر کمردرد ندارید ولی می‌خواهید کمر سالمی داشته باشید از این ۵  وضعیت پرهیز کنید:

۱- ایستادن طولانی در یک وضعیت

۲- نشستن طولانی در یک وضعیت

۳- حرکت‌های چرخشی ناگهانی

۴- انجام کار سنگین به تنهایی

۵- خم شدن با کمر خمیده (دولا شدن با کمر خمیده)

همچنین به گودی کمر خود توجه کنید، زیرا بزرگی شکم موجب گودی کمر می‌شود و همچنین ایستادن‌های نامناسب درخصوص زانوها توصیه نمی‌شود. با یک توصیه ساده به فکر سلامت زانوهایتان بیفتید؛ به صورت ایستاده پاهای خود را جفت کرده و ببینید فاصله بین دو زانو چقدر است. اگر این فاصله از ۳ انگشت بیشتر بود به‌خصوص در خانم‌ها و دخترخانم‌ها باید به پزشک مربوط (ارتوپد) مراجعه کنند.

رماتیسم، بیمـاری هزارچهـره

چطور باید پیشگیری کرد؟

نکته مهم دیگر، اینکه سیگار و دخانیات را از زندگی خود دور کنید. سیگار برخی از روماتیسم‌ها را به وجود می‌آورد و برخی را با علائم شدیدتر نشان می‌دهد. مصرف ویتامین D در رژیم غذایی بسیار مهم است و همچنین درخصوص عفونت‌ حساس باشید. مصرف غذاهای خارج از منزل مثل سالاد و غذاهای غیربهداشتی و تنقلات می‌تواند به انتقال عفونت‌ها دامن بزند، پس غذای سالم مصرف کنید تا دچار عوارض بیماری‌های روماتیسمی نشوید.

باید دانست سرما و رطوبت واکنش‌های التهابی را بیشتر می‌کند ولی نقشی در ایجاد روماتیسم ندارد ولی موجب درد در افراد مبتلا به بیماری‌های روماتیسمی می‌شود. درخصوص روماتیسم قلبی که به دلیل پیگیری نکردن مناسب درما‌ن‌های آنتی‌بیوتیکی، گلودردهای چرکی رخ می‌دهد پس باید گفت، این عارضه با بیماری‌های روماتیسمی متفاوت است و سال‌هاست که به دلیل توجه به درمان‌های دارویی، عفونت‌های استرپتوکوکی تقریبا تحت کنترل درآمده است.

در چه کسانی ایجاد می‌شوند؟

برخی اوقات داروها در ایجاد این بیماری‌ها نقش دارند و گاهی برخی موادغذایی می‌توانند علائم شبه روماتیسم را ایجاد کنند. اثر یکی از عوامل محیطی خیلی مهم که به صورت عینی در سال ۱۹۸۱ در اسپانیا گزارش شد، به دنبال مصرف نوعی روغن بود. ۲۰ هزار نفر در آن سال به دلیل مصرف نوعی روغن آلوده دچار بیماری «اسکلرودرمی» که نوعی بیماری پوستی بوده و موجب سفتی پوست می‌شود، شدند. بی‌شک تغذیه در بروز یا پیشگیری از بیماری‌های روماتیسمی نقش اساسی دارد.

افرادی که فقر مصرف غذاهای دریایی و ماهی را دارند در برابر ایجاد این بیماری‌ها بسیار مستعدتر از دیگران هستند. کمبود ویتامین D زمینه‌ساز بسیاری از روماتیسم‌ها از جمله آرتریت روماتوئید، پسوریازیس و… است. ۶۰درصد مردم کشورمان و بسیاری از کشورهای دنیا دچار فقر ویتامین D و کمبود این ویتامین وابسته به نور خورشید هستند، ولی باید دانست با مصرف غذاهای دارای آن یا قرار گرفتن در برابر نور مستقیم روزانه خورشید با مصرف فراورده‌های دارویی حاوی ویتامین D و کلسیم می‌توانیم از انواع روماتیسم پیشگیری کنیم.

نباید فراموش کرد ضربه‌ها نیز در ایجاد برخی از بیماری‌های روماتیسمی یا تشدید آن موثرند. به عنوان مثال در بیماری «بهجت» یا بیماری «پسوریازیس» هرگونه ضربه موجب تشدید علائم می‌شود. در افرادی که دچار بیماری بهجت شده‌اند اگر سوزن به یکی از نقاط بدن آنها وارد شود با علائمی چون تورم و التهاب آن ناحیه می‌توان به اثر عوامل محیطی مانند ضربه در تشدید این بیماری پی برد. مبتلایان به بهجت در پی هرگونه عمل جراحی به عنوان مثال جراحی چشم، مفصل و… دچار علائم شدید تورم و التهاب در ناحیه مربوطه می‌شوند و این به‌دلیل پاسخ سیستم ایمنی بدن به عوامل محیطی از جمله ضربه یا جراحی است. در پسوریازیس ضربه موجب جدا شدن سریع‌تر ضایعات پوستی فرد می‌شود.

کفش کتانی‌ را بدون جوراب نپوشید!

شاید از اینکه کفش‌های کتانی‌تان را بدون جوراب بپوشید حس خوبی داشته باشید؛ در پاهای‌تان احساس سبکی می‌کنید و چیزی بین شما و کتانی‌های‌تان فاصله نمی‌اندازد! حتی ممکن است بدانید این کار خوبی نیست اما شاید مثلا به خاطر ظاهری زیباتر ترجیح می‌دهید کتانی‌های قشنگ‌تان را بدون جوراب بپوشید.
چرا پوشیدن کتانی بدون جوراب باعث بد بو شدن پاها می‌شود
پاهای شما هر چقدر هم که تمیز باشند باز هم دلیل نمی‌شود که کتانی‌های خود را بدون جوراب بپوشید. پاهای شما می‌توانند هر روز ۵۰۰ میلی لیتر عرق تولید کنند؛ یعنی چیزی بیشتر از یک بطری نوشابه! حتی اگر عرق‌ یک مایع استریل بود باز هم این مقدار مایع در کفش‌های شما، چیز بدی است. متاسفانه عرق دارای باکتری است. باکتری‌ها در محیط تاریک و مرطوب سریعا تکثیر می‌شوند. این پاهای تمیزی که به داشتن‌شان افتخار می‌کنید، اگر جوراب نپوشید، بوی بسیار بدی خواهند گرفت.
وقتی جوراب نمی‌پوشید، بیشتر از آنچه فکرش را بکنید دچار مشکل خواهید شد
نپوشیدن جوراب می‌تواند به پاهای‌تان آسیب بزند. بسیاری از کفش‌ها اینگونه طراحی نشده‌اند که در تماس مستقیم با پوست‌تان باشند. با نپوشیدن جوراب ممکن است به راحتی دچار تاول بشوید. تاول پا، دردناک است و اگر جورابی برای محافظت از پاهای‌تان وجود نداشته باشد، زخم بازی ایجاد خواهد شد که در محیط پُر از میکروب کفش قرار خواهد گرفت. باکتری‌های در حال رشد داخل کفش‌های‌تان،  از طریق تاول وارد جریان خون‌تان می‌شوند و بدین ترتیب خودتان را در معرض یک عفونت پُر دردسر قرار می‌دهید.
در سال ۲۰۱۴ خبری پخش شده بود مبنی بر اینکه پسربچه‌ی ۱۲ ساله‌ای در اثر عفونت ناشی از تاول روی پایش مُرده بود و این تاول به خاطر پوشیدن کفش بدون جوراب ایجاد شده بود.
حتی اگر جوری مدیریت کنید که پاهای بدون جوراب‌تان در کفش هیچ آسیبی نبینند، چیزهایی که در دیواره‌ی کفش‌های‌تان زندگی می‌کنند باز هم می‌توانند دردسر ساز شوند. پوشیدن کفش بدون جوراب شما را در معرض خطر ابتلا به عفونت قارچی به نام اونیکومیکوسیس قرار می‌دهد. رها شدن از این قارچ‌ها سخت است و می‌تواند به ناخن‌های پای‌تان آسیب بزند.
وقتی بدن‌تان سعی می‌کند شما را خنک نگه دارد، عرق می‌کنید. پاهای عرق کرده خیلی زود بو می‌گیرند و به سختی می‌توانید این بو را از کفش‌های‌تان برطرف کنید. به توصیه‌ی کارشناسان، استفاده از جوش شیرین، کفی‌های طبی، هوا دادن کفش‌ها و هر روز یک کفش را نپوشیدن نکات بهداشتی لازم جهت حفظ سلامت پاهاست. اما اگر کفش‌های‌تان خیلی بو گرفته‌اند، بهتر است کفش‌های جدید تهیه کنید.
چرا خیلی از افراد جوراب نمی‌پوشند
وقتی به لباس‌های ضروری برای روزهای سرد زمستان فکر می‌کنید مطمئنا جوراب‌های گرم و کُرکدار، در بالای این لیست قرار دارند. هیچکس دوست ندارد پاهایش سرد باشند. شاید به نظر برسد هیچکس جوراب نمی‌پوشد تا خنک بماند اما واقعیت این است که با جوراب، بیشتر احساس خنکی خواهید کرد تا بدون آنها! البته منظور ما جوراب‌هایی نیست که برای اسکی می‌پوشند، بلکه از جوراب‌های ورزشی حرف می‌زنیم که جوری طراحی شده‌اند تا رطوبت را از پا دور کرده و از پاهای‌تان حمایت کنند.
یک باور اشتباهی که در مورد جوراب وجود دارد این است که ناجور و ناخوشایند به نظر می‌رسند. شما مجبور نیستید جوراب‌های ساق‌دارتان را با کتانی‌های تنیس‌تان بپوشید، بلکه می‌توانید جوراب مناسب کفش‌های‌تان را تهیه کنید. اگر واقعا ظاهر جوراب را دوست ندارید می‌توانید از جوراب‌های مچی استفاده کنید که از بیرون کفش‌های‌تان دیده نمی‌شوند.
وقت آن است که عادت بدون جوراب کفش پوشیدن را ترک کنید
احتمالا حالا دیگر متقاعد شده‌اید که پوشیدن جوراب به نفع‌تان است پس بهتر است عادت بدون جوراب کفش پوشیدن را ترک کنید.

۱. طرز فکرتان را عوض کنید

جوراب‌تان را جزو لباس زیرتان به حساب بیاورید. لباس زیر را برای محافظت از بدن خود می‌پوشید. درست است که کفش می‌تواند از پاهای شما در برابر برخی از آسیب‌ها و میکروب‌ها محافظت کند، اما همین کفش‌ها می‌توانند باعث آسیب و تولید میکروب شوند. شما جوراب‌های‌تان را بعد از هر بار استفاده می‌شویید اما در مورد کفش‌های‌تان این کار را انجام نمی‌دهید. جوراب، لایه‌ای محافظ بین پا و میکروب‌های نهفته در کفش و محیط است.
۲. جوراب‌هایی را بخرید که با تیپ‌تان جور باشند
جوراب‌های ساق‌دار که تا نیمه‌ی ساق‌های‌تان را می‌پوشانند، استاندارد هستند اما تنها انتخاب نیستند. نوعی از جوراب‌ها را پیدا کنید که با مدل کفش‌ و تیپ‌تان جور باشند، نه اینکه کلا قید پوشیدن جوراب را بزنید. مدل‌های مختلفی از جوراب‌هایی وجود دارد که اصلا دیده نمی‌شوند و اگر شما هم دوست دارید جوراب به پاهای‌تان دیده نشود، می‌توانید با تهیه‌ی این مدل جوراب‌ها، از فواید پوشیدن‌شان بهره مند شوید و از سلامت پاهای خود حمایت کنید.
۳. کاری کنید که جوراب‌های‌تان را فراموش نکنید
اگر از آن دست افرادی هستید که همیشه با عجله از خانه خارج می‌شوید و همیشه فراموش می کنید جوراب‌های‌تان را هم همراه کتانی‌های‌تان بردارید، می‌توانید یک جفت جوراب تمیز را در داخل کتانی‌ها یا ساک ورزشی‌تان بگذارید.
کارهای کوچکی که انجام می‌دهید، تفاوت‌های بزرگی در زندگی ایجاد می‌کنند
شاید بدون جوراب کفش پوشیدن، موضوع ساده و بی‌اهمیتی به نظر برسد اما می‌تواند تاثیر چشمگیری بر زندگی‌تان داشته باشد. دست کم، هر بار که پاهای خود را از کفش خارج می‌کنید، دیگران را با بوی ناخوشایند پاهای‌تان آزار نمی‌دهید! و در بدترین حالت هم دچار عفونتی خطرناک خواهید شد. پاهای شما در تمام طول روز از شما حمایت می‌کنند، پس با محافظت و مراقبت از آنها با پوشیدن یک جفت جوراب مناسب به آنها نشان دهید که چقدر دوست‌شان دارید.

وقتی سینوس ها ملتهب می شوند

سینوزیت یا التهاب سینوسی از مشکلات رایج میلیون ها نفر در جهان است. این بیماری که اغلب اوقات پس از ابتلا به سرماخوردگی ایجاد می شود با علائم آزاردهنده و طول کشنده ای همراه است. سرماخوردگی ها معمولا پس از ۱ هفته بهبود می یابند، اما در بعضی افراد باعث تورم سینوس ها و جلوگیری از خروج خلط از آنها می شوند.
این مساله می تواند به عفونت سینوسی و علائمی مانند آبریزش غلیظ، زرد و بدبو از بینی، احساس فشار یا درد در اطراف صورت و چشم ها، سردرد در ناحیه پیشانی، احتقان، ترشح انتهای حلق و تب و سرفه های طول کشنده منجر شود. برای آشنایی بیشتر با این بیماری رایج، این مطلب را به علل، عوارض، راه های پیشگیری و انواع درمان های سینوزیت اختصاص داده ایم.

سینوزیت به التهاب یا عفونت مخاط سینوس های پارانازال گفته می شود. سینوس های پارانازال از ۴ جفت حفره داخل استخوان های صورت، سر، اطراف بینی و چشم ها تشکیل شده اند و شامل سینوس های فکی، پیشانی، شب پره ای و اتمویید می شوند. سینوس ها به طور طبیعی حاوی هوا هستند، اما وقتی مسدود و پر از مایع می شوند، عوامل بیماری‌زا در آنها شروع به رشد می کنند. یکی از علل شایع سینوزیت، سرماخوردگی است، اما عوامل دیگری مثل حساسیت ها، پولیپ بینی (زائده های کوچک در سطح داخلی بینی)، مشکلات آناتومی مانند انحراف بینی، باکتری ها و به ندرت قارچ ها نیز می توانند باعث ایجاد سینوزیت شوند. درواقع، هر عارضه ای که کانال های ریزش سینوس را مسدود کند، می تواند باعث عفونت سینوس شود.
وقتی سینوس ها ملتهب می شوند
انواع عفونت سینوس
سینوزیت به ۳ گروه تقسیم می شود؛ سینوزیت حاد، تحت حاد و مزمن. این بیماری در صورتی حاد شناخته می شود که زمانی کمتر از ۲ هفته از شروع اولین علائم آن سپری شده باشد. سینوزیت حاد به دنبال بیماری های عفونی مانند سرماخوردگی عارض می شود و با تب و درد شدید همراه است. اگر از شروع علائم ۲ هفته تا ۲ ماه سپری شده باشد، سینوزیت را تحت حاد می نامند. سینوزیت مزمن نیز طولانی تر و با احساس درد کمتری همراه است.
در بیشتر موارد، سینوزیت مزمن به دنبال سینوزیت حادی ایجاد می شود که درمان نشده یا به درمان پاسخ نداده است. التهاب سینوس ها در کودکان به طور شایع در اثر عفونت و حساسیت ایجاد می شود. عفونت سینوس در کودکان عوارض متعدد و خطرناکی مانند آبسه مغزی، سلولیت پره اربیتال، اربیتال و آمپیم مغزی و… ایجاد می کند، بنابراین درمان آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
از سرماخوردگی تا سینوزیت
سرماخوردگی، عفونت مجرای فوقانی تنفسی، بینی و گلو است که معمولا توسط ویروس ایجاد می شود. نشانه های سرماخوردگی شامل گرفتگی و آبریزش بینی، سردرد، خستگی، سرفه و تب خفیف هستند. این نشانه ها معمولا بعد از ظهور به اوج می رسند و سپس به تدریج ناپدید می شوند. هیچ درمانی برای سرماخوردگی ضروری نیست، اما بعضی درمان ها می توانند نشانه ها را تسکین دهند. برای مثال ضداحتقان ها آبریزش را کاهش می دهند و مجرای تنفسی را باز می کنند. مسکن ها باعث کاهش تب و سردرد می شوند.
داروی ضدسرفه هم می تواند کمک کننده باشد. سرماخوردگی معمولا از چند روز تا حدود یک هفته یا بیشتر طول می کشد اما در بعضی افراد باعث تورم و عفونت سینوس ها می شود. اگر علائم آبریزش غلیظ زرد یا سبز از بینی، احساس فشار یا درد در اطراف صورت و چشم ها، سردرد (معمولا در ناحیه پیشانی)، انسداد بینی، خلط و تب و سرفه بیش از ۱۰ روز طول بکشد، ممکن است به سینوزیت مبتلا شده باشید. در این شرایط حتما باید به پزشک و ترجیحا متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه کنید.

تفاوت سردرد معمولی با سردرد ناشی از سینوزیت
بعضی سردردها به دنبال عوامل ثانویه مثل سینوزیت ایجاد می شوند. سردرد سینوزیت معمولا در فصل های زمستان، بهار یا پاییز تظاهر پیدا می کند. همچنین با سرماخوردگی تشدید می شود و اغلب با سنگینی سر، ترشحات پشت حلق و بینی و درد در ناحیه پیشانی و گونه ها همراه است. این نوع سردرد با درمان های تخلیه ای و اندوسکوپی توسط متخصصان گوش و حلق و بینی و مصرف آنتی بیوتیک بهبود پیدا می کند.

سینوزیت قابل پیشگیری است
مهم ترین راه پیشگیری از سینوزیت، پیشگیری از سرماخوردگی است. برای این منظور توصیه می شود قبل از غذاخوردن و خوابیدن و هنگامی که وارد خانه می شوید، گروهای خود را شستشو دهید. تنفس در هوای تمیز و سالم، دوری از دود سیگار و هوای آلوده و پرهیز از قرار گرفتن در مکان های پرازدحام نیز می تواند به پیشگیری از این عفونت کمک کند. استنشاق هوای مرطوب و مصرف مایعات گرم هم از تبدیل شدن سرماخوردگی به سینوزیت جلوگیری می کند. از آنجایی که قرار گرفتن در معرض سرمای شدید طی سرماخوردگی احتمال ایجاد سینوزیت را بالا می برد باید در این دوران هنگام رفتن به محیط بیرون جلوی بینی خود را بپوشانید تا از ورود هوای سر به بینی جلوگیری کنید.

چرا سرما برای سلامتی مفید است؟

زمستان نزدیک است، دمای هوا روز به روز دارد کمتر می‌شود و به احتمال قوی، سرد‌تر نیز خواهد شد. در این فصل، اکثر افراد تمایل دارند که در فضایی گرم بنشینند و یک لیوان چای و یا قهوه بنوشند. حال سوال این است، آیا سرما برای سلامتی بدن مفید است؟ اگر چنین است، آن‌ها چه مواردی هستند؟ در این مقاله بررسی می‌کنیم.

به گزارش فرادید به نقل از مدیکال نیوز تودی، اکثر افراد همیشه از چندین لایه لباس پوشیدن در فصل سرما شکایت دارند و بی صبرانه منتظر افزایش دوباره دمای هوا هستند. در حقیقت آن‌ها از مزایایی که سرما برای سلامتی به ارمغان می‌آورد، بی خبرند!

تحقیقات نشان داده اند که سرما می‌تواند طیف وسیعی از مزایای بهداشتی و سلامتی را برای بدن ارائه کند، بنابراین دیگر نیازی نیست که از سرما فراری باشیم. در این مقاله به برخی از مزایای فصل سرما اشاره شده است.

سرما سبب بهبود کیفیت خواب می‌شود
بدن هر فرد دارای یک ریتم شبانه روزی است که تنظیمات خواب و فعالیت‌ها را به صورت شبانه روزی کنترل می‌کند و همچنین به بدن اجازه می‌دهد که به طور طبیعی عمل کند. اخیرا محققان دریافته اند که اختلال در این ریتم شبانه روزی می‌تواند منجر به اختلالاتی در خواب شود که به نوبه خود ممکن است سبب بروز مشکلاتی در سلامتی بدن شود.

مطالعاتی که اخیرا توسط خبرگزاری مدیکال نیوز تودی منتشر شده است بیان می‌کند که بی خوابی و سایر اختلالات در خواب می‌توانند عملکرد شناختی و درک افراد را کاهش دهند و همچنین احتمال ابتلا به بیماری‌های کلیوی و دیابت را بالا ببرند.

همچنین تحقیقات بیان می‌کنند، زمانی که به خواب می‌رویم، درجه حرارت بدن کم کم کاهش می‌یابد؛ و به نظر می‌رسد که بدن قادر به تنظیم دمای مناسب بدن نیست، بنابراین منجر به اختلالاتی در خواب فرد می‌شود.

در این زمان، حرارت‌های خارجی وارد فضا می‌شوند. یک مطالعه که بر روی ” کلاه‌های خنک کننده ” آزمایش شده بود – یعنی بر کلاه هایی که سر را خنک‌تر از دمای معمولی آن نگه می‌دارند – نشان می‌داد افرادی که دچار اختلالاتی در خواب هستند با قرار گرفتن در فضای سرد می‌توانند خواب شبانه لذت بخش تری را تجربه کنند.

دستور العمل‌های کنونی خواب – که توسط پژوهش‌های موجود پشتیبانی می‌شوند – نشان می‌دهند که دمای مناسب اتاق خواب‌ها در هنگامی که فرد می‌خواهد بخوابد باید چیزی بین ۶۰ تا ۶۷ درجه فارنهایت (حدود ۱۵ تا  ۵. ۱۹ درجه سانتی گراد) باشد.

این دما نباید بیش از حد سرد باشد و سبب لرز در بدن شود ودر نهایت فرد دچار سرما خوردگی شود – هوای بیش از حد سرد به خواب شما هیچ کمکی نخواهد کرد -، اما محیطی که دارای دمای نسبتا خنکی است می‌تواند بدن را فریب دهد تا خوابی لذت بخش را تجربه کند.

اشتها افزایش می‌یابد
به نظر می‌رسد مقاله‌ای که در مجله تغذیه اروپایی منتشر شده بود، از ادعای قدیمی که اشتها افراد مختلف در زمستان به علت سرد بودن هوا افزایش می‌یابد، حمایت می‌کرد. ” این تحقیق، نشان می‌داد که تغییرات فصلی سبب ایجاد تغییراتی در رژیم غذایی، فعالیت‌های بدنی و مصرف روزانه کالری‌ها در بدن عموم امریکایی‌ها می‌شود. ”

آزمایش دیگری که بر روی خوک انجام شده بود نشان می‌داد که نتایج آن تا حدودی مشابه با فیزیولوژیک بدن انسان است، در حقیقت محققان دریافتند که حیوانات نیز مانند انسان‌ها در فصل سرما تمایل بیشتری به خوردن دارند و همچنین در دمای بالا نیز اشتهای آن‌ها کاهش می‌یابد.

مطالعه دیگری که این بار در مورد تاثیرات مثبت ورزش ایروبیک بود، بیان می‌کرد که دمای محیط بر مصرف کالری تاثیر گذار است، فعالیت در محیط‌های سرد باعث تحریک اشتها افراد می‌شود.

بنابراین اگر شما از خوردن غذا‌های سالم در این فصل اجتناب می‌کنید، یک پیاده روی تند در هوای سرد زمستان، آن هم درست قبل از میل کردن غذا می‌تواند به افزایش اشتها کمک به سزایی کند.

” چربی‌ها را بسوزانید ”
اگر از طرفی دیگر نگران اضافه وزن هستید که ناشی از افزایش اشتها برای خوردن است، نگران نباشید، سرما می‌تواند باعث کاهش وزن نیز شود.

بدن هر فرد دو گونه از چربی‌ها را ذخیره می‌کند: سفید و قهوه‌ای. بیشتر مواقع به عنوان چربی‌های بد شناخته می‌شوند، که به راحتی می‌توانند در بخشی تجمع کنند و اگر بیش از حد زیاد شوند، ممکن است منجر به اضافه وزن و یا چاقی شوند. در مقابل چربی‌های قهوه‌ای، چربی‌های خوب هستند، زیرا آن‌ها سوختی می‌باشند که بدن برای سوزاندن انرژی نیاز دارد.

شگفت انگیز نیست که همیشه دانشمندان به دنبال راهی برای تحریک بدن بوده اند، جهت تبدیل کردن چربی‌های سفید به قهوه‌ای. محققان دریافته اند که روش اصلی تبدیل کردن چربی‌های سفید به ” چربی‌های قهوه‌ای ” از طریق قرار گرفتن در معرض دمای خنک می‌تواند امکان پذیر باشد.

در فصل سرما، بدن ما به دنبال راه هایی برای گرم نگه داشتن خود است، که نیازمند سوزاندن چربی‌ها است. یک مطالعه منتشر شده در مجله تحقیقات بالینی نشان داد که قرار گرفتن در معرض دمای سرد می‌تواند سوخت و ساز چربی‌های قهوه‌ای را در افراد بالغ تحریک کند. این درجه از سرما، به هیچ عنوان با به لرز در آمدن بدن همراه نیست.

نویسندگان این مقاله بیان می‌کنند که این مطالعه منتشر شده نشان می‌دهد که فعالیت‌های چربی‌های قهوه‌ای ” از مغز تنظیم می‌شوند و بر اساس نیاز گرما برای کنترل دمای بدن است. ”

” گرم شدن ” ادامه دارد، ” در ابتدا نتایج حاصل از سوختن لیپید‌های ذخیره شده درون بافت‌های چربی قهوه‌ای بود، اما در طول تولید گرما، غذا‌های ذخیره شده در بافت‌های مداوم نیز به عنوان منبع، برای مصرف سوزانده می‌شوند. ”

چربی‌ها به طور مداوم برای تولید گرما سوازنده می‌شوند، نویسندگان می‌گویند:
” مطالعه اخیر نشان داد، بافت‌های چربی قهوه‌ای در افراد بالغ از لحاظ متابولیکی بسیار فعال هستند، به خصوص در زمان هایی که فرد از نظر فیزیولوژیکی فعال است و همین موضوع سبب سوزاندن چربی‌های قهوه‌ای می‌شود. ”

چگونه می‌توانیم از مزایای فصل سرد، برای سلامتی بهره ببریم؟

التهابات و درد‌ها کاهش می‌یابند؟
یکی دیگر از مزایای قرار گرفتن در معرض دمای سرد، کاهش التهابات به صورت موضعی است. احتمالا بسیاری از افراد به خاطر دارند که در دوران کودکی پس از وارد شدن یک ضربه به سر و یا هر قسمت دیگری از بدن، به آن قسمت کمپرس سرد اعمال می‌کردند.

به طور کلی، کمپرس سرد برای درمان مجموعه‌ای از ضربه‌ها و کبودی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگرچه اکثر افراد باید مراقب باشند که چه مدت زمانی برای استفاده از هر گونه کمپرس سرد جهت کاهش التهاب در هر فرد نیاز است.

اما برخی افراد معتقدند که کمپرس سرد در کاهش التهابات، به طور کلی موثر‌تر از سایر گزینه‌های درمانی نیست. اما، همچنان از یخ برای کاهش گلو درد استفاده می‌شود. اغلب افراد از یخ به عنوان بی حس گر اعصاب گلو بهره می‌برند، زیرا موجب کاهش درد می‌شود.

محققان دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، توصیه می‌کنند که سرما درمانی یا کرایوتراپی – روشی است که بدن بیمار یا بخشی از بدن در معرض سرما قرار می‌گیرد – این روش می‌تواند در کاهش درد موضعی موثر عمل کند، آن‌ها همیچنین یاد آور می‌شوند که بهتر است درمان با کمپرس سرد با ترکیب دارو‌های مناسب نیز همراه باشد.

اثرات روان شناختی
متاسفانه برای بسیاری از مردم، فصل سرما با حس خستگی و انرژی کم همراه است؛ و حتی برای افرادی با اختلالات عاطفی فصلی مانند افسردگی همراه است که معمولا این اختلالات در فصل زمستان ظاهر می‌شوند. این تحقیقات نشان داده اند که آب و هوای سرد در برخی مواقع سبب افزایش هیجانات درونی افراد می‌شود.

تحقیقی که در دانشگاه نیوکاسل بریتانیا انجام شده بود نشان می‌داد که در آب و هوای بد – از جمله روز‌های سرد – افراد تمایل بیشتری به بر قراری تماس‌های تلفنی بلند مدت با دوستان صمیمی خود دارند. این به این معنی است که برخی شرایط بد آب و هوایی باعث می‌شود ما از برخی فعالیت‌های روزانه خود عقب بمانیم، همچنین تمایل بیشتری داریم تا با افرادی که بیشتر به ما اهمیت می‌دادند، ارتباط بر قرار کنیم.

چگونه می‌توانیم از مزایای فصل سرد، برای سلامتی بهره ببریم؟

تحقیق دیگری بیان می‌کند، سرما می‌تواند خلاقیت افراد را تقویت کند. میزان سردی هوا، شناخت و درک بسیاری موارد را آسان‌تر می‌کند.

به گفته نویسندگان این مقاله، این مطالعه نشان داد که درجه دمای پایین هوا به بدن کمک می‌کند که به سادگی بتواند بر عادت‌های روانی غلبه کنند و فراتر تفکر کنند.

از آنجایی که چند روزی دیگر برای ورود به فصل زمستان باقی نمانده، لباس‌های زمستانی را آماده کرده و شانس خود را امتحان کنید. ساعت هایی را در هوای خنک زمستانه بگذرانید، و به ما اطلاع دهید که: به نظر شما هوای سرد برای سلامتی مفید است؟