بایگانی برچسب‌ها : تهران

عکسهای تهران در ۹۰ سال قبل

یکی از آلبوم های منحصر به فرد تاریخ عکاسی ایران مجموعه عکس هایی است که یک خلبان سوئیسی برای نخستین بار از فراز آسمان برداشت؛ او برای انجام ماموریت برقراری خط پروازی به ایران آمده بود اما در پایان سفر عکس هایی متفاوت و کم نظیر با خود به کشورش بازگرداند.
به گزارش مجله تاریخ فرادید، در تاریخ عکاسی ایران آلبوم‌های برجا مانده از عکاسان خارجی کم نیست؛ عکاسانی که بعضا از سوی دربار ایران برای ثبت و ضبط تصویر شاه و درباریان، شهرها، بناهای تاریخی و باستانی و نیز زندگی مردم برای مدتی استخدام می‌شدند. برخی از این عکاسان ممکن بود پیشه و شغل اصلی شان چیزی جز عکاسی داشتند و تنها به دلیل آشنایی مختصر با فن عکس برداری به استخدام دربار درمی‌آمدند. آنها پس از اتمام هر پروزه عکس ها را در قالب یک آلبوم به عکاسخانه سلطنتی می سپردند که بسیاری از آنها اکنون نیز در موزه عکسخانه کاخ گلستان نگهداری می شود؛ “لوئیجی پشه”، “لوئیجی مونتابونه” و “ژول ریشار” معروف ترین این افراد بودند.
در این میان اما عکاسان خارجی ای نیز بودند که در استخدام دربار و شاه نبوده و به عنوان شرق شناس و گردشگر به ایران سفر می کردند. این افراد بعضا برای انجام ماموریت عازم ایران می شدند و پس از پایان کار به کشورشان باز می گشتند؛ “والتر میتل هولتسر” یکی از این افراد بود.
هولتسر در واقع خلبان و موسس شرکت هواپیمایی سوئیس ایر بود که در اواخر سلطنت احمدشاه قاجار و در سال ۱۳۰۳ هجری خورشیدی با یک فروند هواپیمای یونکر آلمانی به ایران سفر کرد. او قرار بود در این سفر برفراز مهمترین شهرهای ایران پرواز کند و مطالعات مقدماتی برای برقراری یک خط هوایی در خاورمیانه که از ایران عبور می کرد را انجام دهد. او اولین کسی بود که با هواپیما از تهران تا بوشهر را بدون سختگیری پرواز کرد و نقل است پس از این پرواز رضاشاه پهلوی دستور داد هواپیمایی که با آن ایران را درنوردیده بود از او بخرند.
اما یکی از مهمترین بخش های کار مطالعاتی هولتسر عکس هایی بود که او در مدت پرواز و پس از آن از شهرهای مختلف ایران اعم از تهران، اصفهان، کاشان و بوشهر برداشت. او همچنین از مردم کوچه و بازار و دروازه‌های شهرها نیز عکس هایی برداشت و مجموعه خود را کاملتر کرد. هولتسر در بازگشت عکس ها و یادداشت های خود از سفر به ایران را در قالب کتابی با عنوان “پرواز بر فراز ایران” به چاپ رساند که این کتاب نیز به فارسی ترجمه شده است. در زیر عکس های منتشر شده از سفرنامه این خلبان و عکاس سوئیسی از تهران را مشاهده می‌کنید.
عکسهای تهران قدیم
عکسهای تهران قدیم
نمایی از فراز تهران و میدان مشق

نمایی از فراز تهران و میدان مشق
کاروانسرایی در حومه تهران

کاروانسرایی در حومه تهران
مسافران در کاروانسرایی در حومه تهران

مسافران در کاروانسرایی در حومه تهران
نمایی از پشت بام چند خانه در تهران

نمایی از پشت بام چند خانه در تهران
نمایی از خیابان های تهران و رهگذران

نمایی از خیابان های تهران و رهگذران
نامعلوم

نامعلوم
نمایی از فراز تهران

نمایی از فراز تهران
نمایی از محل فرود هواپیمای هولتسر در تهران

نمایی از محل فرود هواپیمای هولتسر در تهران

“والتر میتل هولتسر”عکاس مجموعه و خلبان هواپیمای یونکر آلمانی که اولین پرواز بدون سوختگیری از تهران تا بوشهر را انجام داد.
نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران

نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران
نمایی هوایی از مناطق حومه تهران

نمایی هوایی از مناطق حومه تهران
نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران

نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران
نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران

نمایی از هواپیمای هولتسر بر فراز آسمان تهران
نمایی از فراز شهر تهران

نمایی از فراز شهر تهران
نمایی از دروازه قدیم شاه عبدالعظیم(ع)

نمایی از دروازه قدیم شاه عبدالعظیم(ع)

عکسهای تهران قبل از انقلاب

ایران زمان پهلوی تا انقلاب اسلامی موضوع گزارشی است که وب سایت “بیزینس اینسایدر” همراه با عکس هایی کمتر دیده شده و دیده نشده از ایران منتشر کرده است.

این عکس ها که مربوط به زندگی اجتماعی و سیاسی ایران زمان پهلوی است دربار، شاه و همسرش ثریا اسفندیاری، خیابان‌های شهر تهران، کاخ ها و مردم تهران را نشان می‌دهد.
تهران قبل از انقلاب
تهران قبل از انقلاب
(تصاویر)
میدان سپه در تهران، ۲۰ آوریل ۱۹۴۶
(تصاویر)
 کاخ سعدآباد در تهران، آگوست ۱۹۵۳
(تصاویر)
 خیابان فردوسی در تهران، ۲۰ آوریل ۱۹۴۶
(تصاویر)
 خیابان لاله‌زار در تهران، ۲۰ آوریل ۱۹۴۶
(تصاویر)
 زنان ایرانی در دوره پهلوی
(تصاویر)
 زنان ایرانی در دوره پهلوی
(تصاویر)
 زوج‌های ایرانی در دوره پهلوی
(تصاویر)
 زنان ایرانی در دوره پهلوی
(تصاویر)
زنان ایرانی در دوران پهلوی
(تصاویر)
زنان ایرانی در دوران پهلوی
(تصاویر)
زوج ایرانی در دوران پهلوی
 بازیگر ایتالیایی، “جینا لولوبریجیدا” و همسرش “میلکو اسکوویچ” در کنار ورزشکاران زورخانه‌ای در ایران، ۲۰ می ۱۹۶۳
(تصاویر)
 محمدرضا شاه و همسرش ثریا اسفندیاری در کنار وینستون چرچیل در لندن
(تصاویر)
 عابرین پیاده در یکی از خیابان‌های تهران، ۱۶ ژوئن ۱۹۷۰
(تصاویر)
 ترافیک در یکی از خیابان‌های تهران، ۱۶ ژوئن ۱۹۷۰
(تصاویر)
 عابرین پیاده در یکی از خیابان‌های تهران، ۱۶ ژوئن ۱۹۷۰
(تصاویر)
 عابرین پیاده در یکی از خیابان‌های تهران، ۱۶ ژوئن ۱۹۷۰
(تصاویر)
 میدان ولیعهد، جولای ۱۹۷۱

تهران بهتر است یا نیویورک؟

با افزایش هزینه های زندگی مثل هزینه غذا، انرژی، مسکن، درمان و غیره بیشتر افراد با یک حساب کتاب ساده تصمیم می گیرند از شهر محل زندگی خود مهاجرت کرده و به شهری ارزان تر سفر کنند.
به خصوص وقتی افزایش هزینه ها و حقوق تناسب نداشته باشند. اگر در شهری مثل تهران زندگی کرده باشید ممکن است به موضوع مهاجرت فکر کرده باشید و در ذهن تان بخواهید نقشه مهاجرت به یک شهرستان دیگر یا با توجه به موقعیت تان به یک کشور دیگر را مرور کنید.
بسیاری از افراد با شنیدن میزان حقوق های دریافتی در کشورهای خارجی فکر می کنند زندگی راحتی خواهندداشت ولی واقعا چه میزان از این حقوق برای تان باقی می ماند؟
بیشتر کشورهای دنیا نیز دست کمی از تهران نداشته و هزینه زندگی بالایی دارند. برای این که دقیق تر متوجه هزینه های زندگی در سرتاسر دنیا شوید به سراغ چند شهر معروف دنیا رفته ایم و خرج های مختلف، از اجاره آپارتمان گرفته تا خرید یک شلوار جین را با یکدیگر مقایسه کرده ایم. در این میان میانگین درآمد و هزینه شهروندان تهران را نیز محاسبه کرده ایم تا با کنار هم قرار دادن تهران با دیگر شهرها متوجه شوید تهران خیلی هم جای بدی برای زندگی نیست.

متوسط هزینه زندگی در تهران

تهران
تهران
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: حدود ۵۰ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: یک هزار تومان
  • یک شلوار جین: حدود ۱۰۰ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۲۴ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان

مکزیک؛ مکزیکوسیتی

این شهر در سال ۱۳۲۵ میلادی توسط قوم آزتک ساخته شد. به خاطر همین این شهر به عنوان قدیمی ترین پایتخت در قاره آمریکا شناخته می شود. امروزه این شهر به عنوان یکی از متراکم ترین شهرهای دنیا از لحاظ جمعیتی شناخته می شود. زیرا نزدیک به ۲۱٫۲ میلیون نفر مکزیکوسیتی را خانه خود دانسته و در آن زندگی می کنند.
این شهر با توجه به تاریخ قوم آزتک و آثار تاریخی مثل هرم خورشید، یکی از جالب ترین نقاط گردشگری دنیا محسوب می شود. شهر مکزیکوسیتی به نسبت دیگر پایتخت های قاره آمریکا از هزینه زندگی مناسبی برخوردار بوده و مکان خوبی برای گذراندن تفریحات محسوب می شود. آلودگی هوای آن به شدت بالاست و البته جرم جنایت هم در این شهر کم نیست.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۳۰ دلار معادل ۱۱۲ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود یک دلار به ازای هر لیتر معادل سه هزار و ۷۴۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۵۲ دلار معادل ۱۹۴ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۵۸۶ دلار معادل سه میلیون و ۷۴۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۱۰ دلار معادل ۳۷ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۸۷۶ دلار معادل سه میلیون و ۲۷۰ هزار تومان

تورنتو؛ کانادا

تورنتو با دارا بودن بزرگ ترین بازار بورس کانادا و پنج بانک بزرگ، به عنوان قطب اقتصادی کشور کانادا شناخته می شود. این شهر با ۵٫۶ میلیون نفر جمعیت پرجمعیت ترین شهر کانادا محسوب می شود. آب و هوای این شهر در تابستان بارانی و گرم و در زمستان بسیار سرد و سوزنده است.
با همه اینها این شهر در چند سال گذشته همیشه در لیست ۱۰ تایی Economist به عنوان بهترین شهرها برای زندگی بوده است. قیمت های شهر تورنتو بسیار منطقی تعیین شده اند و به خاطر همین آن را به یک شهر عالی برای زندگی تا آخر عمر تبدیل کرده اند.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۵۵ دلار معادل ۲۰۵ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۱٫۳ دلار به ازای هر لیتر معادل چهار هزار و ۹۰۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۵۶ دلار معادل ۲۱۰ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۱۳۵۷ دلار معادل پنج میلیون و ۷۵ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۲۴ دلار معادل ۹۰ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۳۱۷۳ دلار معادل ۱۱ میلیون و ۸۶۰ هزار تومان

آمریکا؛ نیویورک

شهر همیشه بیدار نیویورک با بیشترین جمعیت در میان شهرهای آمریکا یعنی هشت میلیون و ۵۰۰ هزار نفر یکی از گران ترین شهرهای آمریکا محسوب می شود. این شهر خارج از امکانات رفاهی بی نظیرش از جاذبه های توریستی مثل میدان Times، محله تئاتر Broadway، مجسمه آزادی و پارک مرکزی بهره می برد.
این شهر همچنین با دارا بودن وال استریت، مرکز مبادلات مالی آمریکا محسوب می شود. در اصل با توجه به حجم معادلات انجام شده می توانیم بگوییم بزرگ ترین بورس دنیا در این شهر قرار دارد. همه اینها به کنار، طبق بسیاری از نظرسنجی ها بهترین پیتزای دنیا را در این شهر تجربه می کنید. با توجه به همه این امکانات مسلما زندگی در این شهر برای شما ارزان تمام نمی شود.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۷۷ دلار معادل ۲۸۸ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۱٫۱ دلار به ازای هر لیتر معادل چهار هزار و ۱۰۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۵۶ دلار معادل ۲۱۰ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۲۸۳۸ دلار معادل ۱۰ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۲۸ دلار معادل ۱۰۵ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۴۴۱۸ دلار معادل ۱۶میلیون و ۵۲۰ هزار تومان

سیدنی؛ استرالیا

شهر سیدنی با چهار میلیون و ۸۰۰ هزار نفر پرجمعیت ترین شهر قاره استرالیا محسوب می شود. این شهر که اولین مستعمره کشور انگلیس محسوب می شود در سال ۱۷۸۸ زیر نفوذ این کشور قرار گرفت.
امروز این شهر یکی از عظیم ترین سیستم های حمل و نقل دریایی را در اختیار داشته و البته زادگاه خانه اپرای سیدنی است. معمولا گردشگرانی که به استرالیا می روند زمان زیادی را در شهر نمی گذرانند و بیشتر به حیات وحش این قاره علاقه دارند. حیات وحشی که زادگاه کانگروهاست.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۷۵ دلار معادل ۲۸۰ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۱٫۵ دلار به ازای هر لیتر معادل پنج هزار و ۷۴۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۱۰۰ دلار معادل ۳۷۴ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۲۰۹۶ دلار معادل هفت میلیون و ۸۳۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۳۳ دلار معادل ۱۲۳ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۴۴۵۴ دلار معادل ۱۶ میلیون و ۶۴۰ هزار تومان

فرانسه؛ پاریس

شهر پاریس به شهر عشاق معروف است. احتمالا به خاطر همین امر است که با وجود ۱۵ میلیون گردشگر در هر سال، یکی از محبوب ترین مقاصد گردشگری در دنیاست. بعد از لندن، پاریس با ۱۱ میلیون جمعیت دومین شهر پرجمعیت اروپا محسوب می شود. این شهر از زمان قدیم به عنوان یکی از مراکز مهم فرهنگ، هنر و سیاست شناخته می شود. حوزه هایی که جلوه آن را در جاذبه های دیدنی شهر پاریس، از برج ایفل گرفته تا کلیسای نوتردام خواهیددید. این شهر با توجه به جمعیت زیادش یکی از گران ترن شهرهای اروپا محسوب می شود. هرچند به پای لندن نمی رسد.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۶۷ دلار معادل ۲۵۰ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۲٫۳ دلار به ازای هر لیتر معادل هشت هزار و ۹۰۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۱۱۷ دلار معادل ۴۳۷ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۱۴۹۰ دلار معادل پنج میلیون و ۵۷۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۲۶ دلار معادل ۱۹۷ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۳۳۴۰ دلار معادل ۱۲ میلیون و ۴۹۰ هزار تومان

انگلستان؛ لندن

لندن پایتخت شهر انگلستان تاریخچه ای قدیمی دارد. تاریخ این شهر از زمانی که رومی ها آن را پیدا کرده و اسم Londinium روی آن گذاشتند شروع می شود. اکنون این شهر تاریخی با جمعیت ۱۳ میلیونی خود تبدیل به یکی از ابرشهرهای اروپا شده است. اگر قصد سفر به شهر لندن را دارید می توانید زمان زیادی را صرف بازدید از بناهای تاریخی متنوع این شهر بکنید. از چشم لندن گرفته تا کاخ باکینگهام. در کنار چتر حتما موقع زندگی در شهر لندن یک دفترچه یادداشت نیز همراه تان باشد، زیرا شما در یکی از گران ترین شهرهای دنیا بوده و باید حساب و کتاب همه خرج های تان را داشته باشید.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۸۴ دلار معادل ۳۱۴ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۲٫۵ دلار به ازای هر لیتر معادل ۹ هزار و ۳۵۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۱۰۴ دلار معادل ۳۹۰ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۲۵۴۵ دلار معادل ۹ میلیون و ۵۲۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۴۰ دلار معادل ۱۵۰ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۳۵۶۹ دلار معادل ۱۳ میلیون ۳۸۰ هزار تومان

کره؛ هنگ کنگ

این شهر از تاریخ ۱۸۳۹ تا ۱۹۹۷ مستعمره انگلستان بوده ولی امروز با این که چین مدعی مالکیت تمامیت ارضی آن است، این شهر برای خود دولت جداگانه ای تشکیل داده است. با این حال این کشور هنوز از قانون مدنی کشور چین استفاده می کند. برخلاف چین این کشور از یک اقتصادی بسیار قدرتمند با مالیات و عوارض کمی برای شهروندانش بهره می برد.
جمعیت این شهر شلوغ به حدود ۷٫۲ ملیون نفر میر سد. اگر به هنگ کنگ سفر کنید احتمالا از خرید کردن و غذاهای خوشمزه آن لذت خواهیدبرد. مناظر این شهر نیز بسیار زیبا بوده و حتی آسمان آن در سال ۲۰۱۰ توسط CNN به عنوان زیباترین آسمان در میان شهرهای مختلف انتخاب شد.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۴۵ دلار معادل ۱۶۸ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۲٫۲۹ دلار به ازای هر لیتر معادل هشت هزار و ۶۰۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۹۰ دلار معادل ۳۳۶ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۲۱۷۵ دلار معادل هشت میلیون و ۱۳۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۲۰ دلار معادل ۷۵ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۲۶۰۵ دلار معادل ۹ میلیون و ۷۴۰ هزار تومان

ژاپن؛ توکیو

این شهر تا اواخر سال ۱۸۶۹ به اسم Edo شناخته می شد و بعد از آن توکیو نام گرفت. توکیو به عنوان یکی از بزرگ ترین شهرهای دنیا شناخته می شود و جمعیتی بالغ بر ۳۵ میلیون نفر در خود جای داده است که در ۲۳ منطقه مختلف شهر زندگی می کنند.

شهر شلوغ و پرجنب و جوش توکیو در کنار استفاده از جدیدترین فناوری های روز در سیستم شهری، مکان های تاریخی بی نظیری برای توریست های علاقه مند به تاریخ پررمز و راز ژاپن دارد. توکیو شهر چندان گرانی محسوب نشده و مجموع هزینه زندگی آن ۱۴ درصد کمتر از شهری مثل نیویورک است. به خاطر همین امر تبدیل به یکی از محبوب ترین پایتخت های دنیا برای اقامت موقت شده است.
تهران بهتر است یا نیویورک؟
  • میانگین هزینه یک شام دونفره در یک رستوران متوسط: ۴۹ دلار معادل ۱۸۳ هزار تومان
  • یک لیتر بنزین: حدود ۱٫۶ دلار به ازای هر لیتر معادل پنج هزار و ۹۰۰ تومان
  • یک شلوار جین: ۷۴ دلار معادل ۲۷۶ هزار تومان
  • میانگین اجاره ماهیانه یک آپارتمان یک خوابه در مرکز شهر: ۱۲۵۹ دلار معادل چهار میلیون و ۷۰۰ هزار تومان
  • دو بلیت برای سینما: ۳۵ دلار معادل ۱۳۰ هزار تومان
  • میانگین درآمد هر فرد: ۳۰۷۱ دلار معادل ۱۱ میلیون و ۴۸۰ هزار تومان

خیابان‌های تهران به روایت یک دختر ژاپنی

مردم از او می‌پرسند چرا روی این موضوعات کار می‌کنی، چرا عربی می‌خوانی یا چرا این‌جا هستی؟ او می‌خواهد تصویری واقعی از مردم داشته باشد، با آنها زندگی کند، فرهنگ و زندگی روزمره‌شان را بشناسد و با نتایج تحقیقات و سفرهایش پیش‌داوری‌ها را درباره مردم خاورمیانه و مسلمان‌ها از بین ببرد. یک عروسک سنتی قشم از گوشه کیف پارچه‌ای‌اش آویزان است. عروسکی با چادر رنگی و برقعی روی صورت. شاید دورترین تصویر به دختری که یک روز از شرق دور آمد تا شرق میانه را ببیند. از کشوری پیشرفته و قدرتمند و در عین حال سنتی، از ژاپن به خاورمیانه آمد، به کشورهای عربی، حوزه خلیج فارس و بعد راه پیدا کرد به ایران، جایی که حالا هشت ماه است در آن زندگی می‌کند. به تازگی درباره «برقع» در تهران سخنرانی کرد. برقع‌هایی به رنگ‌های مختلف روی میز گذاشت و از تحقیقاتش در کشورهای خلیج فارس گفت. عربی می‌داند و کمی فارسی. چینی و انگلیسی هم خوب صحبت می‌کند و می‌گوید حالا دیگر فرانسه، اسپانیایی و تایلندی را فراموش کرده. می‌خواهد تا سه‌سال دیگر، یعنی ٣٠سالگی صد کشور را ببیند، حالا عدد کشورها به ۵۴ رسیده و به نظر می‌رسد مدتی را باید برای ادامه تحقیقاتش روی برقع در ایران بماند.

مانامی گوتو، درسش را در رشته حقوق در ژاپن نیمه‌کاره رها کرده و رفته بود آمریکا که انگلیسی و روابط بین‌الملل بخواند. تا قبل از آن، نه عرب‌ها را دیده بود، نه مسلمان‌ها و نه ایرانی‌ها را. می‌گوید: «در ژاپن زیاد مسلمان و عرب نمی‌بینید. آن موقع ٢٠ساله بود. مسلمان‌ها و عرب‌ها را نمی‌شناختم و تصویر خوبی هم از آنها نداشتم. فکر می‌کردم همیشه خشونت‌طلب هستند. در کلاس چند همکلاسی مسلمان‌ داشتم اما واقعا زیاد با آنها صحبت نمی‌کردم، کمی می‌ترسیدم. آنها هر روز روبه‌روی خوابگاه من والیبال بازی می‌کردند و من همیشه آنها را از پنجره نگاه می‌کردم. می‌خواستم با آنها بازی کنم اما نمی‌دانستم از کجا شروع کنم.»

یک روز از همکلاسی عربش خواست که او را هم به گروه والیبال‌شان ببرند. پسر گفت: ان‌شاءالله اما تا دو هفته از او خبری نشد. آنها ۴٠-٣٠ پسر عرب بودند که مانامی به آنها اضافه شد. در تعطیلات تابستانی و بعد از کلاس‌های زبان انگلیسی‌‌، هر روز از ساعت یک ظهر تا ٩-٨ شب با آنها والیبال بازی کرد: «اول نمی‌خواستند با من والیبال بازی کنند اما دوستم گفت می‌توانی بیایی توی تیم من. یک بازی کردم و فهمیدند که چه بازیکن خوبی هستم و اگر من با آنها باشم، بازی را می‌برند، نظرشان عوض شد. هر روز یکی از آنها برای بقیه غذا درست می‌کرد. یک روز به شام دعوتم کردند. خوابگاه ما رستوران نداشت و غذای بیرون هم خیلی گران بود. دعوت‌شان را با خوشحالی قبول کردم اما بلد نبودم مثل آنها با دست غذا بخورم، ما با چاپستیک غذا می‌خوریم. آنها یک توپ برنجی در مشت‌شان درست می‌کردند و می‌خوردند. اتاق‌شان خیلی گرم بود و روی زمین نشسته بودیم با دست غذا می‌خوردیم. اما برایم مهم نبود چون دوست دارم همه چیز را امتحان کنم.»

برای او که در کودکی دوست داشت پلیس شود، دیدن رفتار مردم و پلیس‌ها با دوستان عربش سخت بود. در آمریکا دید که چطور مردم در خیابان سرشان داد می‌زدند و پلیس‌ها هیچ کاری نمی‌کردند. مردم نسبت به مسلمان‌ها و عرب‌ها پیش‌داوری داشتند. این رفتارها برای مانامی عجیب بود: «هرچه بیشتر آنها را شناختم دیدم خیلی آدم‌های خوب و مهمان‌نوازی هستند. از من خیلی مراقبت می‌کردند. نمی‌توانستم خشونت‌ مردم نسبت به آنها را ببینم و تحمل کنم. دوستان دیگرم- غربی‌ها و کره‌ای‌ها- می‌گفتند از این دنیا بیا بیرون اینها خطرناکند. اما می‌گفتم اینها دوستان من هستند و خیلی چیزها از آنها یاد گرفته‌ام. می‌دانستم این تفکر به خاطر این است که هیچ کدام‌شان با مسلمان‌ها از نزدیک حرف نزده‌اند. من خیلی خوش‌شانس بودم که این تجربه را داشتم و حس می‌کردم وظیفه‌ای دارم. دوستانم درباره فلسطین و اسراییل زیاد حرف می‌زدند، یک‌بار از من پرسیدند چه چیزی درباره‌شان می‌دانی. گفتم می‌دانم که آن‌جا مشکلی هست اما نمی‌دانم دقیقا چه مشکلی. آنها عکس‌های کودکانی که کشته شده‌اند و از بین رفتن زندگی و بی‌آبی را به من نشان دادند. من فکر کردم که چنین چیزی نمی‌تواند واقعی باشد. اگر این بچه‌ها بدون دلیل می‌میرند حتما سازمان‌ بین‌الملل کاری دراین‌باره می‌کند. گفتم شما عرب هستید و درباره فلسطین حرف می‌زنید من فکر می‌کنم اسراییل هم دچار مشکل است. من می‌روم آن‌جا، خودم می‌بینم و به شما می‌گویم.»

در ژاپن کرسی داریم و اشپل ماهی
از آمریکا به ژاپن برگشت، پیش خانواده‌‌اش. خانواده مانامی در توکیو زندگی‌ می‌کنند. پدرش در کار مدلینگ است و مادرش سالن آرایش دارد. خانواده‌ای سنتی که هیچ‌کس در آن انگلیسی صحبت نمی‌کند. پدر و مادرش اهل شهری به نام هوکوکا در جنوب ژاپن هستند اما مانامی در پایتخت به دنیا آمده و زندگی کرده‌است. جایی که هرچند خارجی‌ها به آن رفت‌وآمد دارند اما زیاد نیستند و مردم هم عموما با آنها تعاملی ندارند. شهری که مردمانش همیشه عجله دارند و از سویی به سوی دیگر می‌دوند:   «در توکیو کسی با شما صحبت نمی‌کند.» برخلاف تصویر یک خانواده ژاپنی با یک یا هیچ فرزند، مانامی یک برادر و دو خواهر دوقلو دارد.  برادرش بازیگر است و خواهرهایش در دانشگاه توکیو درس می‌خوانند. او دو هفته در آپارتمان‌شان نزدیک ایستگاه مرکزی توکیو ماند و بعد اعلام کرد که می‌خواهد برود فلسطین. به خانواده‌ای که تا به حال فقط به ‌هاوایی سفر کرده‌اند. سفر او به فلسطین دو هفته طول کشید: «آن‌جا واقعیت ماجرای فلسطین و اسراییل را دیدم و متوجه شدم که تا به حال خیلی نسبت به این مسأله بی‌تفاوت بودم، چون در ژاپن و در یک جامعه کوچک زندگی کردم و این مشکلات را درک نمی‌کردم. فکر می‌کردم جهان مثل ژاپن است. آن زمان بیشتر درباره کار و وظایفم و این‌که بالاخره می‌خواهم درباره خاورمیانه کار کنم به نتیجه رسیدم.»

سفرهایش به خاورمیانه شروع شد، به سوریه و مصر رفت، همچنین لبنان، ترکیه، کشورهای حوزه خلیج فارس و تصمیم گرفت عربی یاد بگیرد: «مردم محلی را پیدا کردم و پیش آنها ماندم، چون نمی‌خواستم در هتل بمانم. هدف سفر من رفتن به یک جای مشخص نبود. می‌خواستم مردم،  طرز فکر و زندگی‌شان را بشناسم. فهمیدم به خاطر نوع پوشش مسلمان‌ها در موردشان سوءتفاهم‌ و پیش‌داوری وجود دارد. همچنین درباره زن‌های خلیج‌فارس کار تحقیقی زیادی انجام نشده‌است. مردم فکر می‌کنند همه زن‌های این کشورها ضعیف‌اند و اجازه صحبت‌کردن ندارند. اما من فهمیدم که این تصویر درست نیست و مادر نقش قدرتمندی در خانواده دارد.»

مانامی مثل خیلی از نوجوان‌های ژاپنی از ١۶سالگی بعد از مدرسه کار پاره‌وقت را شروع کرد. می‌خواست هزینه سفرهایش را تهیه کند. روزهایی که در رستوران‌های ژاپنی، هندی، لبنانی یا ایتالیایی کار می‌کرد به وقتی فکر می‌کرد که حقوق ٢٠٠ تا ٣٠٠ دلاری‌اش در ماه را پس‌انداز کند و بتواند دنیا را ببیند: «اگر از پدر و مادرم برای بلیت پول می‌خواستم می‌توانستند بگویند نه. اما من گفتم که خودم پول درمی‌آورم و می‌خواهم تنهایی به سفر بروم. زیاد خوشحال نشدند ولی نمی‌توانستند چیزی هم بگویند. این‌طوری سفرهایم شروع شد. باید کاری را شروع می‌کردم.»

آن وقت‌ها ایران برای مانامی جایی بود که قالی‌های گرانقیمت از آن می‌آمد و به خاطر تصاویر انقلاب و زن‌هایی که چادر سرشان می‌کنند و حتما هیچ حقوقی ندارند، جای ترسناکی به‌نظر می‌رسید. بعد از یک سالی که در آمریکا درس خواند، به ژاپن برگشت تا درسش را در رشته حقوق تمام کند. یک ماه برای وزارت خارجه کار کرد، چون آن وقت‌ها می‌خواست دیپلمات شود اما از آن شغل خوشش نیامد: «بعد رفتم چین تا زبان چینی یاد بگیرم و همزمان به‌عنوان کارآموز در یک هتل کار کردم؛ تا این‌که از دولت کویت کمک هزینه تحصیلی گرفتم که به مدت ٩ ماه در آن کشور عربی بخوانم.» دوستی که در خوابگاه دانشگاه کویت پیدا کرد، کم‌کم تصویر دیگری از ایران برایش ساخت. آن زمان مانامی از فرهنگ و مردم خلیج‌فارس خوشش آمده بود: «دلم می‌خواست در خلیج فارس بمانم. آن‌ موقع بیشتر مردم برای عربی خواندن به سوریه و مصر می‌رفتند اما من می‌خواستم لهجه کرانه جنویب خلیج فارس یاد بگیرم. بعد کمک هزینه دیگری از دانشگاه قطر گرفتم و رفتم دوحه تا عربی بخوانم و بعد از آن، برای فوق‌لیسانس مطالعه خلیج‌فارس را انتخاب کردم. این مطالعات همه‌چیز را دربرمی‌گرفت. درباره تاریخ، اقتصاد، سیاست و فرهنگ منطقه می‌خواندیم. انسان‌شناسی هم بخشی از آن بود. تحقیقات فوق‌لیسانسم انسان‌شناسانه بود. فهمیدم اگر بخواهم خلیج‌فارس را بشناسم باید به ایران بیایم.»

می‌گوید سفر به ایران سخت است و اگر یکی از کارمندان سابق سفارت ژاپن در ایران به او کمک نمی‌کرد، سخت‌تر می‌شد. دو‌سال پیش به سوییس رفت،‌ ویزای ایران را گرفت و برای نخستین‌بار در تابستانی گرم، برای حدود چهار هفته به ایران آمد، به بندرعباس. می‌گوید ایران همه‌چیز را یک‌جا دارد. شما فرهنگ‌های مختلفی دارید،  فارس، ترک، کرد، عرب و بلوچ همه در کنار هم: «خانه‌ای متعلق به صدها ‌سال پیش دیدم که هنوز مردم در آن زندگی می‌کنند. انگار تاریخ و مدرنیته را با هم دارید. مکان‌های تاریخی که در یونسکو ثبت شده، غذاهای متفاوت و خیلی چیزهای دیگر که من را غافلگیر کرد و فکر کردم باز هم باید به ایران بیایم.»

او دو هفته دیگر به عروسی نخستین دوست ایرانی‌اش در شیراز می‌رود، همان دوستی که در خوابگاه کویت با او آشنا شد.

چیزهای زیادی در ایران هست که برای این دختر ژاپنی آشناست. مثلا مهمان‌نوازی ایرانی‌ها یا احترام به بزرگترها یا مثلا کرسی:   «ما در ژاپن به آن می‌گوییم کوداتسو. نخستین باری که به رشت رفتم هم خیلی غافلگیر شدم که دیدم ایرانی‌ها اشپل ماهی می‌خورند، فکر می‌کردم این فقط غذای ژاپنی‌هاست.» می‌گوید من بیشتر از یک رشتی اشپل ماهی می‌خورم و هر روز صبح با یک لیوان دمنوش بهارنارنج روزش را شروع می‌کند. می‌گوید ایران خیلی زیباست اما مردم عادت کرده‌اند همه‌چیز را گردن دیگران بیندازند و هی بگویند همه چیز «خرابه!» برایش عجیب است در کشوری که مردم طبیعت و خاک را دوست دارند، روی زمین آشغال می‌ریزند.

خیابان های تهران
خیابان های تهران

گشتن در تهران با مینی‌بوس
در خوابگاه دانشگاه شهید بهشتی در ولنجک، مانامی حالا هم‌اتاقی ندارد. هر روز ساعت پنج صبح بیدار می‌شود و بعد از صبحانه و انجام تکالیفش با مینی‌بوس راه می‌افتد طرف تجریش که به کلاس‌هایش برسد. در موسسه دهخدا زبان فارسی یاد می‌گیرد:   «خیلی از مینی‌بوس خوشم می‌آید. از این مینی‌بوس‌های قدیمی که می‌نشینی و قرقرقر صدا می‌دهند. ما در ژاپن نداریم. دوست دارم یک روز یک مینی‌بوس بخرم، هیچ ماشین مدل بالایی دلم نمی‌خواهد. هر روز پانصد تومن می‌دهم تا به کلاسم برسم. ظهر معمولا برای نهار به خوابگاه برمی‌گردم. خیار، گوجه و پنیر و هر روز اشپل می‌خورم. بعد معمولا می‌روم به خانه دوستم در کوچه مجلل. دوست‌هایم بیشتر شیرازی‌ها هستند و اما دوستان رشتی و کرد هم دارم. بعضی وقت‌ها من برای آنها غذای ژاپنی درست می‌کنم یا آنها غذای ایرانی برای من درست می‌کنند.»

مانامی‌ همیشه «تکلیف» دارد، سال‌هاست که درس می‌خواند. بعضی وقت‌ها دوستانش تعجب می‌کنند و می‌گویند تو چقدر امتحان می‌دهی، پس کی  تمام می‌شود؟ دوست دارد تحقیقاتش را ادامه بدهد. فرقی ندارد استاد دانشگاه باشد یا در یک موسسه تحقیقاتی کار کند، می‌خواهد پروژه‌هایش را به‌خصوص روی زنان و توانمندسازی آنها انجام دهد.

دوست دارد سفر کند و دلش یک جا ماندن را نمی‌خواهد. اما اگر ازدواج کند و بچه‌دار شود آن وقت مهم است که آنها کجا بتوانند زندگی کنند. ایران برای ماندن آسان‌تر از کشورهای دیگر است اما درآمد در ایران تعریفی ندارد و به مشکل برمی‌خورد، تازه باید جایی زندگی کند که بچه‌هایش بتوانند به مدرسه ژاپنی بروند:   «در جامعه ژاپن اخلاق و احترام به دیگران خیلی مهم است. می‌خواهم بچه‌هایم این‌طور بزرگ شوند. اگر بخواهم در کشورهای خلیج فارس بمانم فکر کنم امارات را انتخاب کنم، چون دوبی مدرسه ژاپنی دارد. هرچند شاید برای بچه‌هایم سخت شود، چون من یک آسیایی هستم و در این منطقه آسیایی‌ها بیشتر به‌عنوان خدمتکار، کارگر و راننده شناخته می‌شوند.»

وقتی عرب‌ها می‌گویند از ایران خوش‌شان نمی‌آید یا برعکس، مانامی به همه‌شان می‌گوید این طرز فکر به این خاطر است که شما شانس این را نداشته‌اید که با آنها صحبت و زندگی کنید. من آنها را می‌شناسم: «می‌خواهم نتایج تحقیقات آکادمیکم را به دیگران نشان ‌دهم تا تصویر واقعی و فرهنگ واقعی مسلمان‌ها و خاورمیانه را از نگاه یک ژاپنی بشناسند. کنفرانس می‌دهم، به جاهای مختلف می‌روم و با استادان مختلف درباره تحقیقاتم صحبت می‌کنم. خیلی برای آنها جالب است. نقاب در کشورهای اروپایی ممنوع است، پس آنها نمی‌توانند متوجه شوند که معنای پوشاندن صورت چیست. «برقع» که من روی آن تحقیق می‌کنم می‌تواند بخشی از سنت باشد که زن‌ها آن را نمایش می‌دهند، حتی خودشان آن را می‌دوزند. اگر این‌طور باشد باید به آن احترام بگذاریم. البته ممکن هم هست بعضی جاها مسأله سیاسی باشد اما باید درباره‌اش بیشتر تحقیق کنم. با مردم زیاد صحبت می‌کنم. مثلا درباره ایرانی‌ها یا عرب‌ها حرف می‌زنم و آنها می‌پرسند پس ترسناک نیستند و من می‌گویم نه. به ژاپن هم که رفتم با معلمم در همین باره صحبت کردم. آنها سوال‌های زیادی داشتند درباره این‌که اسلام چیست و آنها چرا به خدا اعتقاد دارند. این گفت‌وگوها بین مردم نشان می‌دهد که چقدر شناخت از مسلمان‌ها، عرب‌ها و ایرانی‌ها کم است. این نوع کج‌فهمی‌ها می‌تواند کم و کمتر شود. انسان‌شناسی و تحقیقات محلی می‌تواند کمک کند دیدگاه مردم نسبت به هم تغییر کند، چون بیشتر مردم تصویرهایی دارند که واقعیت ندارد. آنها اطلاعات ندارند، هرچه می‌دانند سیاسی است و از نگاه دولت می‌آید. شناختن فرهنگ‌های دیگر و احترام گذاشتن به آنها جایی است که باید برای تغییر این شرایط از آن شروع کنیم. وقتی شما از چیزی می‌ترسید به آن نزدیک نمی‌شوید اما اگر بدانیم که طرف مقابل هم مثل ما است، می‌توانیم جنگ را محو و مباحثه کنیم. لازم نیست با همه‌چیز موافق باشیم اما فهمیدن این‌که دیگران چطور فکر می‌کنند و چه عقایدی دارند کمک می‌کند مردم همدیگر را بپذیرند.»

درباره نظریه گفت‌وگوی تمدن‌ها که از سوی ایران مطرح شد، چیزی شنیده‌ای؟
بله. می‌دانم. همیشه فکر می‌کنم این مسائل نباید فقط بین دولت‌ها بماند، بلکه باید بین مردم بیاید. ترجیح می‌دهم مردم با رویدادهای فرهنگی مثل نمایشگاه‌ها با هم آشنا شوند. به ملاقات‌های سران دولت یا دیپلمات‌ها علاقه ندارم. اما مردم محلی و به‌خصوص کودکان اگر درباره‌ هم بدانند خیلی مهم است.

یادگرفتیم از کسی متنفر نباشیم
سال ٢٠٠٣، زمانی که آمریکا به عراق حمله کرد، مانامی در مدرسه بود. قبل از آن، زمان حمله طالبان به برج‌های دوقلو یک روز معلم‌شان در کلاس تلویزیون را روشن کرد و همه اخبار و تصاویر را دیدند. وقتی آمریکا تصمیم گرفت حمله کند و گفت عراق بخشی از این حملات و برای دنیا خطرناک است مانامی نمی‌دانست دقیقا چه اتفاقی دارد می‌افتد: «ما تصویر آمریکا را باور کردیم، الان می‌دانم که آن دیدگاه اشتباه است.»

برای یک ژاپنی در نسل مانامی جنگ جهانی دوم، بمباران هیروشیما و ناکازاکی تاریخی است که باید از آن درس گرفت. می‌گوید ما کارهای اشتباهی انجام دادیم که باید از آن یاد بگیریم، چون در جنگ فرقی نمی‌کند پیروز شوی یا بازنده، چیزهای زیادی را از دست می‌دهی: «ژاپن بعد از جنگ جهانی به کشور قدرتمندی تبدیل شد اما باید به اشتباهات‌مان اعتراف کنیم. این بخشی از تاریخ ما است. باید اشتباهات‌مان را اصلاح کنیم و از آن یاد بگیریم. آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم قانون و نظام ما را تغییر داد و ما نیروی نظامی نداریم و نمی‌توانیم بجنگیم. فکر می‌کنم نباید با کشورهای دیگر وارد هیچ جنگی شویم. در ژاپن هیچ وقت به ما گفته نشد که از آمریکا یا کشورهای دیگر متنفر باشیم. ما جنگ داشتیم و خیلی‌ها هم در این جنگ رنج کشیدند و مردند اما این دلیل نمی‌شود که از کسی متنفر باشیم. باید یاد بگیریم چرا این اتفاق افتاد و ما به جنگ ملحق شدیم. اما بعضی کشورها هستند که به خاطر کارهایی که زمان جنگ انجام دادیم، از ژاپنی‌ها بدشان می‌آید. مثل چینی‌ها، کره‌ای‌ها و بعضی‌ کشورهای جنوب آسیا مثل اندونزی. اما در ژاپن آموزش ما متفاوت است و ما از کسی متنفر نیستیم.»

دوست دارد یک روز به سردشت ایران، جایی که سلاح شیمیایی در جنگ ایران و عراق، زندگی‌های زیادی را از بین برد هم سفر کند. می‌گوید تاریخ، گذشته و مشکلات سیاسی نباید روی مردم و نگاه‌شان به یکدیگر تأثیر بگذارد: «می‌دانم که ایران و عراق با هم جنگیدند و الان هم با این‌که جنگی نیست اما مثلا با آمریکا مشکلات سیاسی دارند. من چینی‌ها و کره‌ای‌ها را دوست دارم، ممکن است با بعضی از سیاست‌های دولت‌هایشان مشکل داشته باشم همان‌طور که با بعضی از سیاست‌های ژاپن هم مشکل دارم اما باعث تنفرم از آن آدم‌ها نمی‌شود. می‌دانم که در ایران هم بعضی‌ها به خاطر مسائل سیاسی عرب‌ها را دوست ندارند اما این فقط به این خاطر است که شما شانس این را که آن مردم را از نزدیک ببینید نداشتید. با آنها حرف نزدید و این باعث سو‌ءتفاهم و کج‌فهمی شده‌است.»

مانامی کم‌کم خداحافظی می‌کند تا برود پیش دوستانش. دنبال یک تاکسی مطمئن است. می‌گوید چیزی که در این سفرها بیشتر اذیتش کرده آزار و اذیت خیابانی است. گاهی هم مردم بی‌اجازه از او عکس می‌گیرند که به نظرش بی‌احترامی است. وقتی می‌خواست به خاورمیانه بیاید خیلی‌ها گفتند آن‌جا جای یک زن نیست، خطرناک است و به درد مردها می‌خورد: «کارمندان سفارت ژاپن در کشورهای خاورمیانه همگی مرد هستند. زن‌ها اگر باشند همسران کارمندان‌اند و آمده‌اند که در خانه بمانند و برای مردها غذا درست کنند. مردهای ژاپنی وقتی من را این‌جا می‌بینند می‌گویند حتما پدرت این‌جا کار می‌کند و من می‌گویم نه، این‌جا تنها هستم و تحقیق می‌کنم. در دوحه به یکی‌شان گفتم من از شما بهتر انگلیسی حرف می‌زنم، مستقل هستم و در دانشگاه کار می‌کنم. آنها به من احترام می‌گذارند و در عین حال کمی می‌ترسند از این‌که من یک زن قوی هستم. فکر می‌کنم رفتار نسبت به زن‌ها باید تغییر کند، ژاپنی‌ها خیلی مردسالار هستند البته نه در توکیو ولی در شهرهای کوچک و روستاها اغلب این‌طور است. از زن‌هایی که می‌خواهند کار کنند یا زن‌هایی که می‌خواهند قوی باشند، حمایت نمی‌شود. فکر می‌کنند چون زن‌ها ازدواج می‌کنند و حامله می‌شوند، کارکردن‌شان مشکل است. این خیلی ناراحت‌کننده است. ما برای زن‌هایی که بخواهند بعد از ازدواج یا به دنیا آمدن فرزندشان به کار برگردند، سیستم حمایتی نداریم. این چیزها باید تغییر کند. مردها عادت داشتند که خودشان با هم رقابت کنند و حالا نمی‌توانند ببینند که زن‌ها هم به آنها اضافه شده‌اند. اما فکر می‌کنم مردها بالاخره مجبورند ما را به‌عنوان افرادی برابر با خودشان ببینند.»

روزنامه شهروند

جایگاه تهران در بین بهترین شهرهای جهان

پایگاه اینترنتی اکونومیست بسان هر سال برای سال ۲۰۱۶ نیز گزارش و فهرستی در باره بهترین و بدترین شهرهای جهان ارائه کرده است. برای تهیه این فهرست سی شاخص مورد بررسی قرار گرفته است.بنابر گزارش واحد اطلاعات پایگاه اینترنتی گروه “اکونومیست” درباره بهترین و بدترین شرایط زندگی در شهرهای سراسر جهان در سال ۲۰۱۶، ملبورن (استرالیا) به عنوان مناسب‌ترین شهر برای زندگی انتخاب شده است. این ششمین سال متوالی است که ملبورن چنین جایگاهی را از آن خود می‌کند.

در فهرست “اکونومیست” وین، پایتخت اتریش، در مقام دوم قرار دارد و رتبه‌های سوم و چهارم از آن شهرهای ونکوور و تورنتوی کانادا شده است.

شهرهای برتر جهان در فهرست “اکونومیست” در مجموع بر اساس سی شاخص با هم مقایسه می‌شوند، که امنیت و ثبات، بهداشت و درمان، محیط زیست، آموزش و زیرساخت‌ها از مهم‌ترین این شاخص‌ها هستند.

گزارش سال ۲۰۱۶ “اکونومیست” درباره شرایط زندگی می‌گوید که تروریسم و ناآرامی، مهمترین عوامل کاهش سطح کیفیت زندگی در شهرهای جهان هستند.

فهرست یاد شده ۱۴۰ شهر جهان را دربرمی‌گیرد که دمشق، پایتخت سوریه، در قعر آن قرار گرفته و عنوان بدترین شهر جهان را دارد. در مقام‌های ماقبل آخر به ترتیب لاگوس در نیجریه و طرابلس در لیبی دیده می‌شوند.

جایگاه تهران
جایگاه تهران

گزارش می‌گوید که اقدامات تروریستی وحشیانه به معضلی برای بسیاری از کشورهای جهان بدل شده است. این پدیده از نظر تدوین کنندگان گزارش تازه نیست، ولی بر شدت و ابعاد آن افزوده، به گونه‌ای که از هر ۵ شهر، یکی جایگاه خود را در فهرست مذکور نسبت به سال گذشته از دست داده است؛ پدیده‌ای که جای نگرانی دارد. برای مثال در مورد جایگاه سیدنی استرالیا هم اثرگذار شده‌ است و این شهر که سال گذشته در مقام دهم بود جای خود را به هامبورگ داده و یک رتبه تنزل پیدا کرده است.

گزارش البته صرفا تهدیدهای تروریستی را دلیل کاهش ثبات در شهرها نمی‌داند، بلکه افزایش تعداد تظاهرات اعتراضی، مناقشه‌های مرزی و درگیری‌های مسلحانه به خصوص در خاورمیانه و شمال آفریقا راهم در این بی‌ثباتی‌ها موثر معرفی می‌کند.

جایگاه تهران در بین بهترین شهرهای جهان

ارتقاء جایگاه تهران
گزارش “اکونومیست” می‌گوید که از شروع سال جاری میلادی (۲۰۱۶) جهان شاهد هزار مورد حادثه تروریستی بوده که حملات فرانسه، بلژیک و ترکیه از بارزترین آن‌ها به شمار می‌روند.

تهران در کنار دبی و هراره (پایتخت زیمبابوه) البته مشمول این پس‌رفت نشده‌اند و در فهرست ارتقاء رتبه داشته‌اند. جایگاه تهران البته همچنان در رده‌های پایین جدول و در مقام ۱۲۶ از ۱۴۰ کشور است، ولی این رتبه در ۵ سال گذشته مدام بهتر شده است. برای مثال، تهران سال ۲۰۱۵ در مقام ۱۳۰ قرار داشت و امسال در عمل ۴ رتبه وضعیت آن ارتقاء پیدا کرده است.

ظاهرا گشایش در پرونده هسته‌ای، خروج نسبی ایران از انزوا و تعاملات بیشتر توریستی و اقتصادی با جهان ارتقاء کیفیت زندگی در تهران را هم به ضرورتی بدل کرد که مقام‌ها نمی‌توانند به سادگی از کنار آن بگذرند.

با این همه آلودگی هوای تهران و بیماری‌ها و مرگ و میرهای ناشی از آن به علاوه پیامدهای فقر و فاقه‌ای که در نتیجه تحریم‌ها و وضعیت نامساعد اقتصادی تشدید شده نیز بر حیات اجتماعی تهران بی‌تاثیر نیست.

محله های ثروتمندان در تهران قدیم

تهران قدیم از چهار محله تشکیل شده بود به نام‌های سنگلج، اودلاجان (عودلاجان)، بازار و چاله‌میدان. در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار چندین محله تازه در تهران ساخته شد به نام‌های ارگ، چاله حصار، خانی آباد، جوادیه، قنات‌آباد، پاچنار، پامنار، یافت‌آباد، گار ماشین، گود زنبورک‌خانه، صابون‌پزخانه، گود عرب‌ها و دروازه قزوین. محله‌های دیگر شهر تهران بزرگ؛ ری یا شاه عبدالعظیم، شمیران یا تجریش، تهران‌پارس، تهران نو، نارمک، کَن و فرحزاد، طرشت و حسن‌آباد، بریانک یا هفت چنار می‌باشد.
هنوز بسیاری از آن محلات با همان اسم و رسم قدیم وجود دارند. محله دولت که به دلیل نزدیکی با کاخ‌های سلطنتی به این نام خوانده می‌شد، خیابان‌های لاله‌زار، خیابان شاه‌آباد، خیابان اسلامبول، خیابان علاء‌الدوله (فردوسی) خیابان لختی (سعدی) خیابان واگن‌خانه (خیابان اکباتان) عین الدوله، دوشان‌تپه (ژاله)، نظامیه (بهارستان) و دروازه شمیران را شامل بود.
محله عودلاجان (اودلاجان) تشکیل می‌شد از خیابان جلیل‌آباد (خیام) کاخ گلستان تا ناصریه (ناصر خسرو) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهری شرقی و پامنار و جنوب خیابان چراغ برق (امیر کبیر) و میدان توپخانه، که محله کلیمیان و زرتشتیان مقیم تهران بود.
محله سنگلج که بخش اعظم و عمده آن را امروزه پارک شهر تشکیل می‌دهد، در گذشته یکی از مراکز مهم سیاسی بود و با اینکه در حال حاضر تقریباً از بین رفته ولی هنوز اشتهار تاریخی خود را از دست نداده.
چاله حصار یکی دیگر از محلات جنوب تهران بود که چون آن را خاکبرداری و خاکش را به مصرف حصار کشی تهران رسانده بودند، مقدار زیادی چاله گود مانند داشت، بعدها برای تخلیه زباله‌های شهر از آنجا استفاده می‌کردند.
چاله میدان نیز که قبلاً در دوره صفویه خاک آن را به مصرف حصارکشی تهران رسانده بودند، وضعی تقریباً مشابه چاله حصار داشت و محل تخلیه زباله تهران به حساب می‌آمد، این محله محدود به جنوب بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروش‌ها، میدان امین السلطان، گمرک، خانی آباد، دروازه غار و پاقاپوق (اعدام) بود.
در بین محلات پنجگانه تهران قدمت چال میدان (چال حصار) قدیمی تر از بقیه است. بافت قدیم شهر تهران تا زمان حکومت پهلوی اول به شکل قدیم خود – البته با تغییراتی جزیی – باقی مانده بود. با تخریب حصار شهر تهران و دروازه های آن، تغییرات عمده ای در تمام شهر به وجود آمد. به رغم تداوم دگرگونی‌ها در زمان پهلوی دوم، هسته قدیمی شهر تهران همچنان مرکزیت خود را تا به امروز حفظ کرده است.
*محله دولت
این محله حد فاصل خیابان های لاله زار، فردوسی، سعدی، اکباتان، ایران، ۱۷ شهریور، بهارستان و دروازه شمیران را در بر می‌گرفت. محله ای که دیرتر از بقیه محلات به تهران اضافه شد و مردم همیشه به آن به چشم یک محله حاشیه ای و بی اعتبار نگاه می کردند. البته تا وقتی که در زمان ناصرالدین شاه لاله زار رونق گرفت و تبدیل به خیابان فرهنگ و هنر تهران شد.

 

*میدان‌ها
در تهران عهد قاجار پنج میدان توپخانه، بهارستان، ارگ، پاقاپق و مشق ساخته شد. بعد از آن ۱۲ میدان دیگر در تهران بنا شد. طراحان میدان‌های جدید ابتدا مهندسان چک و فرانسه و سپس آلمانی و دانمارکی بودند. بعدها ۱۵۰ میدان کوچک و بزرگ به مرور به این مجموعه اضافه شد. از ۵۰ میدان احداث شده در سال های اخیر، آفریقا (آرژانتین) و بسیج، بزرگ ترین آنها هستند.
*محله پولدارهای تهران
شاید برای شما هم جالب باشد که بدانید در قدیم محله ثروتمندان تهران کدام نقطه از مناطق ۲۲ گانه امروزی تهران به شمار می رفت.
در نقشه های بجا مانده از روزگار قاجار- برزین ۱۲۵۸- چهار محله عودلاجان، چاله میدان، بازار و سنگلج قید شده است. بعدها محله های ارک و دولت به آن چهار محله اضافه شدند و وجه تمایز این دو محله جدید، آن بود که اربابان قدرت و زورمداران روزگار در این دو محله در میان باغ‌های وسیع زندگی می کردند و هرگز تراکم جمعیت محله هایی چون سنگلج، چاله میدان و بازار را نداشتند. در این محله ها، از کوچه های تنگ، باریک و دراز خبری نبود و سکنی گزینی افراد سرشناسی همچون میرزا یوسف مستوفی الممالک و تصرف اراضی وسیع در قسمت شمالی تهران آن روزگار محله هایی چون بهجت آباد، یوسف آباد و حسن آباد شکل گرفتند.

 

تهران قدیم,محله ثروتمندان قدیم تهران, نام خیایان های قدیم تهران

 محله عودلاجان، چاله میدان، بازار و سنگلج از محله های ثروتمندان در تهران قدیم بوده است

 

گفته می شود که رضاشاه دراین محله بزرگ شده بود و اصرار داشت که برای از بین بردن سوابق خود، محل را تخریب کند. سابقه تاریخی سنگلج به سال۱۲۵۰ ه. ق، است که برای استفاده منطقه مسکونی طراحی شد و ساخت آن بر عهده محمد تقی خان بوده است.
امروزه در خیابان بهشت معماری قدیمی و جدید به چشم میخورد، اما خیابان بیش تر به مرکز اداره های دولتی تبدیل شده است. سنگلج در عصر خود یکی از بزرگ ترین و آبادترین و پرجمعیت ترین محلات تهران بود که تکیه های آن شهرت بسیاری داشت. تکیه مشهور قورخانه کهنه از جمله آن ها است که در حال حاضر به خیابان قورخانه تبدیل شده و در آن اتصالات لوله و پیراهن و کت و شلوار به فروش می رسد.
از تکیه های سنگلج چندین گذرگاه و خیابان انشعاب پیدا می کرد که خیابان شاهپور (وحدت اسلامی)؛ واقع در غرب سنگلج، یکی از آنها است. گذرهای معروف آن نیز گذر تقی خان در شمال و گذر شریف الدوله در ضلع جنوبی است که به در خونگاه می رسید.
محله سنگلج در روزگار گذشته، دارای یک یا چند کدخدا بود، مثل: حاج میرزا زکیخان که متصدی تدارکات و هزینه چراغانی و تنظیم امور دسته های عزاداری و حرکت آن ها در روز عاشورا در چاله حصار بود. از اشخاص صاحب نام دیگر مانند آیت الله سید محمد طباطبایی و آیت الله سید عبدالله بهبهانی را، که از روحانیان صدر مشروطیت و طراز اول دارالخلافه ناصری بود، می توان نام برد. از مشخصه های امروز این محله میتوان به تالار نمایش سنگلج اشاره کرد که در دهه ۱۳۴۰، ساخته شده است.
دو گذر معروف این محله گذر تقی خان و گذر شریف الدوله بود که به درخونگاه منتهی می شد. چندین حمام بزرگ با خزینه ها و چال حوضهای عظیم در سنگلج وجود داشت. در نقشه های بجا مانده از روزگار قاجار چهار محله عودلاجان، چاله میدان، بازار و سنگلج از محله های ثروتمندان در تهران قدیم قید شده است.
* وجه تسمیه نام قدیمی محلات شمال تهران
اقدسیه: نام قبلی اقدسیه (تا قبل از ۱۲۹۰) قمری حصارملا بوده است. ناصرالدین شاه زمین های آنجا را به باغ تبدیل و برای یکی از همسران خود به نام امینه اقدس (اقدس الدوله) کاخی ساخت و به همین دلیل این منطقه به اقدسیه معروف شد.
آجودانیه: آجودانیه در شرق نیاوران قرار دارد و تا اقدسیه ادامه پیدا می کند. آجودانیه متعلق به رضاخان اقبال السلطنه وزیر قورخانه، ناصرالدین شاه بود، او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.

 

درکه: اگرچه هنوز دلیل اصلی نامگذاری این محل مشخص نیست اما برخی آنرا مرتبط به نوعی کفش برای حرکت در برف که در این منطقه استفاده می شده و به زبان اصلی «درگ» نامیده می شده است دانسته اند.

 

فرمانیه: در گذشته املاک زمین های این منطقه متعلق به کامران میرزا، نایب السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته شد.

 

جماران: زمین های جماران متعلق به سید محمدباقر جمارانی از روحانیون معروف در زمان ناصرالدین شاه بوده است. برخی از اهالی معتقدند که در کوه های این محله از قدیم مار فراوان بوده و مارگیران برای گرفتن مار به این ده می آمدند و دلیل نام گذاری این منطقه نیز همین بوده است و عده ای هم معتقدند که جمروکمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مکان سنگ های بزرگ به دست می آمده است، آن را جماران، یعنی محل به دست آمدن جمر نامیده اند.

دزاشیب: (در نزدیکی تجریش) روایت شده است که قلعه بزرگی در این منطقه به نام «شیب» وجود داشته است و در گذشته نیز به این منطقه دزآشوب و درج سفلی در لهجه محلی ددرشو می گفتند. احتمالا دلیل نامگذاری این محل کشف سکه ها و اشیاء قیمتی در این محل بوده است. در گذشته این منطقه ییلاق کارکنان روسیه بوده است.
قلهک: کلمه قلهک از دو کلمه «قله» و «ک» تشکیل شده است که قلعه معرب کلمه کله، مخفف کلات به معنای قلعه است. عقیده اهالی بر این است که به دلیل اهمیت آبادی قلهک که سه راه گذرگاه های لشگرک، ونک و شمیران بوده است، به آن (قله-هک) گفته شده است.

 

کامرانیه: زمین های این منطقه ابتدا به میرزا سعیدخان، وزیرامورخارجه ناصرالدین شاه تعلق داشت و سپس کامران میرزاپسر بزرگ ناصرالدین شاه، با خرید زمین های حصار بوعلی، جماران و نیاوران اهالی منطقه را مجبور به ترک زمین ها کرد و سپس آن جا را کامرانیه نامید.

فرحزاد: این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.

منبع : tebyan.net

 

تصاویر دیدنی از تهران

تهران در شب غرق در نور است. رسول صفی‌زاده عکاسی از سازه‌های شهری در شب را موضوع عکاسی خود قرار داده و تصاویری از پایتخت که غرق در نورهای رنگارنگ است را ثبت کرده است که آنها را در ادامه این پست می بینید :

آشنایی با تاریخچه کاخ نیاوران

کاخ نیاوران در شمال شرق تهران (شمیرانات) قرار دارد. شکل گیری کاخ نیاوران به نخستین سالهای سلسله قاجار بازمی گردد. مجموعه کاخ نیاوران که پس از انقلاب اسلامی به مجموعه ای موزه ای تبدیل شده است تا سال ۱۳۷۸ با مجموعه سعدآباد بطور مشترک اداره می گردید و از آغاز سال ۱۳۷۹ رسماًٌ مستقل شد.

 

اکنون با در بر گرفتن ۵ موزه (کاخ اختصاصی نیاوران، کاخ صاحبقرانیه، کوشک احمدشاهی، موزه جهان نما، کتابخانه اختصاصی) و فضاهای فرهنگی دیگر همانند تالار آبی، سینمای اختصاصی و گالری جهان نما و همچنین باغ نیاوران که از باغهای سه گانه ییلاقی و بزرگ شمال قدیم بوده است جاذبه هایی از تاریخ، فرهنگ و طبیعت را به تماشا گذاشته است.

 

در تارنمای مجموعه فرهنگی تاریخی کاخ نیاوران می توان به اطلاعاتی مفید درباره تاریخچه، موزه ها، مجموعه آثار، مرمت، خدمات فرهنگی آموزشی، امکانات برای  کودکان، مرکز اسناد،  تازه ها، کیفیت ارتباط با مجموعه کاخ نیاوران و تارنمای برخی دیگر از موزه ها را یافت.

 

تاریخچه کاخ نیاوران:

کاخ اختصاصی نیاوران,باغ نیاوران,عکسهای کاخ نیاوران

کاخ نیاوران به نخستین سالهای سلسله قاجار بازمی گردد

کاخ نیاوران از زیبایی و جذابیت طبیعی و تاریخی فراوانی برخوردار می باشد. بناهای مجموعه کاخ نیاوران متعلق به دوره های قاجار و پهلوی می باشد. ابتدا شاهان قاجار کاخ نیاوران را مکان خوش آب و هوا جهت اقامت ییلاقی خویش برگزیدند. فتحعلی شاه قاجار برای تفریحات تابستانی خود دستور می دهد تا در منطقه ای خوش آب و هوا خارج از شهر تهران که وسعتی بسیار کمتر از امروز داشت باغی مصفا بسازند.

 

درکنار روستایی که «گُرده وی» یا «گُرده به» خوانده می شد و در نیاوران امروز قرار داشت به جای نیزاری که در همسایگی روستا واقع بود باغ را ساختند. باغ ییلاقی فتحعلیشاه که در جای نیزار ایجاد شد را «نی آوران» نامیدند که بعدا به نام «نیاوران» مشهور شد.

 

محمد شاه نیز در همین باغ بنای کوچک و ساده ای بنا کرد و به دنبال او ناصرالدین شاه « کاخ صاحبقرانیه» را در باغ نیاوران ساخت. آخرین بنایی که در دوران قاجار در باغ نیاوران ساخته شد مشهور به کوشک احمدشاهی است. در زمان حکومت پهلوی دوم، برخی از بناهای کوچک باغ نیاوران تخریب شد و کاخ نیاوران با سبکی مدرن جهت سکونت وی و خانواده اش ساخته شد.

 

اکنون محوطه کاخ شامل کاخ اختصاصی نیاوران، کاخ صاحبقرانیه، کوشک احمدشاهی و گلخانه ها و مدرسه اختصاصی پهلوی می باشد. در سال ۱۳۵۷ مجموعه کاخ نیاوران توسط نیروهای انقلابی تسخیر شد و در سال ۱۳۶۰ به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تحویل داده شد. در سال ۱۳۶۵ کاخ موزه نیاوران برای اولین بار گشایش یافت.

 

در سال ۱۳۶۸ مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی در محل مدرسه اختصاصی راه اندازی شد و یکسال بعد فضاهای جانبی آن به خوابگاه پسران اختصاص یافت. در سالهای بعد موزه جهان نما (۱۳۷۶)، کاخ صاحبقرانیه (۱۳۷۷) و کوشک احمدشاهی (۱۳۷۹) نیز در معرض بازدید عموم قرار گرفت.

 

سبک معماری کاخ نیاوران:

مجموعه کاخ نیاوران,کاخ اختصاصی نیاوران,باغ نیاوران

کاخ نیاوران دارای دو طبقه اصلی و نیم طبقه ای در وسط با سبکی مدرن است

بنای کاخ نیاوران ( niavaran palace ) (با ۹۰۰۰مترمربع زیربنا) در سال۱۳۳۷ آغاز شده و بعد از وقفه ای مجدداً در سال۱۳۴۲ ادامه یافته است. مجموعه کاخ نیاوران از سال۱۳۴۷ به عنوان محل سکونت محمدرضا پهلوی و خانواده (غیر از ایام تابستان) مورد بهره برداری قرار گرفته است. کاخ نیاوران دارای دو طبقه اصلی و نیم طبقه ای در وسط با سبکی مدرن است.

 

طبقه اول کاخ نیاوران:

در سرسرای اصلی طبقه اول کاخ نیاوران مجموعه ای از قالی های دستبافت ایرانی دیده می شود که ازمهم ترین آنها می توان به فرش مصور چهره پادشاهان و مشاهیر ایران از دوره هخامنشی تا قاجار، بافت کرمان اشاره کرد. بخشهای دیگر طبقه اول کاخ نیاوران عبارتند از: سینمای اختصاصی، سالن پذیرایی (با سفالهای به دست آمده از حفاریهای مارلیک و املش)، اتاق غذاخوری و… مجموعه ای از ظروف چینی سده نوزده فرانسه با نقش ناپلئون و خانواده سلطنتی نیز در یکی از راهروهای این طبقه نگهداری می شود. بخش فروش محصولات فرهنگی نیز در سمت چپ ورودی طبقه اول کاخ نیاوران قراردارد.

 

نیم طبقه دوم کاخ نیاوران:

آثار ارزشمندی از جمله مجسمه بودا (حجاری متعلق به قرن سوم میلادی)، صفحه هایی از زندگی بودا (کنده کاری روی سنگ، متعلق به سده سوم میلادی) و آثار عاج هندی، دیده می شود. در بخش دیگری از نیم طبقه دوم کاخ نیاوران مجموعه لباس های نظامی و شخصی و نشان های محمدرضا پهلوی نگهداری می شود. نقاشی صحنه ای از دربار کریمخان زند متعلق به ۱۱۹۲ هـ.ق در پله های طبقه دوم جلب توجه می کند. اتاق کار فرح دیبا نیز درنیم طبقه دوم مجموعه کاخ نیاوران واقع شده است.

 

طبقه دوم کاخ اختصاصی نیاوران:

اتاق نشیمن (با میز تحریری به سبک لویی شانزدهم، متعلق به سده ۱۸فرانسه)، اتاق استراحت نیمروزی (با تابلو فرش هایی از چهره تاج الملوک و رضاخان)، اتاق خواب شاه و فرح، اتاق آرایش فرح، اتاق لباس های فرح (با لباس های سوزن دوزی بلوچستان)، اتاق مطالعه و اتاق «استراحت و نشیمن» فرحناز (با سرویس بهداشتی مجزا)، اتاق ندیمه، اتاق نشیمن و استراحت علیرضا (با سرویس بهداشتی مجزا) و اتاق مطالعه او (با مجموعه ای از نشان های ناوگان های نیروی دریایی).

 

سقف کاخ نیاوران از جنس آلومینیوم و متحرک است و علاوه بر آثار قدیمی، آثاری از هنرمندان معاصر ایران و جهان درآن نگهداری می شود. فضاهای کاخ نیاوران با نقاشی ها و فرش هایی گرانبها و هدایای متعددی از کشورهای مختلف پوشیده شده اند.

 

عمارت کوشک احمدشاهی:

کاخ اختصاصی نیاوران,کاخ نیاوران,کوشک احمدشاهی

عمارت کوشک احمدشاهی در میان باغ نیاوران بنا شده است

عمارت کوشک احمدشاهی، اواخر دوره قاجار جهت خوابگاه ییلاقی احمدشاه در میان باغ نیاوران با مساحتی بالغ بر ۸۰۰ متر در دو طبقه با سقف شیروانی بنا گردید. از ویژگی های عمده بنای کوشک احمدشاهی تزئینات و نمای آجری به کار رفته در سرتاسر نمای بیرونی آن است. آجرها از نوع منقوش قالبی با طرح های متنوع به رنگ نخودی است. ورودی بنا در ضلع جنوبی قرار دارد که به وسیله چندین پله از کنار حوض بیضی شکل پوشیده از کاشی، به کوشک منتهی می شود.

 

کاخ صاحبقرانیه :

باغ نیاوران,تصاویر کاخ نیاوران,کاخ صاحبقرانیه

کاخ صاحبقرانیه در ضلع جنوبی مجموعهٔ کاخ‌ نیاوران قرار دارد

ناصرالدین در سال ۱۲۶۷ ﻫ.ق دستور داد ساخت کاخ نیاوران را در دو طبقه شامل شاه نشین، کرسی خانه، حمام و ۵۰-۴۰ دستگاه خانه هر کدام شامل ۴ اتاق و یک ایوان برای زنانش بسازند. او در سی و یکمین سال حکومتش خود را صاحب قران نامید و این کاخ را «کاخ صاحبقرانیه» نام نهاد.

 

پس از او، مظفرالدین شاه تغییراتی در ساختمان ایجاد و قسمتی از حرمسرا را خراب کرد. فرمان مشروطیت نیز در حیاط کاخ صاحبقرانیه، توسط او امضا گردید. در دوران پهلوی اول کاخ صاحبقرانیه برای برگزاری مراسم ازدواج محمدرضا پهلوی و فوزیه بازسازی می شود، اما به علت سرمای شدید آن سال مراسم در مکان دیگری برگزار می گردد.
  موزه جهان نما:

مجموعه کاخ نیاوران,کاخ اختصاصی نیاوران,موزه جهان نما

در موزه جهان نما آثار هنری از مجموعه کاخ‌ نیاوران قرار دارد

در سال ۱۳۵۵ شمسی، فضایی در ضلع غربی کاخ صاحبقرانیه جهت نگهداری آثار و اشیاء هنری اهدایی به فرح دیبا و یا خریداری شده توسط وی با چهار سالن در طبقه همکف و یک سالن در زیرزمین در نظر گرفته شد. بر سقف تالار میانی موزه جهان نما، نقاشی روی چوب با نقوش گل و مرغ شیراز به چشم می خورد. موزه جهان نما در بهمن ماه سال ۱۳۷۶ گشایش یافت.
اطلاعاتی درباره مرکز اسناد کاخ نیاوران:

کاخ اختصاصی نیاوران,باغ نیاوران,کاخ نیاوران

اسناد و اموال دربار شاهنشاهی در مرکز اسناد کاخ نیاوران موجود می باشد

اسناد به جای مانده در میان اموال و آثار مجموعه کاخ نیاوران، به دلیل نزدیکی و روایت بخش هایی از رویدادهای بیرونی و درونی دربار شاهنشاهی که مرتبط با تاریخ معاصر ایران بوده است، ارزش خاصی دارند که باید مورد توجه قرار گیرند. از همین رو در برنامه توسعه مجموعه فرهنگی تاریخی کاخ نیاوران بخشی از ساختمان کاخ اختصاصی نیاوران که پیش از انقلاب محل استقرار مستخدمین بوده و بعد از انقلاب به انبار تعدادی از اموال موزه ای تبدیل شده بود، مرمت و به منظور ایجاد مرکز اسناد کاخ نیاوران احیا و آماده گردید. این مرکز در تاریخ دوم خرداد ماه ۱۳۸۳ همزمان با هفته بزرگداشت میراث فرهنگی افتتاح گردید.

 

کاخ نیاوران،مجموعه کاخ نیاوران,باغ نیاوران

تصاویر کاخ نیاوران

 

کاخ موزه نیاوران,مجموعه کاخ نیاوران,مجموعه فرهنگی تاریخی کاخ نیاوران

عکسهای کاخ نیاوران

 

کاخ اختصاصی نیاوران,باغ نیاوران,کاخ نیاوران

اتاق خواب کاخ نیاوران

باغ پرندگان تهران

باغ پرندگان در شمال‌شرق تهران در دل جنگل لویزان واقع شده است و پرندگانی نظیر کبوتر، طوطی، کلاغ، خروس، فنچ، عقاب‌، کرکس، قرقاول، طاووس، پلیکان، فلامینگو و …. در این محوطه قرار گرفته‌اند.
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران
عکس: باغ پرندگان تهران

بچه تهران ۷ هزار ساله تائید هویت شد/تمدن چشمه علی چیست

اسکلت هفت هزار ساله که به قول رسانه ها قدیمی ترین بچه تهران محسوب میشود نه تنها گذری به تهران نیامده بلکه ساکن بوده است.خبر پیدا شدن اسکلت هفت هزار ساله در کاوشی در مولوی تهران تاریخ تهران را ناگهان به سالهای غیر قابل تصوری برد.

این شهر که تا پیش از انتخاب توسط یکی از پادشاهان قاجار به عنوان پایتخت، تاریخ دندان گیری نداشت و همیشه در سایه کشفیات تاریخی قزوین ، ری ،ورامین و بالاخره کاشان قرار داشت .

خبر کشف این اسکلت اتفاقی خاص در باستان شناسی تهران محسوب می شود.

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، میرعابدین کابلی باستان شناس پیشکسوت نظر کاوشگران «مسافر چشمه علی» را اصطلاحی برای تداعی برخی ویژگی های «ارتباطی» و «مبادلاتی» بین تپه چشمه علی و مکان تازه کشف شده در جنوب خیابان مولوی دانست و نه نامی خاص برای فرد تدفین شده یا تعیین هویت او.

وی گفت: سازه حرارت دیده در بالای محل دفن اسکلت نشان از آن دارد که این منطقه به طور یقین سکونتگاهی بوده که در آنجا زندگی جریان داشته و پخت و پز انجام می شده است.

کابلی با اشاره به اینکه این اسکلت بنابر شواهد، متعلق به زمانی است که مردگان را در کف اطاق ها دفن می کردند ، گفت: در جایی که تکه های استخوان و سازه حرارتی وجود دارد به طور یقین سکونت وجود داشته است.

او گفت: در حال حاضر گروه کاوش فقط یک گور را پیدا کرده است و در صورتی که حفاری ها ادامه یابد شاید بقایای معماری و گورهای دیگری هم آشکار شود.

کابلی با اشاره به فاصله ۷ کیلومتری مکان کشف این اسکلت با تپه چشمه علی به خط مستقیم، اظهار داشت به طور حتم در اطراف تپه چشمه علی محوطه ها و روستاهایی وجود داشته و هیچ بعید نیست محل مورد بحث از جمله چنین سکونتگاه هایی بوده است. این باستان شناسِ با سابقه تاکید کرد که با شواهد موجود می توان به این نتیجه رسید که قدمت سکونت در محدوده ای که امروزه به تهران موسوم است به هفت هزار سال می رسد.

خسرو پوربخشنده باستان شناس با سابقه در میراث فرهنگی تهران نیز با اشاره به آثار باستانی نویافته در جنوب خیابان مولوی و به ویژه بازار تهران  به خبرگزاری  میراث فرهنگی گفت: تا به حال نمونه ای همچون اسکلت تازه کشف شده در این منطقه شناسایی نشده است و این کشفی منحصر به فرد است.

او همچنین گفت: شواهد نشان می دهد که به طور یقین تدفین طبق آیین و رسوم خاصی انجام شده که شواهد آن را از دوران پیش ازتاریخ شمال مرکز فلات ایران سراغ داریم.

به گفته پوربخشنده برای اظهار نظر در مورد اینکه تدفین کشف شده گوری تک بوده و یا به قسمتی از مجموعه تدفین های هزاره پنجم پیش ازمیلاد تعلق دارد، کمی زود است زیرا برای اثبات آن به ادامه کاوش ها و دستیابی به آثار بیشتر نیازمندیم.

گفتنی است ،یکی از باستان شناسان پس از انتشار خبر هفت هزار ساله شدن تهران در گفت گویی اعلام کرد که با پیدا کردن یک اسکلت و تک سپاری نمی توان قدمت تهران را به هفت هزار سال پیش نسبت داد.

 تمدن چشمه علی چیست؟

نخستین نشانه‌های تمدن در چشمه علی، که شامل تپه باستانی، برج و باروهای قدیمی ری و چشمه زیرزمینی است، مربوط به تولید سفالینه‌های سرخ رنگ با نقش‌های سیاه یا قهوه‌ای سیر و تصاویری که بر آن نقش شده است.

در کنار چشمه، تپه‌ای است که در کاوش سال‌های ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۵ خ به رهبری اریک اشمیت که برای موزه هنرهای زیبای بوستون و فیلادلفیا در آمریکا انجام شد، از آن آثاری به دست آمده است.

اریک اشمیت بیشتر از شش صد متر مربع از محوطه چشمه‌علی را طی سه فصل متوالی بین سالهای ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۵ خ کاوید قدیمی‌ترین شواهد موجود در این منطقه که به اوایل هزاره چهارم قبل از میلاد بر می‌گردد. نتیجه آن کشف سه دوره مهم فرهنگی، شامل لایه‌ها و آثار دوره‌های‌اسلامی، اشکانی و پیش از تاریخ بود.

هزاران قطعه از اشیایی که اشمیت در چشمه‌علی یافته بود، امروزه در موزه‌ها و دانشگاههای آمریکا و بخش کوچکی از آنها نیز در موزه ایران‌باستان نگهداری می‌شود. با درگذشت اریک اشمیت، مطالعات وی ناقص ماند و چون رموز شماره‌گذاری آثار مکشوفه را فقط خود او می‌دانست، تاکنون کسی موفق به مطالعه آنها نشده و تنها چند گزارش خبری در این‌باره از وی باقی‌مانده است. در ۱۳۷۷ خ، گروهی از سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، دانشگاه تهران و دانشگاه برادفورد، تپه چشمه‌علی را با هدف تاریخ‌گذاری لایه‌های باستانی آن حفاری کرد.

ترانشه‌هایی در ابعاد ۲ متر در ۵ متر در شرق و غرب تپه ایجاد شد و تا عمق ۱۰ متری، آثار فرهنگی هزاره‌های ششم، پنجم و اوایل چهارم پیش از میلاد مشخص گردید. از لحاظ زمانی تپه فعلی چشمه‌علی مربوط به دوره‌های فرهنگی نوسنگی، کالکولتیک انتقالی و کالکولتیک قدیم است.

چشمه علی

لزوم ادامه جست و جو

مهدی رهبر، دیگر باستان شناس پیشکسوت درباره کشف اسکلتی که قدمت سکونت در تهران را هفت هزارساله کرده است، گفت با توجه به ظرف قرمز منقوشی که بالای سر اسکلت پیدا شده می توان بدون تردید اعلام کرد که این ظرف متعلق به سنت سفالگری رایج در تپه چشمه علی بوده است.

وی براین اساس قدمت نسبی تخمین زده شده برای اسکلت را تأیید کرد. این باستان شناس با رد هرگونه اظهار نظر در باب تک افتاده بودن اسکلت و تعجیل در تعیین هویت و جایگاه اجتماعی او خاطر نشان کرد که تا پیش از تکمیل پژوهش های علمی هنوز برای نتیجه گیری هایی از این دست خیلی زود است.

محمود موسوی باستان شناس پیشکسوت دیگر نیز گفت این کشف بزرگی است که باید با گسترش ابعاد ترانشه های باستان شناسان به دنبال آثار و نشانه های دیگری هم بود.

وی در عین حال اشاره کرد وجود آثار کشف شده را به رغم کم شمار بودن به هیچ عنوان نباید بی اهمیت دانست و باید برای مباحث تحلیلی از ادامه کاوش ها حمایت کرد. وی مسئولان را به پشتیبانی جوانان پژوهشگری که با علاقه و اهتمامی مثال زدنی و به رغم مشکلات فراوان اجرایی طی دو ماه گذشته به چنین کشف مهمی نایل شده اند، فراخواند.